Po pierwsze
aga, miło cię “zobaczyć” znowu. Dzielna jesteś bardzo. Masz rację, walcz o szczęście, ono na pewno przyjdzie!! Kolejny rok będzie na pewno lepszy
Nicola, pisałaś, że będziemy mysleć o porodzie, że jest makabrycznym przeżyciem
Nieee, w życiu! Boli jak diabli, ale jak tylko dziecko się pojawia- ból znika- to jest tak magiczne, że nie wiem jak opisać…
Ten fakt, że ból minie jak ręką odjął daje siłę. Ja porody wspominam b.dobrze. Gorzej, i to sto razy gorzej, wspominam ból zęba po leczeniu kanałowym i zatruciu tegoż
To było makabryczne, poród nie. ![]()
Dobrze piszesz, wytrzymamy ![]()
Brawo za prace!!! ![]()
Julchik u nas się tak złożyło, że Bartek jest syneczkiem tatusia, a Damian mamusi
Ale zazdrośni są o nas oboje. Jak M wraca z pracy to jeden i drugi chce na nim wisieć
Wczorajsza sytuacja była w sumie zabawna, gdyby nie to, że Bartek naprawdę nie mógł się uspokoić, a Damian wyciem dodatkowym nie pomagał
Hehe, moje łobuzy. A będzie jeszcze ciekawiej ![]()
mmarta, ja zastanawiam się czy Maluszka nie będę kłaść wcześniej spać. I tak chłopaki odczują jezcze większy brak czasu dla każdego z nich z osobna. Więc wolałabym mieć godzinkę, półtorej wieczorem na zabawy z nimi… tylko z nimi… nooo, ale jakoś złapiemy rytm.
Muszę powiedzieć, że ja miałam luzik jak się Damian urodził, bo Bartek już wtedy drugi rok w przedszkolu zaczynał, więc dwójkę miałam w zasadzie po południu tylko.
Teraz termin na czerwiec.. całe wakacje i trójca
Będę miała ostrą przeprawę… i tak jak przy pierwszym i drugim dziecku nie liczyłam na niczyją pomoc (nie lubię włazić komuś z butami z własnymi problemami), tak teraz po cichu liczę… na odrobinę pomocy rodzinki
![]()