jagodka widzisz to swietnie ze sie Jagoda przekonała do chodzenia teraz bedzie tylko lepiej, musicie ja trche stymulowac do tego i bedzie dobrze
Mile najlepiej mobilizuje do wszystkiego bicie braw i spiewanie " brawo, brawo brawisimo" po tym to uwielbia wszystko powtarzac, bo uwielbia słuchac jak sie ja wychwala
zbora ja juz ci kiedys pisałam ze my bardzo podobne jestesmy i wierz mi nie mozesz byc taka zawzieta, musisz odpuscic skoro widzisz ze Twoj nie kumaty, nie wyjdzie z jakas własna inicjatywa, chociaz z tym tez nie tak do konca bo nie raz pisałas o jakichs olsnieniach J., a moze jak nie umisz sobie poradzic z emocjami przejdzcie sie do psychologa tak jak Kate i moze to cos poprawi chłopy w niczym nie widza problemu bo to takie proste istoty wiele im do szczescia nie potrzeba, z nami - kobietami jest gorzej, mamy swoje wygorowane pragnienia, wymagania i takie tam, ktorych oni po prostu nie sa w stanie spełnic a juz na pewno nie sami od siebie, bo po prostu tego nie widza, nie widza naszych potrzeb dlatego my, jesli chcemy choc troche osiagnac musimy im podpowiadac co i jak..no i musimy byc cierpliwe…
Jagódka będzie coraz lepiej, zobaczysz!!! Lady dobrze, że mi przypomniałaś o mam talent…tylko o której to dokładnie leci? Glizdunia no wiem, wiem…źle jest…albo inaczej-nie jest dobrze. Myślę, że to się zaczęło przy planowaniu dziecka…bo J trochę tego na początku nie chciał, musiałam naciskać…podróż poślubna bardzo odbiegła od mojego wyobrażenia…potem ciąża…też nie do końca tak, jak sobie człowiek by myślał…a potem?potem chyba już tylko gorzej…czułam się taka…przywiązana do dziecka…jak mebel…wtedy jakoś zgasłam jako człowiek, bo jako kobieta to już na pewno…no i się tak wlecze do dziś…zaniedbałam się przez to, roztyłam…i nie umiem sobie psychiki wyprostować…do tego jak tylko Hania robi coś dziwnego, na przykład te nocne histerie, to czuję się zaszczuta…właśnie mama mi przyszła powiedzieć, że nie mam tak robić jak dziś…że doprowadzę Hanię to nerwicy…że ona się budzi w nocy i boi się ciemności…ja jak miałam ze 4lata to spałam u babci…i tak się strasznie bałam być tam sama, że co noc biegłam do rodziców, bo babcia szła do nich na tv, myśląc że ja spię. A ja nasłuchiwałam i jak tylko słyszałam, że babcia wychodzi to od razu panika i bieg na boso do nich…często też wymiotowąłam z nerwów…no i mama sobie teraz wymyśliła, że Hania tak robi jak ja…i że jak będę doprowadzała ją do takiego płaczu to wpadnie w nerwicę! i co ja mam robić??? jak brałam Hankę czasem do nas jak płakała, to też było źle, bo “nie bierz jej bo się przyzwyczai i będziesz z nią do 10lat spała!” to co ja mam robić??? kiedy ja wiem, że ona ewidentnie chce do nas??? mam ją wziąć raz, a potem kolejne dni co? skoro pokażę małej, że raz może z nami spać, to będzie myślała, że tak można każdą noc…czy w ten sposób nie zrobię jej większej krzywdy niż nie biorąc jej wcale??? ja już wysiadam psychicznie…nie umiem tego udźwignąć, to jest ponad moje siły…do tego J też nic nie umie konkretnego powiedzieć …i tak czuję się, że muszę ten cały ciężar nieść sama…a on mnie przygniata…nie radzę sobie…ba, nawet nie chcę sobie radzić!!! jakbym chciała, to bym se chłopa nie brała…bo to tylko dodatkowe obciążenie…żałuję tego wszystkiego…bardzo żałuję…
idę młodą położyć…cała w strachu, bo dziś będzie pewnie to samo w nocy, a babcia na bank się nie oprze i przyleci…
zborra troche mnie zasmuciło to co napisałas, bo tak troche wyszło, tzn ja tak zrozumiałam ze przez Hanie przestałas czuc sie kobieta, ze czujesz sie nie spełniona, jako kobieta, jako zona…widzisz ty miałas chociaz podroz poslubna ja nie miałam bo cała kase z wesela wpieprzyłam w remont ( co do teraz mi wychodzi bokami) a oszczednosci nie mielismy (jak zwykle z reszta) i tak cały czas zylismy tym zeby wyremontowac dom, potem ja tez bardzo chciałam miec dziecko bo tak sobie zaplanowałam (ja, a A po prostu nie mial nic przeciwko) i ciesze sie ze moje plany jak dotad sie zisciły (choc teraz stoje pod znakiem zapytania, wiadomo z jakich wzgledow) ale cały czas zarzucaja mi ze ja wszystko planuje i dlatego tak miedzy mna a A sie dzieje dziwnie czasem, bo on jest bardzo spontaniczny a ja poukłada, zaplanowana a ani rusz na spontan..z reszta na wczasch wyszło na to, powiedziano mi to prosto w oczy ze ja powinnam miec za meza mojego brata (tzn takiego człowieka jak moj brat) i bylisbymy wtedy najszczesliwsi, bo jestemy tacy sami i nikt nie miałby do siebie pretensji, a A i J.(moja bratowka) sa do siebie bardzo podobni no coz ale ponoc przeciwienstwa sie przyciagaja i trzeba jakos z tym zyc..
Zborra,widac pamietasz dobrze kiedy cos Ci zaczelo lezec na serduchu…dosc dawno temu i chyba najlatwiej byloby cofnac czas i zadzialac inaczej albo nabiezaco regulowac i odkrecac problemy,juz chyba sie sporo nakumulowalo…ale mysle ze wcale nie jest u Was tak zle!!!a wiesz co do tego spania Hani i obaw Twojej mamy to moze poprostu za szybko Hanka poszla spac do swojego pokoju …moze ona jeszcze tej bliskosci i pewnosci ze nie jest sama potrzebuje …z nerwica to trzeba byc ostroznym…latwo wpasc w to dziadostwo…no ale tak jak mowisz,nie mozna brac jej 1 raz zeby potem powiedziec ze drugi raz juz nie!!!moze spijcie przez jakis czas oboje w jej pokoju,niech wie ze tam tez jest bezpieczna…albo po zasnieciu wychodzcie do siebie i zostawiajcie leciutko zapalona lampke taka do kontaktu lub uchylone drzwi…
a Twoje rozterki to moim zdaniem rozwiazac pomoze psycholog…a co!!taki relaks i chwilka dla siebie samej by sie kazdej przydala…
u nas juz cichutko…ja za chwilke pod prysznic mykam…
ja przez dziecko tak zaczelam sie czuc… teraz troche mi mija, ale to tylko czasami jak jakis osobnik plci meskiej (nie mąż) sie mną zainteresuje…
ja tez nie mialam podrozy poslubnej… a pieniadze uzbierane na slubie przeznaczylismy na splate pozyczki, ktora zaciagnelismy na slub i remoncik mieszkania… dodam ze dalej ja spłacamy…
a ja uwazam ze wizyta u psychologa jezeli widzi sie problemy w malezenstwie powinna sie odbyc przy obojgu partnerach, wtedy sie gada to co lezy na serduchu, druga osoba słucha a potem odnosi sie do tego i psycholog tego słucha i wyłapuje problem faktyczny (tzn dobry psycholog powinien wylapac) i radzi i małzenstwo powinno wprowadzic rady w zycie i na nastepnym spotkaniu przedstawic efekty i tak to działa jedynie..przynajmniej tak to było w moim przypadku, ale jeszcze przed małzenstwem..
Jagódka a może pożycz od kogoś chodzik??? to chociaż na trochę Ci pozwoli odetchnąć a Jadzi na pewno pomoże…
dziewczyny…proszę, tylko nie psycholog!!! za nic w świecie nie pójdę, nie ma szans!!! Lady to chyba tak wygląda, że ja w sumie też jestem bardzo poukładana, ale lubię od czasu do czasu zaszaleć…a J? chyba z nego już stary dziad…wczoraj usypiając dużo myślałam…i nie wiem, czy my na pewno powinniśmy być razem…ja już nie wiem, jak z nim żyć. Nie chcę ciągle zrzędzić i wytykać mu błędów, ale skoro on po tych rozmowach nic nie zmienia…to co mam robić? i chyba tak jest…że czuję poniekąd, że to przez ciążę i dziecko taka jestem…to mnie zabija, bo ja tak bardzo chciałam tego dziecka…całe życie wiedziałam po prostu, że bycie mamą to moje powołanie…a teraz widzę swoją klęskę…totalna porażka…jak więc mogę się czuć inaczej niż zwykłe zero? do tego facet, który miał mnie nieskończenie kochać…leży co wieczór tak samo i wielbi swojego bożka…tv…czuję się oszukana…nie takiego go brałam…brałam człowieka, który mnie kochał, lubił, doceniał i pragnął…a co mam? znudzonego starszego pana, którego już niewiele rzeczy bawi i rusza…rzeczy,…
Lady,tak wlasnie jest ze dwoch takich samych to sie nie schodzi razem…bo mootonia i nuda by zwiazek zepsula…musi nas cos krecic i nakrecac w sobie nawzajem…
u nas juz sama nie wiem kto ten poukladany a kto lekkoduch …zawsze ja bylam zorganizowana ale tez spontaniczna-energiczna bardzo iz pomyslami…do czasu jak poznalam mojego A. bo byl zywszy i jeszcze bardziej zakrecony ode mnie…ale on z czasem doroslal i teraz juz on jest tą glowa chyba w zwiazku naszym,od zalatwiania i wogole…a z drugiej strony sie mnie slucha czyli ja niby ta szyja …ej…no wogole to sie pastarzelismy i juz nic nie jest tak jak kiedys w szkole sredniej i jak sie po dyskotekach biegalo…ale teraz tez jest fajnie bo inaczej…my chyba nawet przeciwienstwami nie jestesmy az tak ardzo
przykro mi ze tak sie czujesz doris, ja jakos nigdy nie pomyslałam ze nie jestem spełniona jako kobieta, jako zona, ja uwazam, ze jestem dobra zona, moze nie doskonała, bo to juz chyba by sie miał za dobrze, ale ma wszystko czego potrzebuje, nie narzeka specjalnie, czasem tylko jak walcze o swoje (czyt. probuje ustawic pod swoja nute ), a w swoja kobiecosc nie watpie i widze ze nadal sie podobam (nie tylko mezowi )i poradze sobie nawet sama z dzieckiem i moze dlatego A. tez sie obawia i hamuje i stara sie byc dobrym mezem
Glizdunia…ja nie wiem…Hania poszła do swojego pokoju, bo jak spała u nas…to usypiała zawsze sama po ciemku i bez problemu…ale spała tak czujnie, że jak wchodziliśmy to zaraz z płaczem stała w łóżeczku i albo ją braliśmy do siebie, albo tak walczyliśmy z nią kilka godzin. Potem jak poszła do swojego pokoju to było ok. płacze były tylko przy zębach i chorobie…no i teraz…myślę, że może być od zębów, bo trójki w wielkim natarciu…ale głowy sobie nie dam uciąć…no ale co? jak jestem u niej w pokoju i przy jakimś świele to ona i tak histeryzuje, bo chce wtedy spać ze mną…a w efekcie ja nie śpię, bo ona się rzuca całą noc jak osioł…
Lady,powiedz czy ty z A. do psychologa chodzilas jeszcze przed slubem?
Zborra a jak nie psycholog to kto?moze ksiadz …ale pomysl tez tak ze ok. wyobrazasz sobie rozstanie z J?co sie dzieje po nim z Tobą,co z nim…co z Hania…jak wasze kontakty mialyby wygladac…jak zycie Hani…jak zakladanie nowych rodzin…itd? …to zycie bez J. moze okazac sie jeszcze gorsze…i dlatego dla wlasnego sumienia musisz jednak cos zrobic dla tego malzenstwa,nikt nie obiecywal ze bedzie kolorwo wiec moze jednak psycholog?
ale prawda jest taka ze nie bedzie juz tak jak dawniej… dziecko bardzo duzo zmienia w zwiazku… i u nas chyba zmienilo na gorsze… kurcze, ale w sumie jeszcze zanim bylam w ciazy to sie klocilismy…
zbora nie wiem czy kojarzysz program “zamienmy sie zonami” moze ktos powinien zrobic wersje zamienmy sie mezami. zglosilabym sie do takiego…
wiesz co Lady…ja też wiem, że sama bym dała radę…tak na prawdę to ja ten dom prowadzę…J dba o rachunki, wynosi śmieci, czasem robi zakupy, ale to z racji tego, że może to zrobić w czasie pracy…no i od święta i po błaganiach myje łazienkę i podłogi…Myślę, że jestem niezła jako kobieta…nie mam sobie w tej kwestii nic do zarzucania, mam czysto i porządnie…dbam o ten dom…jako kobieta…hm…myślę, że to raczej inni faceci mnie dowartościowują…wiem, że mogę się podobać, nawet bardzo…ale co z tego, jak podobam się komuś obcemu a mężowi nie? to dla mnie porażka…
tak jak to…że on niby wie, że ja pracuję na ten nasz dom ciężko…ale nie robi nic, żeby mi pomóc…
zbora ty mnie po prostu umisz do łez czasem rozbawic..kocham sie po prostu za to poczucie humoru w twoich wypowiedziach a teraz juz o powaznych sprawach, bo to co piszesz to w rzeczywistosci wcale nie jest smieszne, ja lubie czasem zaszalec, a A czesciej i moze dlatego ja sie tak wkur..na niego, a u was ty sie wkur..bo on nie lubi zaszalec??cholewcia a moze faceci po 30 tak sie zmieniaja??tzn J chyba skonczył juz 30, nie?cos mi tak swita ale nie wiem do konca ja pierdziele jak masz wiekszy temperament to wskakuj na niego co wieczor i prosto w gebe mu mow czego oczekujesz, ze ma przestac sie patrzec w tv a zaczac na ciebie, ze chcesz zeby cie całował, piescił, ze chcesz zeby ci ładnie mowił, ze potrzebujesz poczuc sie kobieta itp no cos musi zadziałac..na mojego A np takie cos by go do czerwonosci rozpaliło…
Doris ja też!!! Glzidunia ksiądz
wiesz, ja nie mówię, że od razu rozstanie…ja chcę jeszcze zawalczyć, ale nie umiem…nie wiem jak…
meliska powiadasz…Hania pija ją na co dzień…i chyba by musiała wypić hektolitr zresztą…ja raczej też
[ Dodano: 2008-10-11, 21:16 ]
to może “zamieńmy się mężami”?
bo ja mojemu nie raz mówię…nawet w naszą nieszczęsną rocznicę mu powiedziałam..że chcę żeby się coś zmieniło między nami..że chcę się w nim zakochać…itp itd…i co? i górno!