# Agresja dziecka wobec zabawek

**URL:** <https://naobcasach.pl/t/agresja-dziecka-wobec-zabawek/103>\
**Category:** Dziecko\
**Created:** [16 Sierpień 2007 17:34 UTC](https://naobcasach.pl/t/agresja-dziecka-wobec-zabawek/103 "2007-08-16T17:34:04Z")\
**Posts on this page:** 1\
**Page:** 1

<div class="post-metadata">

**Autor:** ![redakcja](https://naobcasach.pl/user_avatar/naobcasach.pl/redakcja/32/15566_2.png) [@redakcja](https://naobcasach.pl/u/redakcja)\
**Data wpisu:** [16 Sierpień 2007 17:34 UTC](https://naobcasach.pl/t/agresja-dziecka-wobec-zabawek/103/1 "2007-08-16T17:34:04Z")

</div>

![Agresja dziecka wobec zabawek](https://naobcasach.pl/uploads/default/original/2X/b/bd7877963629fe24fb3fe941e2b0012019c24128.webp)

Okładanie pięściami lalek, ciąganie misia za łapki, rzucanie zabawkami o ścianę i podłogę – takie sceny potrafią rodziców zaniepokoić. Czy słusznie? Nie zawsze, bo zabawa bywa dla dziecka bezpiecznym sposobem na poradzenie sobie z trudnymi emocjami.

## Skąd się bierze złość na misiu

Bardzo możliwe, że Twoje dziecko znalazło bezpieczny sposób radzenia sobie z uczuciem złości i bezradności. Małe dziecko nie umie jeszcze powiedzieć: „jestem wściekły, bo musiałem wyjść z placu zabaw”. Za to może ten gniew wyładować na pluszaku. Lepiej dla niego i dla otoczenia, żeby agresja trafiała w przedmioty niż w ludzi. Takie przenoszenie uczuć często przynosi ulgę.

Dorośli też tak robią: kopią piłkę, boksują worek, biegają, żeby pozbyć się nadmiaru energii i napięcia. Dziecko to też człowiek, tylko mały.

Nie każde rzucenie misiem o ścianę ma jednak związek z negatywnymi uczuciami. Bywa, że to po prostu eksperyment albo wołanie o uwagę. W głowie malucha mogą się pojawiać pytania:

- „Ciekawe, co zrobi miś, jak go tam rzucę?”
- „A może mama wtedy na mnie spojrzy?”
- „A może tata też tak rzuci, jak wczoraj kapciem?”

To ostatnie pytanie warto wziąć do siebie. Dzieci uczą się, patrząc na dorosłych, i odtwarzają w zabawie to, co widzą w domu, także sposób wyrażania złości.

## Kiedy nie ma powodu do niepokoju

Jeżeli nikomu nie dzieje się krzywda, ani dziecku, ani ludziom obok, ani cennym przedmiotom, taka zabawa nie jest groźna. Walczące dinozaury, żołnierzyki toczące bitwę czy lalka, która „dostaje karę”, to typowe elementy dziecięcej zabawy. W ten sposób dziecko przepracowuje to, co przeżyło: wizytę u lekarza, kłótnię z kolegą, pojawienie się rodzeństwa.

Pamiętaj o zasadzie: im więcej szumu i zainteresowania wokół jakiegoś zachowania, tym bardziej ono się nasila. Jeśli podejrzewasz, że rzucanie zabawkami to sposób na zwrócenie Twojej uwagi, nie rób wokół niego zamieszania. Za to poświęć dziecku uwagę w innych chwilach, gdy bawi się spokojnie.

## Jak reagować

Kilka sposobów, które pomagają dziecku uczyć się radzenia sobie ze złością:

1. **Nazywaj emocje.** „Widzę, że jesteś bardzo zły. Złość jest w porządku.” Dziecko, które zna nazwę uczucia, łatwiej je rozpoznaje i z czasem zaczyna mówić, zamiast rzucać.
2. **Pokaż bezpieczne sposoby.** Można walić w poduszkę, darć stare gazety, tupać, biegać po ogrodzie, gnieść plastelinę albo narysować swoją złość.
3. **Stawiaj granice zachowaniom, nie uczuciom.** Złościć się wolno, ale nie wolno niszczyć książek rodzeństwa ani rzucać ciężkimi zabawkami w stronę ludzi.
4. **Bądź wzorem.** Kiedy sama się złościsz, powiedz o tym spokojnie i pokaż, co robisz, żeby się uspokoić.
5. **Nie odpowiadaj agresją.** Krzyk i klapsy uczą tylko tego, że silniejszy może więcej.

Gdy emocje opadną, porozmawiajcie o tym, co się stało. Krótko, bez moralizowania, raczej z pytaniem: „Co sprawiło, że miś poleciał na podłogę?”.

## Kiedy szukać pomocy

Jeżeli Twoje dziecko coraz częściej zachowuje się agresywnie, każda zabawa ma charakter niszczycielski, krzywdzi inne dzieci lub zwierzęta albo samo siebie, porozmawiaj z pediatrą lub psychologiem dziecięcym. Warto to zrobić także wtedy, gdy zmiana zachowania pojawiła się nagle, na przykład po trudnym wydarzeniu w rodzinie, przeprowadzce czy rozstaniu rodziców.

Rozwalony zamek z klocków czy misiek wylatujący przez pokój najczęściej są tylko sposobem na pozbycie się emocji, a Twoja spokojna obecność pomaga dziecku z każdym miesiącem radzić sobie z nimi coraz lepiej.
