Czy lubicie siebie????

ja też byłam kiedyś zakompleksiona mimo, że zawsze byłam szczupła wydawało mi się, że jestem gruba, brzydka, nieatrakcyjna, że nikt nie może mnie polubić a co dopiero pokochać a gdy ktoś taki by się znalazł to pewnie kłamie i chce tylko mnie wyśmiać… dziwna byłam no cóż taki wiek dorastania…teraz już nie jest tak źle jest dużo rzeczy które chciałabym zmienić w wyglądzie i charakterze ale już nie jest tak jak kiedyś nie unikam ludzi, nie uważam sie za najgorszą pod każdym wzgledem.. mam jeszcze czasem gorsze dni ale chyba każda z nas je ma. grunt to zaakceptowac siebie takim jakim sie jest a to czego nie mozemy zaakceptowac próbowac zmienic.

racja, mi też się zdarzają - zresztą chyba nie byłoby najlepiej, gdyby w życiu były tylko różowe chwile…

Kobietki, a tak się zastanawiam, może któraś z Was czytał/posiada jakąś książkę o samoakceptacji, o wzmacnianiu poczucia własnej wartości i mogłaby podzielić się tytułem i autorem??

Powiedz życiu tak - autorka Ewa Foley książka pomaga pozytywnie myśleć i docenić siebie a także dostrzec piękno codzienności i uczy cieszyć się małymi drobnymi sprawami ja zamówiłam ją sobie kiedyś przez allegro. Jak mam chwile takie gorsze mocno to biore do ręki i czytam na tej stronie na której losowo otworze i pomaga, choć wiadomo czasem mam takiego doła że nawet nie chce mi się czytać :angry: no ale to zdarza się rzadko no i też przechodzi - bo po każdej burzy przychodzi kiedyś słońce :slight_smile:

Ja też mam problemy z samoakceptacją…są momenty że bardzo siebie nie lubie…

święta racja…tylko to jest ogromnie trudne :thinking:

Ja siebie nie cierpię( to mało powiedziane).Po ciąży został mi wielki wiszący bębn, worki zamiast piersi. wielkie rozstępy które pojawiły się w expresowym tępie na 2 tygodnie przed porodem i zostały, piegi, itd.Mogę tak wymieniać i wymieniać.Nie mogę schudnąć chociaż cwiczę i nie jem za dużo.

U mnie to nie momenty-to cały czas.

Chyba każda z nas ma takie chwile w życiu,że nie może na siebie patrzeć :thinking: Ja też muszę przyznać,ze rzadko zdarza mi sie być z siebie zadowoloną i nie chodzi tu o wygląd,bo na tym punkcie chyba nigdy nie miałam zbyt dużych kompleksów.Nie myslcie,ze jestem jakimś ideałem,ale wygląd zawsze miał dla mnie drugorzędne znaczenie.
Ja nie lubię mojego charakteru :angry: Tego,że nie umiem walczyc o swoje i postawić się komu trzeba,od zawsze byłam strasznie nieśmiała i niepewna siebie i swoich działań.Wierzcie mi-to strasznie utrudia życie :thinking: Poza tym jestem okropnym nerwusem,ale ztych co chowają złość głęboko :woman_facepalming:
Są takie dni kiedy najchętniej schowałabym sie w mysią dziurę żeby wszyscy dali mi już spokój :cry:

ulamisiula nie ty jedna masz takie problemy chyba wiekszość kobiet takie ma ja tez mam rozstepy, piersi zanikły mi zupełnie, mam cellulitis z którym nie mam juz siły walczyć, popękane naczynia krwionośne i wylewy na nogach, zylaki po prostu jedna wielka masakra. czasami jedyne co mi sie chce to wyć - w te moje gorsze dni i nie mam ochoty nigdzie wychodzić. ale staram sie mysleć pozytywnie bo w końcu wygląd nie jest najwazniejszy i sa kobiety - sama widziałam na basenie choc wydawac sie to może niemozliwe gorzej wygladające odemnie. nie żeby mnie to pocieszało w jakis sposób ale przynajmniej wiem ze nie tylko ja mam takie problemy. kazda z nas ma swoje kompleksy i kazda z nas raczej nie jest Zadowolona z siebie. trzeba siebie zaakceptowac i jesli nie można niczego zmienic trzeba nauczyc sie z tym zyc. zawsze mozna nadrobic charakterem. zreszta nie przesadzajmy zadna z nas nie przypomina jakiegoś strasznego potwora a rozstepy cellulitys czy nawet nadwage można ukryć pod ładnie dopasowana modna odzieżą. :wink:

Ja też taka jestem i tez tego u siebie nie lubię…z tą reóżnicą że ja nie chowam złosci głeboko…wybucham jak wariatka…to też nie jest łatwe.

Ale przynajmniej na zawał nie zejdziesz :smiley: Kiedyś czytałam,że osoby które umieją wykrzyczeć swoją złość są zdrowsze od tych co wszystko w sobie duszą.Może tym się pociesz :thinking:

secret25, też tym czytałam…ale w taki sposób krzywdzę drugą osobę…często nie winną…czasem najbliższych :confused:

witam
mnie ostatnio dosc niestety czesto dopada dołek psychiczny i popadam w ogromna samokrytyke
nie chodzi mi o wyglad zewnetrzny (wiele z was mogloby powiedziec co ona od siebie chce) ale o ta strone zawodowa, o samorealizacje,spelnienie sie
uwazam,ze jestem nikim,brak mi pewnosci siebie
do tego nawet jako matka sie nie sprawdzam,tragedia
brak mi cierpliwosci,krzycze czesto na swoich synow,nawet na 4miesiecznego
pozniej mi przykro,nie mam czasu a moze powinnam napisac checi na zabawy ze starszym synem,nie chce mi sie ,granie mnie drazni a inne rzeczy brak mi checi
:cry:

:cry: :cry:

emalia30, wydaje mi sie ze jestes na pewno zmeczona ,przy takim maluszku jest co robic a i dla starszaka to jest tez nowa sytuacja ,… nie wykjluczone ze masz tez depresje poporodowa ,ja sama bylam u lekarza ale on nie poznal sie na depresji poporodowej ,dopiero czytajac artykuly zrozumialam ze to bylo to ,ale i to zajelo mi troche czasu zanim ogarnelam sie ze wszystkim ,a wcale nie bylo latwo…

jestes bardzo dobra matka i to jest bez dwoch zdan ,jestes po prostu zmeczona i masz do tego prawo..jesli to mozliwe to niech czesc obowiazkow przejmie maz (przeciez ty tez sie nie nudzisz w domu!) ,ze starszym synkiem mozesz smialo porozmawiac i w miare na jego intelekt wytlumaczyc co ciebie gnebi i prosic jego o pomoc zapewniajac ze bardzo go kochasz

no u mnie tez sie czsem zdarza jakis dołek ktory trwa np. tydzien. cos sobie wbije do glowy i siedzi to we mnie:)

emalia30, kochanie, zgadzam się z mal ja też się tak czułam mimo ze mam tlko jednego synka. też często krzyczałam, płakałam, miałam wszystkiego dosyć, czułam się nikim, całkiem bezwartościowo i okazało się że mam depresję. Myslę że powinnaś wypbrać się do lekarza, może podziel z mężem jakos obowiązki…może jak przychodzi weekend, to umów się z nim że TY masz chociaż jeden dzień dla siebie…

święta RACJA!!!

U mnie tez sie tak zdarza…

Bo jestesmy kobietami i czasem za duzo do siebie bierzemy, no coż taka nasz natura :slight_smile: :slight_smile:

bo niby kto za nas ma to zrobic ? tak kazda na pewno mysli :wink:

no i mnie to chyba tez dopadlo..
chodze ciagle poddenerwowana..krzycze coraz cczesciej na Oskara, T mnie denerwuje,wszyscy dookola…wszystko mnie dobija…mimo ze staram sie aby wszystko lepiej wygladalo,wszystko lepiej robie i sie bardziej staram to mam coraz wiekszego dola…
wszystko zaczyna mnie przerastac..czuje sie jakbym byla zyciowym nieudacznikeim,brzydka,glupia,zbyt malo ambitna i leniwa,nikt mnie nie docenia,nie szanuje…
czaami czuje sie ze mimo mlodego wieku jestem juz zmeczona zyciem :blush: :blush: takim zyciem…

Nie będe orginala witajcie w klubie :thinking:
Nat jakbyś pisała o mnie…

cyn.inspiration, nic nie bojaj dziecko mobilizuje :laughing: Jeszcze zobazysz jaka z Ciebie zaradna kobitka :laughing:

witam
ja tez juz nie mam sily na nic, mam 28 lat moj maz 38 mieszkamy z moja mama od ktorej ja jestem starsznie emocjonalnie uzalezniona prowadzimy wlasna “firme” pisze w cudzyslowio bo ta firma to 2 tiry wziete w leasing i do tego nie mamy na splate , nie zarabiamy , kupa dlugow i nic pozatym,
jestem w ciazy i nie wiem co bedzie dalej za co bedziemy zyc i gdzie? kazde wyjsie z domu jest dla mnie starsznym wyczynem , najchetniej siedzilabym w domu z wylaczonym telefonem!!! naprawde nic mi sie nie chce i na nic nie mam sily! nie mam sily walczyc i pracowac !!!