![]()
trudno cokolwiek napisac
straszny smutek w sercu
- a czy wiadomo co było przyczyną
![]()
trudno cokolwiek napisac
straszny smutek w sercu
Samanta, współczuję Twojej koleżance - brak mi slów ![]()
tibby,
dla Tobiaszka za trzeciego zębolka
[ Dodano: 2011-03-06, 19:32 ]
Samanta, cudna ta chmurka w kształcie serduszka!
tibby, gratulujemy 3go zęba.
U nas kolejne zęby idą w bólach… głównie nocnych… Milenka popłakuje w trakcie snu. W dzień sobie radzi “masując” dziąsełka czym popadnie.
Martalka, dziekuje za info o pieluszkach.jeszcze decyzji nie podjelam.
tibby brawa dla tobiaszka
A tutaj słowa matki,która straciła córeczkę do wszystkich rodziców
"
Ciężko, boleśnie i sensu w życiu brak…
Chcę abyście wiedziały, że my nie mamy żalu do nikogo, nie obwiniamy, nie pytamy dlaczego. Być może dlatego, iż jako osoby wierzące widzimy sens ostatnich wydarzeń. Wiem, że dla części z Was brzmi to dziwnie ale tak właśnie jest. Ingula pojawiła się w naszym życiu po coś - aby pokazac jak zyć, aby dac radość, miłość i nadać sens naszemu życiu. Od początku wiedzieliśmy, że tak naprawde nie wiemy ile wspólnie czasu zostanie nam ofiarowane. Wady serduszka Ingulu były skomplikowane bardzo i tak naprawdę tylko ona wiedziała jak cierpi - my nie mieliśmy o tym pojęcia.
Po pierwszej operacji zatrzymało jej się serduszko - i wtedy pewnie zobaczyła przez chwilę jak jest TAM, po drugiej stronie jednak wybrała powrót do nas, rodziców na te kilka miesięcy. Teraz Bóg dał jej wybór - zdecydowała, że chce pójść do nieba, tam nie czuje bólu, nie cierpi. Jest pod opieką Matki Boskiej a jej duszyczka daje nam wsparcie gdyż czujemy ją obok siebie cały czas.
Coś czego nigdy już nie będę mogła zrobić to przytulić jej do siebie… tak jak lubiłyśmy najbardziej … brzuszek do brzuszka, serduszko do serduszka… ale wiem, że czeka tam na nas i zamierzamy przeżyć zycie tak by się z nią spotkać w niebie…
We wtorek gdy stan Ingusi się pogarszał o czym nie wiedzieliśmy jeszcze pojechaliśmy na chwile do księgarni archidiecezjalnej po różaniec dla męża, Podeszłam do regału z książkami i wśród wszystkich książek tam stojących jedna leżała, na wprost moich oczu a jej tytuł to “Cierpnie po śmierci dziecka”… wtedy już miałam pierwszy znak…
W czwartek wieczorem weszłam do niej sama na pół godziny, mąż był w kościele na mszy za uzdrowienie, wzięłam jej malutką dłoń w swoją dłoń i pomodliłam się razem z nią, była cieplutka… błagałam ją by walczyła jeszcze, by nie poddawała się, błagałam Boga o okazanie jej łaski uzdrowienia i jakiś najmniejszy choćby znak, że się uda…nic, zupełnie nic nie czułam, nie widziałam żadnych znaków i wtedy zrozumiałam, że Ingusia odejdzie… Nie wiem jak to wytłumaczyć ale to się czuje… Będąc cały czas przy niej zaśpiewałam jej ulubioną kołysankę ‘z popielnika na Wojtusia iskiereczka mruga…’ i powiedziałam ‘spij moja kochana Córeczko’, ucałowałam jej rączkę i wyszłam. Gdy mąż wrócił z mszy do szpitala to zastała mnie, o czym powiedział mi dopiero wczoraj, szczęśliwą i uśmiechniętą, nie umiał dokładnie opisać ale czuł, że jestem szczęśliwa i spokojna gdyż byłam u Inguli. Potem on do niej wszedł na chwilę i oboje bez słów wiedzieliśmy, że to nasze pożegnanie z nią było…
W domu jest pusto i nic nie jest w stanie zapełnić tej pustki, życie wydaje się bez sensu - bo cóz znaczy nowy zegarek, buty czy telewizor…nic, poprostu nic gdy nie ma istotki wokół, której kręcił się cały świat, która sprawiła, że człowiek wiedział po co żyje…
Jestem szczęśliwa, że z nami była, że pokazała nam jak kochać, jak żyć codziennie, co jest ważne a co zupełnie bez znaczenia…wiem, że teraz nie cierpi bo tak naprawdę do tylko ona wiedziała jaki ból musi na co dzień znosić i nikt nie miał o tym pojęcia.
Od wczoraj gdy jej nie ma rozmawiamy z mężem prawie non stop, są chwile gdy usmiechamy sie wspominając naszego “dwuziąbka” i stwierdzamy, że odbiorą nam prawa rodzicielskie za takie “zachowanie”… gdyby nie mąż to nie przeszłabym przez to, nie dałabym rady zupełnie, on wszystko mi tłumaczy, opowiada i daje obraz tego co może być “po drugiej stronie”. Wiem, że przyjdzie taki dzień gdzie tęsknota będzie tak wielka, że nie będę umiała sobie z nia poradzić i nie znajdę nigdzie ukojenia…
Niezrozumiałym jest dla nas tylko polski system, który z dniem śmierci dziecka nie daje zupełnie wsparcia rodzicom do przezywania żałoby. Z dniem odejścia Ingusi przerywa mi sie zwolnienie jakie miałam na opiekę nad nią więc zmuszona jest myśleć o tym, że muszę iść do lekarza by dostac zwolnienie, bo 2 dni urlopu okolicznościowego zdaniem naszego wspaniałego państwa “załatwiają” sprawę. Niesiety czasu trzeba dużo więcej ale nikogo to nie obchodzi…
W imieniu swoim i męża pragnę podziękować Wam za wszystko - myśli, modlitwy, słowa, gesty i poprostu “bycie” obok nas w tym właśnie czasie. Cieszę się, że moja Córeczka choć odrobinę miała wpływ na to jak postrzegacie świat, na miłość i radość życia.
A teraz biegnijcie do swoich dzieciaczków - tych już narodzonych - i uściskajcie najmocniej jak umiecie i przytulcie do serduszka a mamy tych dzieciaczków co jeszcze w brzuszku - pogłaszcie brzuszki i powiedzcie jak bardzo kochacie istotki nienarodzone jeszcze.
I radujcie się każdego dnia, że Wasze dzieciątka są zdrowe i nie cierpią - to największe szczęście nas wszystkich.
Jeszcze raz dziękujemy :* "
nie sposób nie płakać czytając to…dobrze, że Rodzice tego Dzieciątka są wierzący, bo wira daje im siłę żyć dalej…
uściskałam te moje skrzaty zgodnie z życzeniem Mamy Ingusi.
nie wiem czy pisać coś więcej… Julchik napisała chyba to co sama chciałam wyrazić.
Zgadzam się z Wami Dziewczyny. Nie sposób nawet skomentować tej sytuacji i wypowiedzi
Oby czas w tym przypadku choć odrobinę zaleczył rany, a wiara pomogła w znalezieniu siły by dalej żyć…
Dlatego tez bez komantarza umieściłam ten list…
Czułam dokładnie to samo co Wy czytając te słowa i tez jestem przekonana, że Ingusiowym rodzicom jest dużo łatwiej przejść przez ten ból z Panem Bogiem…a list ten myśle, że trzeba rozpowszechniać by ludzie choć na chwilę zatrzymali się i zastanowili jak bardzo są szcześliwi mimo wszystko!
Miłego dnia dziewczyny ![]()
ja, niestety, mam w rodzinie i koleżeństwie osoby po stracie. Więc codziennie właściwie o tych dzieciaczkach pamiętam. Codziennie myślę jakie mam szczęście mieć moje przy sobie.
A list warto posłać dalej…
Cześć Dziewczyny!
Stawiamy Wam
torciki i dwa, za Nikosiowe 8 miesięcy i pierwszego ZĘBOLKA
Co prawda wyszedł nam tydzień temu, ale jeszcze tego samego dnia się schował
Domniemamy, że dziąsełko spuchło naszemu Szkrabowi i ząbka nie było przez jakiś czas widać
Ale już jest na wierzchu, drugi z kolei zaraz się przebije ![]()
W niedzielę mieliśmy chrzest Nikosia
Synuś był grzeczny i dzielny w kościele, całą mszę nawet nie pisnął, rozglądał się badawczo, a potem imprezka w restauracji, w której zresztą mieliśmy wesele, tylko na większej sali. Bawiliśmy się do wieczora, a potem w poniedziałek zbieraliśmy siły
Zastanawiałam się też jak Nikoś wytrzyma cały dzień poza domem na imprezie, ale nie było problemów ani z cycusiowaniem na krześle, ani ze spaniem, nic Nikosiowi nie przeszkadzało, spał chyba ze 2 godz. przy muzyce i gościach ![]()
Karuś, całkiem zapomniałam …
dla Nikosia za osiem miesięcy!!! No i
za zębulka!
Davidkowi też dzisiaj wylazł pierwszy!!! ![]()
Ooo, to gratulacje zębowe dla chłopaków! Plus dodatkowe chrzcielne dla Nikosia ![]()
Brawo, że taki grzeczny był.
Milenie idą kolejne zęby. Wczoraj płakała bez ustanku około 40 minut. Baaardzo mi to się dziwne wydawało przy dziecku, które płacze tylko w wyjątkowo oczywistych sytuacjach (głód, strach itepe). Ale NIC nie pomagało, ani noszenie, ani śpiewanie, ani żele, ani zimne okłady… do tego mąż usnął sobie błogo z Damianem godzinę wcześniej i byłam z tym sama.
Aż w końcu zwątpiłam czy to od zębów.
Podziałał Ibufen, po 20 min od podania. Dzisiaj w dzień marudzenia c.d. Biedna moja…
I doszedł katar, zaropiałe oczka… pewnie od tych zębów wstrętnych…
Acha, no i to chyba dolne jakieś ![]()
Martalka, współczuję… Nam jeszcze zęby nie dały w kość, Nikoś w kółko zadowolony i uśmiech Mu z buźki nie schodzi
Ale to dopiero pierwsze dwa…
A ja zakatarzona jak Milenka… Wczoraj po południu mnie dopadło. Na chrzcie moja siostrzyczka była zakatarzona, kto wie czy mi czegoś nie podrzuciła.
u nas kolejna 1 górna idzie
marudzenie.
Łagodnego ząbkowania dla wszystkich naszych Dzieciaczków ![]()
Karo, Nikoś ciuuuuuuuuuudny jest na tym zdjęciu!
Hej Kobitki, a Wy co?? Taka cisza… ![]()
Nasz Cudak szykuje się do raczkowania
Już nie bardzo chce siedzieć, tylko albo się gramoli do nas na kolana i wspina do góry, albo rzuca się do przodu na kolanka i próbuje czworaka coś zdziałać
Uroczo to wygląda ![]()
Jak tam Wasze Szkraby i ziębole? U nas wychodzi druga jedynka na dole, ale jeszcze jej nie ma na wierzchu.
No to wygląda na to, że mamy początek wiosny:) A ja kuruję się i niestety siedzimy w domu. Ale za to poszalałam na allegro i zakupiłam Nikosiowi cudne ubranka na wiosnę/lato, więc chociaż nowa garderoba wniosła trochę wiosny do domku naszego!
Do tego szykujemy się powoli do remontu domu, oj szykują się zmiany, począwszy od dachu po wystrój całego naszego mieszkanka, więc czeka nas też wyprowadzka do rodziców na jakieś 2 miesiące myślę
Już się nie możemy doczekać…efektów ![]()
Juluś, dziękujemy!
Ja też uwielbiam to zdjęcie ![]()
No to jeszcze dodam cosik
Miłego weekendu:)
U nas identycznie.
było
Teraz, mam wrażenie Milenka chce ominąć raczkowanie
i nie gramoli się na kolana, ale chwyta za fraki i wstaje na nóżki.. Podobnie w łóżeczku.
No taka kolej rzeczy.
Damian też w wieku 9 mcy wstał za pomocą krzesła. Bart jeszcze wcześniej i prawie nie raczkował.
A jak siedzi na kocyku i nie ma się czego złapać, to robi rzut w przód- i jakoś udaje jej się położyć, po czym radośnie turla się gdzie chce. ![]()
Ewidentnie ma w nosie to, że mamusi zależy na raczkowaniu ![]()
Stawiam zaległy
za wczorajsze 9 mcy Milenki.
[ Dodano: 2011-03-12, 23:09 ]
Karo, zdrówka!! Nie daj się choróbskom!
A Nikoś po prostu rozbrajający. Śliczne oczy ma ten Wasz Synek ![]()
mela
dami
[ Dodano: 2011-03-12, 23:15 ]
PS. własnie byłam na nk.
Samanta, jak chcesz podobny kapelut, szepnę slówko koleżance ![]()
Ja sama szydełkiem umiem się posługiwać, ale koślawce mi wychodzą
hehe Trenuję, ale myślę, że wnukom dopiero będę robiła z sukcesami ![]()
Martalka, poproszę kapelusik
ile by nie kosztował to wezmę bo jest uroczy
rozmiar główki 44/46 ![]()
U nas idą górne jedynki, marudzenia brak ![]()
Samanta, idę na PW w sprawie kapeluta.
u nas półtorej jedynek na górze
do tego paluch w buzi non stop! ![]()
Martalka, fotek nie widac ![]()
Nikoś cudaśny chłopiec! ![]()