Ja też bardzo się bałam kolejnej ciąży, dojrzewałam do niej 4 lata, co prawda leżała,3 razy w szpitalu, ale starałam się być silna, że wszystko będzie dobrze i udało sie moja kruszynka przyszła na świat przez cesarskie cięcie(dla bezpieczeństwa, żeby sie nie udusiła jak bym ją miała rodzić siłami natury, miałam obsesje na "zwykły"poród, moje pierwsze dziecko zostało przyduszone przy porodzie, ledwo zostało uratowane, ale skutki pozostały, synek zmarł mając 2 lata)jestem teraz szczęśliwą mama dwóch córeczek(bo tak sie składa, że po 9 miesiącach od narodzin mojej córci okazało się , że jestem w ciąży
(do dzisiaj nie wiem jak sie to stało
)
W życiu trzeba wiele przejść, ale w końcu dojdzie sie do “szczęścia”
lady nie popedzaj czasu .. a strach zawsze pozostanie …
dziewczyny jestescie Wielkie , ciesze sie ze jest to forum i ze moge porozmawiac z wami ,
jak narazie sie nie spiesze a mąż nie nalega , mam dwujke wspanialych przekochanych dzieci , i moze z czasem przyjdzie moment , ze bede nosila fasoleczke pod serduszkiem .
Lady, trzymam kciuki aby wszystko tak sie potoczyło, bedzie dobrze MUSI byc jestesmy silne babeczki…a czas goi rany…
ZAWSZE mozna na nas liczyc, po to tu jestesmy aby sie wyzalic, doradzic i podtrzymac na duchu
![]()
Dokładnie, nie popedzaj czasu jak pisze mal,
Na wszystko przyjdzie czas ![]()
Ja tez sie dolanczam do tego co piszą dziewczyny na wszystko przyjdzie czas.Ale musimy wierzyc ze pokonamy wszystkie przeszkody jestesmy tu poto zeby sie wspierac ![]()
hm…
ciężko mi pisac nawet o tym…
ja też to przeszłam…
poroniłam w 13 tyg ciąży
nie miałam z kim o tym porozmawiać bo nikt mnie nie rozumiał…
to było w 2002roku…w listopadzie a w następnym roku zaszłam z Roksanką…
i muszę przyznać ze nie umiem nawet mówić o tym bo głos mi drży i na pewno wybuchłabym wielkim płaczem…
kiedyś we wróżbie wyszło mi ze nigdy nie będę mieć dzieci… to pogłebiało mój strach przed kolejną ciążą… z Roksi musiałam leżeć i ze strachu przed szpitalem wybrałam “Dom”… leżałam od 4 miesiąca aż do końca bo miałam rozwarcie na 1 cm
warto było
teraz planujemy powoli Braciszka dla Roksi ale to tylko plany…
bardzo wam wspólczuje straty dziecka , nie wiem co bym zrobiła , dzielne jesteście babki
Joaśka, myślę że żadna z nas nie wiedziałaby jakby się zachowała i co zrobiłaby…jak przeżyła to wszystko gdyby się nam to nie przytrafiło…ale w obliczu takiego zdarzenia…poprostu trzeba żyć dalej, choć jest to bardzo trudne i nie ma sie juz siły.
[ Dodano: 2007-03-24 ]
poccoyo, ![]()
i muszę przyznać ze nie umiem nawet mówić o tym bo głos mi drży i na pewno wybuchłabym wielkim płaczem…
poccoyo daje glowe ,ze gdyby byla z nami Paulina to na pewno bys sie otworzyla …jesli ja po wielu latach umialam sie otworzyc dzieki niej wlasnie (nie powiem ze bardzo skapo ) to i z toba na pewno byloby tak samo…Jak sobie przypomne ze poza mezem oczywiscie ktos mi mowil ze nie mam co rozpamietywac ,ze dobrze sie tak stalo,ze nie pozwolili mi mowic o tym, ze przeciez mam dzieci i mam dla kogo zyc … i tak wiele mozna by wyliczac …zupelnie nie moglam zrozumiec czego ode mnie chca ,dlaczego tak mowia po co ,dlaczego nie moga zrozumiec ze ja cierpie ,dlaczego nie moga i ja nie moge rozmawiac o stracie dziecka … Na szczescie byl maz i on mnie chronil przed zachowaniem bliskich a wlasciwie brakiem zachowania i wyczucia sytuacji
trzeba gdzies wzmoc sie w sobie i pozamykac “drzwi” tamtego bolu i rozpczy i trzeba nauczyc sie z tym zyc ,bo bol w koncu minie ale nigdy nie zapomnisz o kruszynce…
i jeszcze jedno jak nigdy widzi sie jak ulotne jest zycie …
wem ze trzeba żyć, ale domyslam sie jak jest ciężko
![]()
w sumie to nawet mąż mnie nie słuchał…
zaraz “po” wyjechał na kontrakt…
i z bólem zostałam sama…
chyba jestem zaje… aktorką bo wiele tematów i spraw obracam w żart…
a czasami po prostu wiem że wypieram to z siebie…
i chociaż pisząc to cała dygocze to wiem ze jutro będzie mi lepiej…
ja nie “umiem płakać”( tęsknota za mężem- wylałam już wszystkie łzy…pływał na 8 miesięcznych kontraktach - nawet jak Roksi była mała- wypłakałam cała swoją dusze) tak się już zablokowałam ze wszystkie żale i smutki duszę w sobie…
jestem nerwowa… straciłam połowę włosów…
dlatego tak bardzo potrzebuje ciszy i spokoju… czekam na dobre wieści od męża i wyjeżdżamy z PL
długo nawet tu nie mogłam czegoś napisać ani poczytać bo bałam się lawiny łez…
lady ![]()
dziewczyny dla wszystkich aniolkow
- …
wiecie u mnie bylo jeszcze inaczej bedac w 3 tyg ciazy dostalam krwawienia podczas stosunku,w przychodni powiedzieli ze nic powaznego,ze mam dalej dbac o siebie i zglosici sie za miesiac na kontrole.po 3 tyg dost.normalnego krwawienia wtedy pojechalam do prywatnego lekazra ktory poinformowal mnie ze wtedy nastapilo poronienie samoistne i dlatego teraz dostalam normalny okres…myslalam ze to niemozliwe…bylam w szoku ze przez 3 tyg zylam w niwiedzy i ze moze moglam temu zapobiec ze moze gdyby wtedy cos mi podali…ze moze cos zrobilam nie tak…dlaczego…to byl 2000 rok.potem mialm troche inych klopotow,bralam leki na regulacje hormonow itp… w koncu przestalam bac sie miec kolejnego dziecka…i jest Kubus:)dziekuje bogu …ale o tatmtym dziecku tez pamietam…czesto je wspominam i napewno kiedys powiem o nim kubusiowi…
El dobrze ze jest Kubuś i że wszystko ułozyło sie dobrze, u mnie również wystapiło poronienie samoistne…ale strasznie sie obwiniałam…a wiecie co było najgorsze…że po wszystkim bedąc w szpitalu połozyli mnie na sali gdzie wszystkie dziewczyny były w ciąży…myslałam ze oszaleje…psychika siadała mi niesamowicie
![]()
poccoyo, ![]()
Elwira151, ![]()
paulina83, ![]()
dziweczyny moja przyjaciulka po porodzieniu w 12 tyg. rownierz trafila na sale z kobieta w ciazy , ale wiecie co bylo najgorsze … ze tak kobieta miala za chwile urodzic i … zostawila to dzieciatko w szpitalu …
jakie to wszystko jest niesprawiedliwe …
ja rownierz bardzo sie obwinialam za to co sie stalo , zucilam sie w wir pracy zeby nie myslec , nie pamietac , ale tak sie nie dalo bo najgorsze byly noce …
Dziwne to jest,
ja dwa pierwszych razy tez lezalam na sali z dziewczynami w ciąży, dla czego one tak robia, te lekarzy ![]()
Piękne słowa i ja też tak myślę… nie może być inaczej…
Tez mam obawy przed kolejną ciążą ale z drugiej strony pragnę tej małej kruszynki i wiem że kiedyś na pewno pojawi się i rozświetli swoją obecnością moje życie ![]()
Ja moją córeczkę urodziłam w 6 m-cu ciąży przez cesarskie cięcie niestety z powodu nie rozwiniętych płucek malutka zmarła po 3 minutach, to było naprawdę dla mnie straszne, przez ponad miesiąc lezałam w szpitalu nie wstając z łóżka… poza tym trafiłam na konowałów i gdy zorientowałam się że oni szkodzą mojemu maleństwu wypisałam się i trafiłam do innego szpitala, jednak było za poźno już… po porodzie okazało się że malutka nie rozwijała się prawidłowo była za mała na 6 miesiac ciąży… do tej pory obwiniam się że dlaczego poszłam do tego szpitala a nie do tego drugiego gdzie lekarzom naprawdę zależało a w tamtym nie…
ja po stracie maleństwa leżałam na sali już poporodowej z 2 dziewczynami ale całe szczęście one swoje maluchy miały w inkubatorach i nie miały ich na sali ale były naprawdę wspaniałe i nie obnosiły się z tym że mają dzieciątko potrafiły się naprawdę wspaniale zachować w stosunku do mnie i pomóc mi gdy potrzebowałam tego ![]()
teraz przede mną 3 cykl starań…
dziewczyny tulam was wszystkie mocno ![]()
Basia079, ![]()
do tej pory obwiniam się że dlaczego poszłam do tego szpitala a nie do tego drugiego
nie mozesz sie obwiniac za to decyzje …nikt nie jest wstanie wszystkiego przewidziec a praca lekarza wszedzie powinna wygladac tak samo ..chociaz wiem ,ze to jest utopia …