Ja sie z tym nie zgodze,mój mąż żadko okazuje uczucia(od poczatku tak było),ale za to jego KOCHAM zamiast mi powiedzieć po prostu posprzata mi na błysk mieszkanie,zabierze do restauracji,zrobi w domu obiad,wesprze itd..(bo jak sam stwierdził woli mi w ten sposób pokazac miłość) owszem są dni kiedy przytuli się do mnie powie słodko kocham,ale tak jak elibell, napisała,co z tego,że mi powie kocham cię a za chwile mi natrzaska po twarzy bo zupa była za słona
czyny się liczą,czyny ![]()
zgadzam sie. Czasem uczuc brak tylko ktoras ze stron sobie wkreca, ze one jednak tam sa i oczekuje niemozliwego.
moj mężus nigdy nie potrafił mowic o uczuciach…i tego az tak bardzo nie oczekuje bo ja widze to co on czuje do mnie i naszego synka. Widze jak sie stara aby żyło sie nam lepiej…oprócz tego często gotuje, przyrządza pyszne sałatki, posprzata, pozmywa naczynia. I wciąz planujemy naszą wspólną przyszość…i oto w tym wszystkim chodzi..a nie o puste słowa nie pokryte czynami.
![]()
dzwoneczek82, Jak czytam kochana co napisałaś to widze,że mamy podobnych mężów
Ale ja się całkowicie podpisuje pod tym co napisałaś obiema rękami i nogami,nic dodać nic ująć! i również
dla męża ![]()
Mój mąż nie potrafił okazywać uczuć. U mniego w domu też się tego nie okazuje. Po ślubie nauczył się tego, Córa do niego przychodziła, rzucała na szyje i mówiła kocham cię tato ( to jest moja pierworodna z innego związku wzieliśmy ślub gdy ona miała 3 latka) w ten sposób nie miał jak się wywinąć i nauczył się ![]()
martaraz, cudownie tak jak dzieciątko mówi Kocham Cię - jak te słowa, wypowiedziane z ust malucha, nie zmiękczą serducha faceta to chyba nie ma nic co by to uczyniło
Bo mężczyzn nie uczy się o nich mówić. Od małego jest nie płacz, nie bądź mazgajem: w domu, przedszkolu, szkole.
a potem nagle ktoś wymaga byśmy umieli jak ptaszki ćwierkać ![]()
wygodny dokładnie, wszystko zależy od środowiska w jakim się wychował i co wyniósł z domu. Niestety pokolenie naszych rodziców rzadko mówiło o uczuciach.
U mnie w domu nie mówiło się tego na każdym kroku ale czuło się miłość rodziców, ich opiekuńczość itd. Natomiast mój facet nie ma dobrych wspomnień ze swojego domu. Jednak przy mnie się zmienił. Wiadomo że nie mówi na każdym kroku kocham, ale często podejdzie przytuli a czasami wystarczy jego spojrzenie ![]()
Ale trzeba chcieć mówić o uczuciach ![]()
no racja, racja…
mój mąż też ma ten problem przez takie wychowanie rodziców a raczej jego brak… zero uczuć od rodziców… wszystkiego dopiero uczy się ode mnie.. nawet rozmawiać go ja uczyłam bo on nie potrafił na wszystko było tylko “nie bo nie” , ale postępy są…
![]()
nasze dzieci wychowujemy zupełnie inaczej , ogólnie mam w domu dwa przytulasy.. jak i córka tak i syn… myślę, że mój syn nie będzie miał problemów z mówieniem o uczuciach i okazywaniem ich bo jest często gęsto przytulany i widzi okazywanie sobie uczuć na porządku dziennym, nawet dzieci między sobą okazują sobie uczucia, dadzą se buziaka, przytulą , pogłaskają … no ale niestety kiedyś było inaczej.. ja tamte czasy nazywam “zimny chów” …
Mnie właśnie mój męższczyzna uczy mówić głośno o swych uczuciach;) a myślałam ,że tacy nie istnieją ![]()
Może delikanie powiedz mu o tym. Powiedz, ze to dla Ciebie ważne, zwłaszcza, że jesteście daleko od siebie… Faceci sa z marsa… oni czasem nie myślą o takich rzeczach;)
Poprostu tak jak mówicie, stereotyp macho i wychowywanie od dziecka w tym duchu dorowadza do takich sytuacji.
Mój M. też wogóle nie mówił o uczuciach, nawet nie za bardzo potrarfił je okazywać. Teraz po kilku latach nauczył się odrobinę o tym mówić, za to świenie potrafi okazywać je niewerbalnie, jeśli można to tak nazwać. Myślę, że należy się dobrze poznać, wspólne doświadczenia i przeżycia sprawią, że słowne okazywanie uczuć nie bedzie już aż tak istotne.
Związek z mężczyzną, który nie pokazuje uczuć jest bardzo trudny. Wiem to ponieważ mój mąż jest takim ,twardym" człowiekiem. WIele razy myślałam o nim jak o zimnej rybie, wiele razy było mi smutno. Czułam się niedoceniana. W końcu przyszedł kryzys, który prawie rozbił nasze małżeństwo. Postanowiliśmy jednak skorzystać z poradni dla par. Chodziliśmy do tego gabinetu: http://www.sensity.pl/oferta-terapeutyc … malzenstw/ i na szczęście ułatwiło nam to lepszą komunikację - powiedzieliśmy sobie szczerze co nas łaczy a co dzieli i wypracowaliśmy pewien kompromis dzięki któremu możemy nadal być ze sobą
Cały czas pracujemy nad tym związkiem , ale jesteśmy pewni, że nam się uda i nasz związek przetrwa wszystko.
Nie wiem, czy trzeba się od razu porywać na terapię - można przecież samemu porozmawiać z partnerem. Może on nie mówi o uczuciach, bo w domu rządziły zasady “zimnego chowu”, bo nie rozmawiał nigdy z rodzicami o takich sprawach i nie jest do tego przyzwyczajony? Może ma jaką blokadę, bo może kiedyś się otworzył i został zraniony? Musisz po pierwsze powiedzieć mu, że to, że o tym nie rozmawiacie, bardzo cię boli i sprawia ci przykrość, może on nawet nie zdaje sobie sprawy z tego, że jego zachowanie jest dla ciebie tak krzywdzące? Porozmawiajcie, powodzenia!
cóż ja bym na twoim miejscu spróbowała z nim pogadać.
Mój także kiedyś miał z tym mnóstwo problemów. W końcu udało mi się go przełamać. Pokazałam mu, że “to nic złego”, nic tylko dla kobiet. Onieśmieliłam w tej kwestii. Naprawdę dużo mówiłam o swoich uczuciach, on z czasem zaczął o swoich.