BadGirll, Liwia jest boska ![]()
Dziękujemy :):*
Sejana - bylam najmlodsza, albo jedna z dwoch bo widzialam jakas taka dziewczyne na oko w podobnym wieku, a poza tym wszystkie mamy w okolicy 30tki
Hey:) Ja w tym roku kończe 20 lat:) i mam super 7-miesieczną córeczke i wspaniałego mężczyzne o 8 lat starszego, i ciesze sie ze w tym wieku mam juz dziecko i ulozone zycie:) skonczylam normalnie liceum, chodze na studium i do pracy na 3 zmiany:) i jak tak siedze i mysle to gdybym nie miala Marianki teraz to jakby sie potoczylo moje zycie, z kim i gdzie bym siedziala i sie zadawala:) slyszalam juz milion komentarzy na ten temat ze taka mloda i dziecko ale nie przejmuje sie tym, bo wiem ze ja jestem szczesliwa:)
i wiem ze chce miec juz niedlugo nastepne dziecko:)
No to i ja się dopiszę do grona młodych mam ![]()
Elizę urodziłam mając 19lat, w pełni planowana, staraliśmy się o nią 10mcy i ile było
radości jak pojawiły się 2 kreseczki na teście.
Komentarzy było mnóstwo no bo przecież jak można zaplanować ciąże w tak młodym wieku.
Ale nie interesowało mnie to i nie interesuje.
Jeszcze czasem widzę te spojrzenia, bo najlepszy czas na dziecko to po 30, wcześniej
to trzeba się wyszaleć a jak dziewczyna za bardzo szaleje to jest “puszczalska”
Ale to nie ludziom mamy dogadzać.
Nie byłam z tych co co tydzień muszą zaliczyć dyskotekę. Chciałam mieć spokojne życie i
stworzyć rodzinę z moim mężczyzną.
Pracowałam i zaocznie kończyłam szkołę, także mam i zawód i skończoną szkołę i
cudowną córeczkę która kocham nad życie.
Czasem myślę jakby to było gdyby, ale te myśli szybko znikają bo nie wyobrażam sobie
innego życia.
Kiedy Eliza miała 6mcy pobraliśmy się i to też raczej taki spontan był ![]()
Podziwiam wszystkie te młode dziewczyny które decydują się urodzić dziecko bo po pierwsze
ciąża nie zawsze jest łatwa, po drugie poród który nie należy do najprzyjemniejszych
rzeczy (poza cudem narodzin)
po trzecie uprzedzenia ludzi
po czwarte dla dziecka trzeba dużo poświęcić
a kiedy rodzą 13, 14 latki to są jeszcze bardzo młode dziewczyny
Cieszę się, że powstał taki wątek ![]()
ja urodziłam pierwsze dziecko nie mając jeszcze 20 lat…zaplanowaliśmy nasze dziecko znając się niespełna rok czasu… byliśmy tacy szczęśliwi kiedy to za pierwszym razem nam się udało, kiedy zobaczyliśmy 2 kreseczki na teście
i zaraz na drugi dzień kiedy dowiedzieliśmy się, że zostaniemy rodzicami mój M. mi się oświadczył, 2, 5 miesiąca potem wzięlismy slub i 8 marca 2006 roku urodziła nam się przesliczna Córcia, a 2 lata później urodziłam synka i nigdy nie żalowałam tej decyzji, ukończyłam szkołę, jestem na trzecim roku studiów i jesteśmy bardzo szczęśliwi ![]()
I ja się włączam. Wojtusia urodziłam mając 21 lat, Martusie lat 22
Pracowałam, studiowałam, rodziłam i wychowywałam.
Hej,
Piszę tutaj bo pomyślałam, że może w końcu tutaj ktoś mi pomoże i będę mogła się wyżalić.. Mam 17 lat, 11 stycznia urodziłam synka (zrobił mi prezent urodzinowy z dwudniowym wyprzedzeniem:P), jest mi ciężko, ponieważ ojciec Igorka nas zostawił, Nie interesuje się wgl nami. Ostatni raz widzieliśmy się 15 maja gdy pojechałam do niego z dzieckiem… Mam cudowną mamę, pomaga mi jak tylko może żebym mogła żyć dalej jak normalna nastolatka… Ale to nie jest już to samo co kilka lat temu.. Mam w końcu obowiązek. Kocham mojego maluszka, jego ojca zresztą też, ale on wypiera się zę to jego dziecko… Może lepiej opwiem wszystko od początku…
Poznałam Michała na imprezie. Wymieniliśmy sie numerami, później zaczęliśmy się spotykać. Było miło do czasu… Rozstaliśmy się a później okazało się że jestem w ciąży… Nawet przez całe 9 miesięcy ciąży miał wszystko gdzieś… Kiedy zadzwoniłam do niego po porodzie to zapytał “To już?!”. Pze dwa miesiące po porodzie byłó nawet dobrze… Mówił, że chce ze mną znowu być, stworzyć dziecku normalną rodzine… Wszystko zaczęo się psuć kiedy dowiedział się że nie może być prawnym opiekunem małego do czasu ukończenia przeze mnie pełnoletności… Nie potrafił tego zrozumieć i zaczął unikać kontaktów ze mną i dzieckiem.. Jest mi ciężko… Na małego pieniążków nie dostaje od niego żadnych.. Ale w tym wszystkim nie chodzi o pieniądze… Skoro “chciał stworzyć dziecku normalną rodzinę” to dlaczego tego nie robi tylko jeszcze potrafi mnie dobić swoim gadaniem, że to nie jego syn??.. Czasami wydaje mi się zę zrobiłam swojemu synkowi największą krzywdę, że jego ojcem jest taki kretyn,a czasami że wgl dałam mu życie…
Proszę o odpowiedź… pozdrawiam
Dałaś Mu życie ! Tak pięknie to napisałaś! To jest największy skarb jaki rodzice mogą ofiarować dziecku, kiedy w ciele mamy powstaje życie to jest dar niewyobrażalny! Jesteś dzielna, że donosiłaś ciążę, że powiłaś swojego Synka, że jesteś jego najlepsza mama jaką może mieć.
Ojciec dziecka ma tyle samo lat co Ty? Jeśli tak, może musi dojrzeć-wiesz przecież że młodzi chłopcy dojrzewają emocjonalnie później. Może warto razem z Twoimi rodzicami spotkać się z jego rodziną, wspólnie podjąć jakieś działania. Próbowałaś? Warto rozmawiać, szczerze wyznać jakie masz oczekiwania wobec ojca dziecka. Dlaczego uważa, że to nie jego pociecha? Czy ma powód? Może nawet być tak, że kiedyś coś powiedziałaś i źle zrozumiał!?
w każdym razie możesz być dumna z tego, że zostałaś matka, młoda, ale mama z prawdziwego zdarzenia! Głowa go góry! WITAJ NA FORUM, pisz z nami często!
alex130193,
dokładnie dałaś mu życie, a ten kretyn kiedyś sobie uświadomi kim był no ale może być za późno.. najważniejsze że masz wsparcie w mamie
my z M planowaliśmy dzieciaczka pół roku po naszym ślubie- po prawie 2 latach okazało się że w końcu się udało
ja zostane mamą w wieku 21 lat ![]()
a temat jest bardzo fajny ponieważ wiele osób uważa go za temat tabu- co dla mnie jest zupełnie chore.
Ojciec małego jest starszy ode mnie o trzy lata.. A jego rodzice mają podobne podejście do wnuka tak jak ich syn… Nie interesują się w ogóle… A on nie ma żadnych powodów aby myśleć że to nie jego syn… Był moim “pierwszym” z którym współżyłam… A co do rozmowy z jego rodicami… Nie ma sensu.. Rozmawiałam wiele razy z niedoszłą teściową, myślałam, że jest po mojej stronie… Może i jest ale tylko wtedy gdy rozmawia ze mną. A gdy na horyzoncie pojawia się jej syn to jest po jeo stronie… Próbowałam z nim wiele razy rozmawiać szczerze, ale my nie potrafimy ze sobą już normalnie rozmawiać, Zawsze kończy się to awanturą… Boli mnie to, że tak po prostu olał nas… Mnie i naszego maluszka. W końcu chcąc nie chcąc oboje daliśmy mu życie… ![]()
alex130193, nie ma to jak matka tego faceta wie lepiej co synus zrobil,on jest bardzo niedojrzaly jeszcze ,ciesz sie ze masz mame ktore tobie pomaga przejsc ten jakze trudny okres,… a czemu nie postarasz sie o alimenty dla dziecka ?jego ojcostwo nie skonczylo sie z chwila poczecia synka ,dla synka bedzie lepiej jak postarasz sie o te alimenty ,szczerze mowiac nie widze dla was przyszlosci jako rodzinki skoro on tak slucha sie matki
pomysl -moze to i lepiej dla ciebie i synka ze bedziecie stanowic jedno a on drugie ,no chyba ze jakims cudem uda mu sie szybko dorosnac ,byc moze on was/ciebie nie kocha i dlatego jest jak jest…
alex130193, nie wiem czy warto abyś zabiegała o to żeby z takim facetem stworzyć rodzinę
to smutne,ale nie każdy facet nadaje się na ojca.Czasem lepiej stworzyć dziecku bezpieczny dom,pełen miłości bez kogoś takiego u boku.
Ja zaszłam w ciążę w miesiącu w którym skończyłam 17 lat.Pobraliśmy się za zgodą sądu.Mój mąż jest starszy o 5 lat.Mamy cudownego syna,który ma ponad 10 lat,a w tym roku urodziła się nam drugi maluszek.Po ślubie jesteśmy 10,5 roku.Nam się udało choć bywało cieżko,ale się kochamy i mój mąż nie=gdy nawet nie myślał o tym żeby mnie w takiej chwili zostawić.
Życzę ci dużo siły i powodzenia.Może postaraj się o pieniążki na dziecko,skończ szkołe,pójdź do pracy.Na świecie wielu jest facetów i pewnie spotkasz takiego z którym uda ci się stworzyć wspaniałą rodzinę.Walcz o to,nie pakuj się w związek bez przyszłości.
Zamierzam walczyć o to co nam się należy!!! Nieważne jest to co dzieje się między mną a M… Najważniejszy jest dla mnie mały dlatego nie pozwole aby ktoś nas krzywdził dalej swoimi osądzeniami itd!!! Jestem osobą silną psychicznie, ale moja wadą jest to że nie potrafie być szczera z ludźmi, tylko dusze w sobie wszystko co mnie boli, gryzie… Sprawa o alimenty odbedzię sie w najbliższych tygodniach. Wiem, że nie bd łatwo bo na pewno bedzię chciał (szanowny tatuś :/) zrobić ze mnie dz*** przed sądem. Ale mam nadzieję, że dzięki mojej mamie i oczywiście pani mecenas wygramy sprawę… Nie wiem czy dobrze zrobiłam, ale w pozwie poprosiłam o odebranie wszelkich praw M do synka i odmówiłam nadania Igorkowi nazwiska ojca… M jeszcze nie wie o tym, że do sądu wpłynąl pozew… Wszystko dzieje się poza jego plecami…
Wkurza mnie, że ma czas na imprezy i na panienki a dla własnego syna nie ma tego jakże cennego czasu
Byłam znowu głupia i naiwna, bo uwierzyłam mu, że znowu będziemy razem…![]()
alex130193, dziewczyny mają rację.. chyba nie warto
nie wyobrazam sobie, że on się z dnia na dzień zmieni, że rano się obudzi i stwierdzi, że jednak ma syna
Może za kilka lat, a z reguły u faceta ten okres przychodzi troszeczke później
ale czy jest sens czekac i sie meczyc? zadręczac?
to wszystko odbija się na maluszku
P.S. mieszkasz blisko mnie
o ile dobrze wyczytałam ze to Przemysl ![]()
Glowa do gory, i zyj teraz z malenstwem razem.wiem ze zawsze bedziesz pamietala jak on ciebie i malego potraktowal, ale na pewno po jakims czasie zjawi sie ktos kto pokcha ciebie i twojego bobasa ![]()
Bardzo dobrze zrobiłaś.. skoro nie interesuje go los jego syna to po co mu prawa rodzicielskie..
Życzę Ci dużo wytrwałości.
Dzwoniłam wczoraj do ojca małego… Pierwszy raz rozmawialiśmy ze sobą spokojnie bez awantury… Miał przyjechać do małego, ale skończyło się znowu tylko na mówieniu… Może jednak nie watro żebym sie prosiła o to żeby przyjechał..Chyba bardziej chodzi mi o to żeby go zobaczyć niż żeby przyjechał do małgo… ![]()
alex130193 jesteś młoda, wszystko jeszcze przed tobą. Ja jestem zdania że jeszcze spotkasz odpowiedniego faceta który pokocha ciebie i twojego synka… a co do ojca dziecka to sam sobie robi krzywdę. Nie ma go przy dziecku i nawet jeżeli kiedyś te relację się zmienia to już nie odzyska tych straconych chwil… pierwszy uśmiech, krok, słowo…
Co do tematu, to czasami jest tak że dziewczyna mając nawet 30 lat nie jest gotowa na to żeby zostać matką… wszystko zależy od tego co ma się w głowie ![]()
postanowilam zamknac pewien rozdział w moim zyciu..
zapomniec o ojcu małego.. wiem.. bd ciezko bo zbyt duzo nas laczy, ale wierze w to ze dam rade… na poczatek usunełam z komputera wszystkie wspolne zdjecia i staram sie nie myslec o tym co było i wgl myslec o nim… i wiecie co?? jestem chyba na dobrej drodze do szczescia. teraz liczy sie tylko mały… to M bd zalował ze nie było go przy pierwszym zabku, pierwszym kroku. a jak dalej tak bd to nie usłyszy słowa “tata”. w najgorszym wypadku dziecko na jego widok bd zaczynało plakac a on bd sie zastanawiał dlaczego:)
a to bd juz tylko jego problem
wierze w to ze uda mi sie o nim zapomniec.
pozdrawiam