Kobitki - rocznik - 1982

hello

widez ze sie ruszylo troche :smiley:

Ewcik fotki super :clap:

poszlam do takiego szwedzkiego liceum,jeden kurs szwedzkiego mam zaliczony i teraz moge uczyc sie na poziomie licealnym :smiley: i oprocz szwedzkiego mam wlasnie matme i angielski :wink:

Jestem!!! byłam kilka dni w Warszawie..i miałam słabe dojście do netu…

Aga26 fajna historia!!!

Joanna24 musi być ok! trzymamy kciuki pisz do nas często :smiley:

Ja się spotkałam na żywo z Gosią z majóweczek…ależ było cudownie!!! w życiu nie spotkałam tak super kobiety!!! życzę Wam również takich spotkań na żywo!!! i na razie lecę, zajrzę jak będę miała więcej czasu, ok?
bo jeszcze siedzę w piżamie i nad rozpakowywaniem walizek, bo o 3 dotarliśmy do domu…

jestem jestem, może w końcu uda mi się coś więcej napisać

Historia naszego związku.
Mariusza poznałam jak wprowadziłam się do bursy szkolnej w jeleniej górze. Ostatnie jej piętro służyło jako akademik głównie dla studentów z polibudy. Ja tam nie zwracałam uwagi na facetów. Byłam wtedy z takim jednym już ponad 3 lata. Z Mariuszem mijaliśmy się na korytarzu, czasami wpadał do mnie po coś do jedzenia, albo z prośbą o jakieś kanapki bo nie mają czasu zjeść bo robią projekty na laborki. Tak nam mijały dni i tygodnie. Ja jako przykładna studentka pierwszego roku chodziłam na wszystkie zajęcia, zarywałam nocki żeby się uczyć a w weekendy biegłam do drugiej szkoły. Także na życie towarzyskie nie miałam wogóle czasu. A on… typowy student, niedojedzony, niedomyty, niedospany, wiecznie przed komputerem. Ja potrafiłam wstać o 6 rano żeby wymyć włosy, ułożyć je, pomalować się i zdążyć na 8 na uczelnię (dojeżdżałam prawie 40min), on wstawał o 8 kiedy zajęcia miał na 7.45. Żyliśmy w dwóch różnych światach. Nie zauważyłam że mi się przygląda, że się zmienia. Nie miałam czasu. Dopiero dziewczyna jego współlokatora zaczęła coś podejrzewać. Mariusz zaczął zmieniać codziennie koszulki, golić się, nawet kupił sobie wodę po goleniu. Śmiałyśmy się że się zakochał…nadeszła pierwsza sesja. i mój pierwszy niezdany egzamin, literatura starożytna, masakra. Poprawki też nie zdałam, musiałam iść na warunek. Zaczęłam zakuwać coraz bardziej. Zarywałam nocki, bo w dzień w bursie nie da sie uczyć. Nagle zawsze koło 1 w nocy zaczął przychodzić Mariusz. Najpierw zaproponował mi przepytywanie, potem rozmasowywał mi plecy… traktowałam go jako dobrego kumpla, może nawet przyjaciela. Miałam wtedy narzeczonego… po jakimś czasie zauważyłam że nie mam o czym z nim rozmawiać, i że praktycznie nasze spotkania są tylko kłótniami. Z Mariuszem było inaczej, zawsze mnie wysłuchał, doradził.
Nadszedł czas zaliczenia zaległego egzaminu. Mariusz i jego współlokator stwierdzili że bez flaszki nie mam co się w bursie pojawiać, obojętnie czy zdam czy nie. Zdałam. Kupiłam flaszkę i biegiem do akademika. Chłopcy naszykowali obiad. Pamiętam do dziś. Makaron z sosem z papierka, pomidorowym. i kupili drugą flaszkę, bo też coś tam zdawali. Skończyło się na tym że w trójkę wypiliśmy trochę ponad litra. Po imprezce Mariusz stwierdził że musi mnie odprowadzić do pokoju bo napewno zginę (to wiem tylko z opowieści koleżanki która nie piła). Rano obudziłam się we własnym łóżku u boku Mariusza. Pierwsze co zrobiłam to zajrzałam pod kołdrę. Ufff byłam ubrana. Mariusz zresztą też. tego dnia postanowiłam że definitywnie muszę rozstać się z moim facetem. Miałam już dość kłótni. Okazja nadarzyła się na drugi dzien. To była sobota. Poszłam do szkoły, po zajęciach jak zwykle wracałam z moimi kumplami którzy na weekendy mieszkali w mojej bursie. Tamten idiota jak zobaczył że idę z chłopakami zaczął wydzierać się i wyzywać mnie od najgorszych. Weszłam do pokoju, wykrzyczałam co myślę ja jego temat rzuciłam w niego pierścionkiem i kazałam wynosić się z mojego życia. Wyszedł trzaskając drzwiami. Ja po tym wszystkim otwarłam sobie piwko i zadowolona poszłam do znajomych. Wieczorkiem przyszedł Mariusz. Gadaliśmy sobie spokojnie u mnie w pokoju i nagle wpada ex. Rzuciła się na Mariusza wyzywając mnie przy tym od dziwek. Kiedy chciałam ich rozdzielić dostałam z łokcia w oko i rzucił mną o szafę. Na to wszystko wszedł współlokator Mariusza z kumplami(podobno był taki hałas że pół bursy stanęło na nogi) wzięli kolesia za bety i dosłownie wyrzucili z bursy. Mariusz w tym czasie zaczął mnie opatrywać. Bójka o mnie skończyła się zwichnięciem mojego nadgarstka, podbiciem mojego oka i rozwaleniem mojej głowy (3szwy).
Koleś po wszystkim zaczął mnie straszyć że mnie dorwie i zabije. Ciekawie wyglądały przez najbliższe tygodnie moje wyjścia z bursy. Zawsze wychodziłam z Mariuszem, a pod bramą szkoły zostawałam oddawana w ręce moich kumpli z przykazaniem że mają nie spuszczać ze mnie oka. Taki kabaret trwał kilka miesięcy. tak mniej więcej do kwietnia, może nawet maja.
Wcześniej bo w lutym Mariusz powiedział mi wyraźnie że mnie kocha i nie wyobraża sobie życia beze mnie. Że wie że jestem świeżo po rozstaniu, ale on będzie czekał cierpliwie. Iże chce się mną zaopiekować i pokazać mi że życie może być piękne. Postanowiłam dać mu szansę. Nie wierzyłam że coś w ogóle z tego będzie. Chciałam po prostu czuć się bezpiecznie. Pierwszy raz kocham powiedziałam chyba po pół roku, albo nawet później. Pierwszy raz widziałam wtedy łzy w jego oczach. Drugi raz kiedy urodziła się Ala.
No i tak żyjemy sobie szczęśliwi już 3,5 roku. We wrześniu ubiegłego roku okazało się że będziemy mieć dzidziusia. 6 grudnia dostałam pierścionek, a 17 lutego wzięliśmy ślub cywilny. 22 września czeka nas kościelny i chrzest Aluni.
Jestem szczęśliwa.

[ Dodano: 2007-08-23, 13:36 ]
ups trochę dużo tego wyszło

Ewcik, super historia :slight_smile: Cieszę się że Ci się ułożyło tak a nie inaczej. I dobrze że nie jesteś z tamtym facetem, bo skoro Cię raz uderzył to mogło by się to powtarzać. A dzięki temu związkowi masz prześliczną córeczkę :slight_smile:

Ewcik super historia :clap:

No Ewcik super…A swoją drogą, zabawne, że w tej walce to właśnie Ty zostałaś ranna…ech ci faceci…Ale ogólnie to bardoz się cieszę, że tak Ci się potoczyło i wszystko jest piękne..jak w bajce…super facet, mąż i córeczka…buziak!!!

Ewcik super historia. Najważniejsze że teraz jesteś szczęśliwa. :clap:

no to kto zapoda nastepny temacik?? :smiley: :wink:

hmm następny temacik… niech no pomyślę… najpiękniejsze wspomnienie?? (nie licząc narodzin dziecka)

Hm…skoro oprócz narodzin…to w sumie ciężkie…bo dla mnie to najpiękniejszych jest kilka…większość to chwile spędzone z mają nieżyjącą już Babcią…A poza tym…nasz ślub! dla mnie to był wspaniały dzień!!! ech, bym sobie go jeszcze raz przeżyła…Tyle czekania, załatwiania i stresu…Cała rodzina, znajomi, skupienie…wielkie obawy no i oczekiwanie, wyobrażenia jak to będzie…I wreszcie się stało!!! super…No i wesele…ech, jak było fajnie!!! :smiley: No i jeszcze dzień, kiedy się okazało, że jestem w ciąży! czekałam na ten moment w sumie kilka lat, bo bardzo chciałam mieć dziecko, ale zawsze było coś…studia, szukanie pracy i zależność od rodziców. A po ślubie można było zaszaleć! no i się udało :pregnant_woman: to dla mnie było największe wtedy szczęście!!!

moim najwspanialszym wspomnieniem tez jest nasz slub i wesele :smiley: co ja bym dala zeby to powtorzyc :thinking: byla to najwspanialsza noc w moim zyciu :wink:
poza tym pewnei znajdzie sie wiele innych wspanialych chwil ale jakos nic nie przychodzi mi do glowy :wink:

Oj ciężki temacik ale spróbuję coś znaleźć :wink: Zdecydowanie najpiękniejszym przeżyciem było pojawienie się naszsego dzieciątka na świecie. Poza tym niezapomniane chwile z naszego wspólnego życia (oj było tego troszkę :wink: )
Ale są dwie rzeczy o których z pewnością będę swoim wnukom opowiadać :slight_smile:
Pierwsza z nich to powrót z naszych wakacji kilka lat temu. Wracaliśmy z Turcji do domu. Na tureckim lotnisku okazało się że cała załoga samolotu poważnie się rozchorowała i nie da rady wracać do domu. Po kilku godzinach przesiedzianych na lotnisku znaleźli jakiegoś zastępcę pilota (araba :thinking: ) więc już miałam mieszane uczucia (broń Boże nie jestem rasistką :woman_gesturing_no: tak jakoś wtedy 11 września mi się przypomniał) Po 8 godzinach wkońcu wylecieliśmy do domu. Wszystko było ok do momentu kiedy nie wlecieliśmy w strefę burzowych chmur. Boże dziewczyny byłam przekonana że ten arab nas rozbije. Trzęsło jak na filmach. Z luków nad głowami zaczęły wypadać bagaże… masakra…ale farta mieliśmy niesamowitego bo udało nam się dolecieć cało :smiley:
A druga rzecz o której na pewno nie zapomnę to pokonanie mojego ogromnego lęku wysokości i skok na bungee :smiley: momentu wyskoczenia i tego swobodnego lotu nie da się zapomnieć. Niesamowite uczucie. Co prawda drugi raz już bym nie skoczyła :slight_smile:

[ Dodano: 2007-08-25, 09:40 ]
A co do ślubu i wesela to jeszcze wszystko przed nami :slight_smile: O przeżyciach z tego dnia będę Wam mogła napisać po 28 czerwca 2008 roku :slight_smile:

A swoją drogą mam nadzieję że będę mogła się Was poradzić w pewnych kwestiach bo póki co nie wiem kompletnie od czego zacząć :thinking:

Aga26 do slubu macie jeszcze duzo czasu takze sie nie martw,my(a raczej ja :wink: ) wszystko zalatwilismy w niecale trzy miesiace :wink:

A tutaj znowu takie pustki… Oj dziewuszki opuszczacie się strasznie, nieładnie :woman_gesturing_no:

leona, u nas żeby mieć fajną kapelę na weselu to i nawet rok wcześniej trzeba rezerwować :open_mouth: A poza tym zawsze marzył mi się taki ślub z bajki :slight_smile: także powolutku musimy zacząć się rozglądać…

Aga26, ja jestem po cywilnym a przed kościelnym. Cywilny załatwiliśmy w ciągu miesiąca. Kameralna imprezka. Tylko rodzice i świadkowie. Za 3i pół tygodnia czeka nas kościelny i niestety wesele. Wszystko załatwiliśmy od czerwca. Łącznie z kwartetem gitarowym w kościele…

Ewcik, my mieliśmy cywilny w pażdzierniku. Podobnie jak u Ciebie byłi tylko rodzice i świadkowie. Teraz przymierzamy się do ślubu kościelnego.
U nas w mieście jest tylko kilka sprawdzonych i naprawdę dobrych kapeli dlatego trzeba tak wcześnie rezerwować. Najzabawniejsze jest to że jak szukałam zespołu to natknęłam się na taki o nazwie “SĄ GORSI” :smiley: No i jak tu taki zespół zamówić :open_mouth:

hehehe…
My też załatwialiśmy rok wcześniej…bo żeby wsystko zgrać, to trzeba czasu…jedyne co mogę Ci polecić, to orkiestra…nazywają sie BARBAPAPA, mają swoją stronę, można ich posłuchać! są rewelacyjni! zagrają wszytsko i to tak, że człowiek nie wie, czy to oni grają czy nie…super!!! biorą 2tysiące, ale są warci każdej kasy !dodatkowo fajnie prowadzą i robią tak jak chcesz.ja jestem super zadowolona i każdy z mojej rodziny.
I chętnie bym się z Wami zamieniła, żeby to wesele mieć przed sobą jeszcze!!!

Ewcik wszystkiego najlepszego w dniu urodzin
… :kissing_heart: :gift: :kissing_heart: …

leona, dzięki

Ewcik wszsystkiego najlepszego z okazji ukończenia ćwierć wieku :birthday: