My poznaliśmy się w tramwaju nr.5 . Zagadnął mnie, wyprosił nr. telefonu i już…
Czy to przypadek czy przeznacznie?
Nam pomógł przypadek i … internet. On zobaczył mnie w pubie. Byłam z koleżanką i kolegą. Gdy wyszłyśmy wyprosił od kumpla mój adres internetowy. Następnego dnia napisał, odpisałam po 3 dniach. Potem przeszliśmy na gg, po tygodniu spotkaliśmy się w tym samym pubie w znanym nam towarzystwie. Od tego momentu byliśmy nierozłaczni, po roku znajomości ustaliliśmy datę ślubu ![]()
Ja K poznałam w firmie mojego dziadka..pracował tam jako kierowca,ja miałam wtedy 19 lat…często wpadałam do dziadków w odwiedziny,zaglądałam do firmy i K wpadł mi w oko.A ponieważ byłam z niektórymi pracownikami zaprzyjaźniona,poprosiłam jednego,aby zdobył co nieco informacji o K,przede wszystkim,czy ma dziewczynę i gdzie ewentulnie spędza weekendy,w jakich knajpkach…Potem pojawiłam się “przypadkiem” w tej samej knajpce co on,“przypadkiem” na niego wpadłam,on kulturalnie przedstawił mnie swoim znajomym,zaprosił do swojego stolika…potem spacer i poprosił o kolejne spotkanie
I tak to się zaczęło…po 5 latach znajomości wzięliśmy ślub ![]()
Beata no no ale z Ciebie Sherlock Holmes
![]()
Z tego co tu poczytałam, to temu nieznajomemu przypadkowi to się należy jakaś nagroda ![]()
U mnie również główną rolę odegrał przypadek i koleżanka
Jej podobał się chłopak, który grał na perkusji i zaprosił ją na próbę, ale głupio jej było iść samej, więc mnie zwerbowała. A mój K grał tam na gitarze. Pamiętam ten widok: długowłosy, ciemnooki, z cudnymi, umięśnionymi ramionami, z tatuażem na nadgarstku, z gitarą - eeeech
Dopiero później się dowiedziałam, że zrobiłam piorunujące wrażenie i nie sposób było już o mnie nie myśleć
Tak się zaczęła nasza znajomość, ale dopiero jakieś 8 miesięcy później zrodziło się coś więcej. Jesteśmy parą od sylwestra 2001/2002 ![]()
Ja i Piotr znaliśmy się od 6 klasy szkoły podstawowej, należeliśmy i nadal należymy do tej samej parafii i zawsze przed wielkanoca jeździliśmy do kościoła na rekolekcje. Tam kiedyś rzucił we mnie kamieniem i miałam duuuzego guza. Ale byłam zła…
No i nadszedł rok 2002, dokładnie lipiec 20. Byłam na imprezie, on też ale nie zwracałam uwagi zbytnio. Wypiło się kilka drinków i chciało mi się siusiu ![]()
Poszłam z koleżanką do toalety, a jak to bywa w pubach, albo zajete i kilometrowa kolejka albo nieczynna ![]()
Poszłyśmy na dwór “w krzaczki”
i idąc spowrotem przez parking, już troszkę chwiejnym kroczkiem widze że na drugiej stronie parkingu stoi jakiś chłopak z kolegami i ni stąd ni zowąd (nie potrafię wyjaśnić) zaczęłam do niego biec a on do mnie, koleżanka mnie wyzywała że idiotke z siebie robie a ja dalej biegłam w tych butach na obcasie, że nóg ja wtedy nie połamałam hihi
No i oboje dobiegliśmy do siebie, rzuciliśmy ię w ramiona… kumple mówili że wyglądało to jak z jakiejś bajku lub filmu.
No i jak już byliśmy “przytuleni” Piotr mówi “czy chce piwo”, a ja że “nie tylko jak ma to gume do żucia”. On na to, że “ma ale tylko jedną i to w buzi”,a ja na to, że “może być” ![]()
No i pocałowalismy się i do tej pory jesteśmy razem, mamy śliczną córeczke i bardzo się kochamy i do dziś z wielkim śmiechem wspominamy tamten dzień.
A wszystko zawdzięczam tym drinkom, bo gdyby nie one to w życiu nie odważyłabym się na takie “teksty” i czyny
![]()
![]()
Co za niesamowita historia
Pewnie że jest co wspominać ![]()
Dorota.M. świetna historia
![]()
Dorota chyba naprawdę musiałaś mieć zaćmienie.
niezła z ciebie aparatka ![]()
Dorota, ale historiaaaa
![]()
My poznaliśmy się na wiejskiej dyskotece ha ha. Mojego mężulka znał chyba każdy-wtedy jeździł słynnym czerwonym polonezem ![]()
Niestety dyskotekę zrównali z ziemią, a my teraz dużo byśmy dali żeby pobawić się jeszcze raz w naszym KOKO BONGO ![]()
dziewczyny ale fajne historie ![]()
Ja mojego męża poznałam na wakacjach
miałam wtedy 15 lat a on 20. Wszyscy byli z Poznania a tylko on z Warszawy i akurat w nim musiałam się zakochać. Teraz też mieszkam w wawie, w 2000 roku był nasz ślub i mamy sładką córeczkę
A wszyscy wróżyli nam , że nie wytrzymamy razem na odległość, a w dodatku to wakacyjna znajomość … i wszyscy się mylili!!! A my jesteśmy w sobie tak samo zakochani jak te kilkanaście lat
temu ![]()
hejka! ja poznalam swojego meza jak bylam na wagarach z kumpela
siedzialysmy sobie w Pubie patrze a tu moi koledzy z jakims nowym kolega dosiedli sie do nas i zaczelismy sobie wszyscy gadac!najlepsze z tego jest to ze to moja kumpela poczatkowo na niego leciala byla w nim zabujana po uszy od pierwszego wejrzenia, pamietam tylko ze koledzy jak go przedstawiali to powiedzieli ze w niemczech mieszka a ja z zartow mu na to czy zony szuka ze az tu przyjechal (no i znalazl)a tu masz ci los przyjechal do mnie z kolegami nastepnago dnia.Wcale nie mialam zamiaru sie z nim wiazac bo za tydzien mial wyjezdzac wiec jak pomyslalam o zwiazku na odleglosc to mnie to odstraszalo no ale ostaniego dnia przed wyjazdem przyjechal do mnie z bukietem kwiatow i powiedzial ze bedzie dzwonil do mnie no i dzwonil codziennie ,rozmawialismy godzinami przez telefon(nie wspomne o jego rachunkach za telefon) za trzy tygodnie przyjechal znow i zostalismy para!!!Wszyscy nam mowili ze zwiazek nie przetrwa ze taka odleglosc i w ogole no i chyba sie pozniej wszyscy zdziwili jak dowiedzieli sie ze bierzemy slub!!!no i tak jakos wyszlo ![]()
Ewelina83, FAJNIE , ŻE ZWIĄZKI NA ODLEGŁOŚĆ SIĘ UDAJĄ
my 3 lata “chodziliśmy” ze sobą na odległość i pisaliśmy do siebie takie prawdziwe papierowe listy, no o dłuuuuuuugich rozmowach przez tel. nie wspomnę.
[ Dodano: 2007-08-17, 17:40 ]
listy oczywiście schowałam na pamiątkę (4 ogromne segregatory
) i kiedyś jak będziemy starzy to poczytamy sobie siedząc w kapciach przed kominkiem hihi
Dokladnie tez mam schowane
my 2,5 roku na odleglosc od roku juz razem na szczescie ![]()
Ja zachowałam Walentynki od męża ![]()
Mego męża poznałam na weselu, więc mało oryginalnie. Długo by opowiadać, w kazdym razie nie bylibysmy razem, gdyby nie mój wypadek, potem spotykaliśmy się na odległość jakieś 2 lata, dzieliło nas prawie 600km. Było ciężko, ale jakos dalismy radę. No i też pisalismy listy, to nawet było lepsze niż smsy…
my poznaliśmy sie na mojej studniówce, przyszedł z moją koleżanką z ławki. Potem po paru miesiącach znów się spotkalismy, miałam mu pomóc zdobyć właśnie tą koleżanke. Z tego pomagania wyszło tyle, że on zamiast zdobyc ją zaczął interesowac się już wyłącznie mną a ja zerwałam z chłopakiem z którym byłam już 2 lata. Niedługo nasza pierwsza rocznica ślubu a mam nieodparte wrażenie że to przeznaczenie. Zawsze byliśmy blisko siebie,ale mysle, ze na odległość na krótką metę też byśmy dali radę - wkońcu się kochamy ![]()
Poznaliśmy się w szkole. To była 8 klasa podstawówki (chodziliśmy do takiego nowego wynalazku “gimnazjum językowe” - 2 klasy podstawówki i 4 klasy liceum), bo Michał przyszedł do szkoły rok później.
My poznaliśmy sie w pubie do którego zupełnie przypadkowo trafiłam z koleżanką…byłyśmy zaproszone do kogoś na imprezkę która była strasznie nuudna…więc w końcu postanowiłyśmy zmienić plan wieczoru .W pubie koleżanka zauroczyła sie pewnym chłopakiem a do mnie dosiadł sie jego kolega…początkowo nawet nie miałam ochoty z nim rozmawiać zwłaszcza gdy nagle usłyszałam : zakochałem sie w Tobie od pierwszego wejrzenia i kiedyś zostaniesz moją żoną .Pomyślałam wtedy co za wariat…ale on nie dał za wygraną…dużo sie napracował aby zdobyć moje zaufanie i miłość..
Dziś mija 9 lat jak jesteśmy razem a w styczniu czeka nas 7 rocznica ślubu..
Najpiękniejszym darem Jego uporu jest oczywiście nasza Basieńka…