meteoropatia

Nie poruszają jak z sądzę z dwóch powodów. Z obawy przed niezrozumieniem, lub z braku metodycznego podejścia do problemu. Żaden z nich nie jest żadnym rozwiązaniem. :slight_smile:

To wiem ale czy jest sposób żeby to zmienić? :slight_smile:

Myślę że należy zacząć od małych kroczków, od siebie i najbliższego otoczenia. A więc rozmawiać, wyjaśniać, edukować. Skąd facet ma wiedzieć, czy to migrena, czy tylko brak ochoty na seks? :smiley:

Myślę że facet który kocha i któremu zależy wie wszystko. :smiley:
Znany mu jest każdy gest i spojrzenie i rzecz jasna nie dopuszcza myśli że jego partnerka nie ma ochoty na sex. :smiley:

Mówiłaś, że migrena to choroba tajemnicza nawet dla lekarzy, więc czasem trudno nawet bliskiej osobie wszystko i do końca pojąć, tym bardziej jeśli nie dowie się tego u źródła.

Jeśli relacje są na tyle dobre żeby podzielić się tak delikatnym i niezbyt miłym problemem to dlaczego nie? :slight_smile:

Zakładam, że są. Trudno sobie wyobrazić, aby mąż, partner takim nie był. Ale to dopiero początek. Później trzeba zacząć uświadamiać przyjaciół, kolegów w pracy etc. :slight_smile:

Masowa działalność? :slight_smile:
dobrym miejscem jest internet i tu niektórzy już działają.

Świadczy to tylko, że więcej osób myśli podobnie. Fajnie byłoby móc zajrzeć na forum, gdzie nie tylko migrenicy dzielą się spostrzeżeniami, ale również osoby postronne> :slight_smile:

Faktem jest że lekarz tyle mi nie wyjaśnił ile inne osoby, pomógł owszem ale takie drobne pomocne czynności? Tego chyba nie biorą poważnie neurolodzy, myślę tu np o akupresurze czyli uciskaniu pewnych punktów na ciele,śmiałam się z tego sama ale jednak jakaś ulgę ku mojemu zdziwieniu przyniosło. :slight_smile:

A właśnie. Dla mnie jest jasne, że nie należy lekceważyć żadnych porad. “Medycyna” wiedzieć niestety czemu, zawsze stała okoniem do wszelkich metod niekonwencjonalnych. Zapomniała, że kiedyś właśnie na tym się opierała. Niejednokrotnie można spotkać się z opinią i zdziwieniem lekarzy, że to cud iż pacjent jeszcze żyje a nawet ma się lepiej. :slight_smile:

Tylko nie mówmy tu o tym żeby odrzucić farmakologię na rzecz metod naturalnych i niekonwencjonalnych, bo tu nie o to chodzi. :smiley:

To chyba oczywiste. Nie da się przecenić skuteczności leków, ale trochę bezsensowne zdaje się jest deprecjonowanie innych środków, tym bardziej kiedy pomagają. :slight_smile:

:coffee:
Jedno jest pewne, zaczyna mnie boleć głowa biorę tabletkę, mam objawy zwiastunowe ratuje się kawą a nóż się uda uniknąć :wink:

Życie niestety nie opiera się tylko na udach. :smiley: Swoje mimo wszystko przyjdzie odcierpieć :thinking:

:thinking:
to już pesymizm :slight_smile:
zawsze mam nadzieję że i się uda NIE cierpieć :slight_smile:

“Żyj, powiedziała nadzieja. Bez ciebie nie mogę, odpowiedziało życie.” Nie wiem czy wystarczy sama nadzieja? :slight_smile:

Nadzieją była u mnie wizyta u lekarza,na jednej się nie skończyło,wcześniej nie wiedziałam co to jest,jaka to choroba i fakt że nie można jej na chwilę obecną wyleczyć zupełnie

To nie znaczy, że się nią nie da. Trzeba mieć nadzieję a jest ona realna, że znajdzie się złoty środek:)

Gdyby wszyscy myśleli podobnie jak Ty nie było by problemu:)