ja też byłam kiedyś zakompleksiona mimo, że zawsze byłam szczupła wydawało mi się, że jestem gruba, brzydka, nieatrakcyjna, że nikt nie może mnie polubić a co dopiero pokochać a gdy ktoś taki by się znalazł to pewnie kłamie i chce tylko mnie wyśmiać… dziwna byłam no cóż taki wiek dorastania…teraz już nie jest tak źle jest dużo rzeczy które chciałabym zmienić w wyglądzie i charakterze ale już nie jest tak jak kiedyś nie unikam ludzi, nie uważam sie za najgorszą pod każdym wzgledem.. mam jeszcze czasem gorsze dni ale chyba każda z nas je ma. grunt to zaakceptowac siebie takim jakim sie jest a to czego nie mozemy zaakceptowac próbowac zmienic.
racja, mi też się zdarzają - zresztą chyba nie byłoby najlepiej, gdyby w życiu były tylko różowe chwile…
Kobietki, a tak się zastanawiam, może któraś z Was czytał/posiada jakąś książkę o samoakceptacji, o wzmacnianiu poczucia własnej wartości i mogłaby podzielić się tytułem i autorem??
Powiedz życiu tak - autorka Ewa Foley książka pomaga pozytywnie myśleć i docenić siebie a także dostrzec piękno codzienności i uczy cieszyć się małymi drobnymi sprawami ja zamówiłam ją sobie kiedyś przez allegro. Jak mam chwile takie gorsze mocno to biore do ręki i czytam na tej stronie na której losowo otworze i pomaga, choć wiadomo czasem mam takiego doła że nawet nie chce mi się czytać
no ale to zdarza się rzadko no i też przechodzi - bo po każdej burzy przychodzi kiedyś słońce ![]()
Ja też mam problemy z samoakceptacją…są momenty że bardzo siebie nie lubie…
święta racja…tylko to jest ogromnie trudne ![]()
Ja siebie nie cierpię( to mało powiedziane).Po ciąży został mi wielki wiszący bębn, worki zamiast piersi. wielkie rozstępy które pojawiły się w expresowym tępie na 2 tygodnie przed porodem i zostały, piegi, itd.Mogę tak wymieniać i wymieniać.Nie mogę schudnąć chociaż cwiczę i nie jem za dużo.
U mnie to nie momenty-to cały czas.
Chyba każda z nas ma takie chwile w życiu,że nie może na siebie patrzeć
Ja też muszę przyznać,ze rzadko zdarza mi sie być z siebie zadowoloną i nie chodzi tu o wygląd,bo na tym punkcie chyba nigdy nie miałam zbyt dużych kompleksów.Nie myslcie,ze jestem jakimś ideałem,ale wygląd zawsze miał dla mnie drugorzędne znaczenie.
Ja nie lubię mojego charakteru
Tego,że nie umiem walczyc o swoje i postawić się komu trzeba,od zawsze byłam strasznie nieśmiała i niepewna siebie i swoich działań.Wierzcie mi-to strasznie utrudia życie
Poza tym jestem okropnym nerwusem,ale ztych co chowają złość głęboko ![]()
Są takie dni kiedy najchętniej schowałabym sie w mysią dziurę żeby wszyscy dali mi już spokój ![]()
ulamisiula nie ty jedna masz takie problemy chyba wiekszość kobiet takie ma ja tez mam rozstepy, piersi zanikły mi zupełnie, mam cellulitis z którym nie mam juz siły walczyć, popękane naczynia krwionośne i wylewy na nogach, zylaki po prostu jedna wielka masakra. czasami jedyne co mi sie chce to wyć - w te moje gorsze dni i nie mam ochoty nigdzie wychodzić. ale staram sie mysleć pozytywnie bo w końcu wygląd nie jest najwazniejszy i sa kobiety - sama widziałam na basenie choc wydawac sie to może niemozliwe gorzej wygladające odemnie. nie żeby mnie to pocieszało w jakis sposób ale przynajmniej wiem ze nie tylko ja mam takie problemy. kazda z nas ma swoje kompleksy i kazda z nas raczej nie jest Zadowolona z siebie. trzeba siebie zaakceptowac i jesli nie można niczego zmienic trzeba nauczyc sie z tym zyc. zawsze mozna nadrobic charakterem. zreszta nie przesadzajmy zadna z nas nie przypomina jakiegoś strasznego potwora a rozstepy cellulitys czy nawet nadwage można ukryć pod ładnie dopasowana modna odzieżą. ![]()
Ja też taka jestem i tez tego u siebie nie lubię…z tą reóżnicą że ja nie chowam złosci głeboko…wybucham jak wariatka…to też nie jest łatwe.
Ale przynajmniej na zawał nie zejdziesz
Kiedyś czytałam,że osoby które umieją wykrzyczeć swoją złość są zdrowsze od tych co wszystko w sobie duszą.Może tym się pociesz ![]()
secret25, też tym czytałam…ale w taki sposób krzywdzę drugą osobę…często nie winną…czasem najbliższych ![]()
witam
mnie ostatnio dosc niestety czesto dopada dołek psychiczny i popadam w ogromna samokrytyke
nie chodzi mi o wyglad zewnetrzny (wiele z was mogloby powiedziec co ona od siebie chce) ale o ta strone zawodowa, o samorealizacje,spelnienie sie
uwazam,ze jestem nikim,brak mi pewnosci siebie
do tego nawet jako matka sie nie sprawdzam,tragedia
brak mi cierpliwosci,krzycze czesto na swoich synow,nawet na 4miesiecznego
pozniej mi przykro,nie mam czasu a moze powinnam napisac checi na zabawy ze starszym synem,nie chce mi sie ,granie mnie drazni a inne rzeczy brak mi checi
![]()
![]()
emalia30, wydaje mi sie ze jestes na pewno zmeczona ,przy takim maluszku jest co robic a i dla starszaka to jest tez nowa sytuacja ,… nie wykjluczone ze masz tez depresje poporodowa ,ja sama bylam u lekarza ale on nie poznal sie na depresji poporodowej ,dopiero czytajac artykuly zrozumialam ze to bylo to ,ale i to zajelo mi troche czasu zanim ogarnelam sie ze wszystkim ,a wcale nie bylo latwo…
jestes bardzo dobra matka i to jest bez dwoch zdan ,jestes po prostu zmeczona i masz do tego prawo..jesli to mozliwe to niech czesc obowiazkow przejmie maz (przeciez ty tez sie nie nudzisz w domu!) ,ze starszym synkiem mozesz smialo porozmawiac i w miare na jego intelekt wytlumaczyc co ciebie gnebi i prosic jego o pomoc zapewniajac ze bardzo go kochasz
no u mnie tez sie czsem zdarza jakis dołek ktory trwa np. tydzien. cos sobie wbije do glowy i siedzi to we mnie:)
emalia30, kochanie, zgadzam się z mal ja też się tak czułam mimo ze mam tlko jednego synka. też często krzyczałam, płakałam, miałam wszystkiego dosyć, czułam się nikim, całkiem bezwartościowo i okazało się że mam depresję. Myslę że powinnaś wypbrać się do lekarza, może podziel z mężem jakos obowiązki…może jak przychodzi weekend, to umów się z nim że TY masz chociaż jeden dzień dla siebie…
święta RACJA!!!
U mnie tez sie tak zdarza…
Bo jestesmy kobietami i czasem za duzo do siebie bierzemy, no coż taka nasz natura
![]()
bo niby kto za nas ma to zrobic ? tak kazda na pewno mysli ![]()
no i mnie to chyba tez dopadlo..
chodze ciagle poddenerwowana..krzycze coraz cczesciej na Oskara, T mnie denerwuje,wszyscy dookola…wszystko mnie dobija…mimo ze staram sie aby wszystko lepiej wygladalo,wszystko lepiej robie i sie bardziej staram to mam coraz wiekszego dola…
wszystko zaczyna mnie przerastac..czuje sie jakbym byla zyciowym nieudacznikeim,brzydka,glupia,zbyt malo ambitna i leniwa,nikt mnie nie docenia,nie szanuje…
czaami czuje sie ze mimo mlodego wieku jestem juz zmeczona zyciem
takim zyciem…
Nie będe orginala witajcie w klubie ![]()
Nat jakbyś pisała o mnie…
cyn.inspiration, nic nie bojaj dziecko mobilizuje
Jeszcze zobazysz jaka z Ciebie zaradna kobitka ![]()
witam
ja tez juz nie mam sily na nic, mam 28 lat moj maz 38 mieszkamy z moja mama od ktorej ja jestem starsznie emocjonalnie uzalezniona prowadzimy wlasna “firme” pisze w cudzyslowio bo ta firma to 2 tiry wziete w leasing i do tego nie mamy na splate , nie zarabiamy , kupa dlugow i nic pozatym,
jestem w ciazy i nie wiem co bedzie dalej za co bedziemy zyc i gdzie? kazde wyjsie z domu jest dla mnie starsznym wyczynem , najchetniej siedzilabym w domu z wylaczonym telefonem!!! naprawde nic mi sie nie chce i na nic nie mam sily! nie mam sily walczyc i pracowac !!!