# Monopoly dla dzieci

**URL:** <https://naobcasach.pl/t/monopoly-dla-dzieci/157>\
**Category:** Dziecko\
**Created:** [18 Sierpień 2007 20:44 UTC](https://naobcasach.pl/t/monopoly-dla-dzieci/157 "2007-08-18T20:44:37Z")\
**Posts on this page:** 1\
**Page:** 1

<div class="post-metadata">

**Autor:** ![redakcja](https://naobcasach.pl/user_avatar/naobcasach.pl/redakcja/32/15566_2.png) [@redakcja](https://naobcasach.pl/u/redakcja)\
**Data wpisu:** [18 Sierpień 2007 20:44 UTC](https://naobcasach.pl/t/monopoly-dla-dzieci/157/1 "2007-08-18T20:44:37Z")

</div>

![Monopoly dla dzieci](https://naobcasach.pl/uploads/default/original/2X/0/0c0bbfd19b1b7d6f63372a19617e39c1ac47c6f4.webp)

**Gdybyś był bogaczem… mógłbyś kupować ulice, stawiać domy i hotele, a potem pobierać czynsz od każdego, kto stanie na Twoim polu. „Monopoly” to klasyka, przy której dziecko uczy się liczyć, planować i przegrywać z honorem.**

Kości zostały rzucone. Twój pionek staje na ulicy Piotrkowskiej w Łodzi, a w rynku Krakowa stoi Twój hotel. Taką wizją kusi „Monopoly”, jedna z najsłynniejszych gier planszowych na świecie. Zasada jest prosta: gracze poruszają się po planszy, kupują nieruchomości, budują na nich domy i hotele, a od tych, którzy staną na ich polach, pobierają czynsz. Wygrywa ten, kto doprowadzi pozostałych do bankructwa albo – w krótszym wariancie – ma najwięcej majątku na koniec ustalonego czasu.

## Od ilu lat i w jakiej wersji

„Monopoly” jest przeznaczone dla dzieci od 8. roku życia, a do stołu może zasiąść od 2 do 6 graczy. Ośmiolatek zwykle radzi sobie już z liczeniem pieniędzy i rozumie, że opłaca się zainwestować, zamiast wszystko wydać od razu. Gra ma wiele edycji. Niektóre, jak wersja „Tu i Teraz Banking”, zamiast papierowych banknotów mają karty płatnicze i elektroniczny terminal, a na planszy zamiast fikcyjnych ulic pojawiają się znane miejsca z całej Polski, na przykład Krupówki, Wieliczka, Trakt Królewski w Warszawie czy sopocki Monciak. Pionkami bywają przedmioty kojarzące się ze współczesnym światem: telefon, deskorolka, samolot.

Dla młodszych dzieci istnieją uproszczone wersje juniorskie z mniejszymi kwotami i krótszą rozgrywką. Z siedmiolatkiem możecie też grać w klasyczną wersję w drużynie: dziecko rzuca kośćmi i przesuwa pionek, a dorosły pomaga liczyć.

## Jak grać z dzieckiem, żeby nie skończyło się płaczem

Pełna partia potrafi trwać kilka godzin, a dziecku trudno wytrzymać tak długo. Kilka sposobów, które ułatwiają grę:

- umówcie się na limit czasu, na przykład godzinę, i policzcie majątek na koniec,
- na początek zrezygnujcie z aukcji, pożyczek i hipotek, wprowadzając je stopniowo,
- pozwól dziecku pełnić funkcję bankiera – świetnie ćwiczy to liczenie i wydawanie reszty,
- wersję z kartami płatniczymi traktujcie jako okazję do rozmowy o tym, że pieniądze na karcie są tak samo prawdziwe jak gotówka.

Wiele rodzin wprowadza też własne „domowe” zasady. To nic złego, pod warunkiem że wszyscy znają je przed rozpoczęciem partii i nie zmieniacie ich w połowie gry tylko dlatego, że komuś idzie gorzej. Spisane na kartce i schowane w pudełku oszczędzą sporów przy kolejnej rozgrywce.

Najtrudniejsze w „Monopoly” bywa przegrywanie. Bankructwo w trakcie gry potrafi wywołać łzy, dlatego zanim zaczniecie, porozmawiajcie o tym, że w grze zawsze ktoś wygrywa, a ktoś przegrywa. Nie poddawaj się celowo, ale możesz pokazać, jak samemu przegrywać z uśmiechem i gratulować zwycięzcy.

## Czego uczy ta gra

„Monopoly” to w gruncie rzeczy pierwsza lekcja ekonomii. Dziecko przekonuje się, że pieniądze się kończą, że czasem warto odłożyć zakup, a czasem zaryzykować, i że inwestycja zwraca się dopiero po pewnym czasie. Ćwiczy dodawanie i odejmowanie dużych kwot, planowanie i negocjacje przy wymianie nieruchomości. Edycje z polskimi miejscami są też pretekstem do rozmowy o miastach i zabytkach: gdzie leży Wieliczka, co można zobaczyć na Panoramie Racławickiej, kiedy wybierzecie się nad morze.

Po grze możecie przenieść te lekcje do prawdziwego życia, na przykład zakładając skarbonkę na wymarzoną zabawkę. Wspólna partia przy rodzinnym stole to sposób, by mówić z dzieckiem o pieniądzach lekko, bez moralizowania i z dużą dawką zabawy.
