Niezapomniane chwile

zborra bardzo mnie rozczulił twój post, fajnie że zdecydowałaś się tu wpaść :rofl: Moja dzidzi jest teraz chora, ja płaczę razem z nią :cry: :cry: :cry: Jest taka malutka, bezbronna a ja muszę patrzeć jak cierpi (ma temperaturkę :face_with_thermometer: , boli ją uszko i nie ma apetytu). Jest dla mnie wszystkim!!! Jeszcze bardziej mnie teraz potrzebuje bo mąż wyjechał właśnie za granicę i jesteśmy same :cry: :cry: :cry:
Mam totalnego dołaaaa :cry:

Kajunia25 :cry: :cry: :cry: smutno…Ale nie łam się!!! musisz być dzielna! dacie radę, nawet we dwie.. :slight_smile:

Dzieki zborra… :thinking: :thinking: :thinking:

Kajunia25 Wiem jak boli serce matki kiedy dziecko jest chore jak bardzo by się chciało wtedy wziąć to co boli nasze dzieciątko na siebie, żeby jemu ulżyć … Wiem jak to boli!
Jesteś silna, będzie dobrze, poradzicie sobie …nawet teraz, kiedy jesteście same..

Dzięki że mnie rozumiesz :slight_smile: :slight_smile: :slight_smile: Oddałabym wszystko by kruszynka tak nie cierpiała, widzę w jej oczkach że jest słaba, taka bezbronna :open_mouth: , nie chce nic jeść i nie ma sił, ale jak piszesz muszę to przetrwać mimo że teraz wszystko zwaliło się u mnie w jednej chwili na raz. Po burzy zwykle wychodzi słońce :slight_smile: Z każdym kolejnym dniem będzie lepiej.
Dobrze że jest to forum :sweat_smile: :sweat_smile: :sweat_smile:

[ Dodano: 2008-09-16, 15:21 ]
WITAJCIE!!

Założyłam ten wątek prawie rok temu…
Wiele z Was o nim zapomnialo..
Ale ja chyba najbardziej..

Zapraszam na nowo :rofl: :rofl: :rofl:

Oooooooooooo ..Kajunia25, teraz zuważyłam dopiero, że coś tutaj napisałaś .. :clap:

[ Dodano: 30 Grudzień 08, 23:36 ]

Tak, właśnie, tak samo się czułam, troche u mnie inne okoliczności, ale po porodzie mojej Martusi tak właśnie czułam.

Ja jak urodzilam Martusie i nie płakała a byłeśmy tylko na sali my dwie, to pomyślałam a raczej błagałam: Boże, nie zapbieraj mi mojego szczęscia, mojego życia, jeśli chcesz kogoś do siebie powołać weź mnie, nie ją … Z jednej strony wielki strachi wielka wszechograniająca miłośc i nadzieja, że wszytsko będzie dobrze.

kajunia Za kilka miesięcy będziesz znów pisała o swoich cudownych chwilach z maluszkiem!

Małgorzatka: wiesz, ja sama chyba zapomniałam o tym wątku :blush:
Szkoda że się trochę zaniedbał :thinking:

Tak jak piszesz, niedługo znowu czas wspaniałych chwil nadejdzie :clap: :clap: :clap:

No szkoda bo fajny :thinking: mam nadzieje, że ruszy w końcu pełna parą!

:clap: :clap: :clap: :clap: :clap: :clap: :clap:

Witam…
Znalazłam ten wątek przez przypadek…i czytając Wasze opisy uroniłam trochę łezek ze wzruszenia i jak powspominałam narodziny moich najdroższych skarbów…Jak ja je KOCHAM!!!Te moje kochane córeńki.
Okres ciąży,te kopniaczki,którymi mnie uszczęśliwiały moje córeńki i które tak uwielbiałam czuć…i wreszcie ten dzień,kiedy przyszły na świat…jak sobie to przypomnę,to znowu łezki się w oku kręcą :blush:
Z Juleńką w brzuszku,Zuzia tuli siostrzyczkę

To moja Juleńka zaraz po urodzeniu

A to jeszcze ze szpitala,ma kilka godzin

A to moje najdroższe skarby

:smiley:

[ Dodano: 2008-12-31, 23:25 ]
Ostatni dzień 2008 roku,myślę,że dla mnie szczęśliwego.Oby ten rok był jeszcze lepszy od poprzedniego.Szczęśliwego Nowego 2009 Roku Wam życzę!!!

[ Dodano: 2008-12-31, 23:26 ]
Chyba najwspanialszą rzeczą jaką kobietę spotyka w życiu to bycie MAMĄ.

Zulcia :clap: :clap: :clap: :clap:

Wielu niezapomnianych chwil w Nowym - 2009 Roku :wink:

No ja też Was znalazłam przypadkowo.

O ciąży dowiedziałam się 13 sierpnia 2007 roku. Płakalam ze szczęscia i chyba nie tylko ja. Udalo nam się po półtora rocznych starankach. Ale w końcu byłam w upragnionej ciąży.

Mój teścik :0

To moja kruszynka w 13tc:

Oto Patryś jeszcze w swoim domku w 32,6 tc:

To jest zdjęcie zrobione w 35tc:

Pierwsze zdjęcie naszego synka. Dwie minuty po porodzie:

A to nasze pierwsze karmienie:

Dumny tatuś z synkiem:

To już na sali:

I w domku:

Poród był szybki. Poszłam na kontrolną wizytę i dostałam skierowanie do szpitala. Był to 36,1tc. Skurcze co 20 minut. Ale poczekałam jeszcze w domku do wieczora. Skurcze były już co 10 minut. Najchetniej siedziałabym w domu do czasu jak się nasilą ale miałam iść tylko do domu po torbe i wracać. Po zbadaniu i podłączeniu KTG okazało sie że skurcze mam co 5 minut. Ja ich nie odczuwałam. Wogóle nie byłam gotowana na rodzenie. Miałam jeszcze 4tygodnie do terminu. :rofl: No ale cóż. Przeleżałam na łózku porodowym do rana bo nasi lekarze nie wiedzieli co ze mną mają zrobić. Rozwarcie na dwa palce, skurcze co 2-3 minuty, szyjki już nie było bo się skróciła całkowicie. Całą noc biegałam do ubikacji tak mnie czyściło że szok. No ale nad ranem przyjechał lekarz i zapadła decyzja. Rodzimy. O 6:20 przebili mi pęcherz. O 7:15 urodził się Patryk. Położna położyła mi małego na brzuszku ale powiem Wam szczerze że byłam w szoku że już po. Że mały jest już z nami. W skupieniu obserwowałam co się dzieje. Ale jak usłyszałam że mały jest zdrowy to łzy same napłynęły mi do oczu. Po zmierzeniu,zważeniu i wykonaniu reszty czynności przynieśli mi mój skarb na cycusia. Wtedy całkiem dotarło do mnie że już jest z nami. Kocham go nad życie. Moja mała Iskierka.

[ Dodano: 2009-01-01, 18:31 ]
Uwielbiam powracać do tych chwil.

SZCZĘŚLIWEGO NOWEGO ROKU 2009 WSZYSTKIM ŻYCZĘ.

Chyba każda z nas lubi wracać do tych chwil :rofl:

Zulcia, oj i to bardzo. :rofl:

Ja też i to bardzo!!!

Zulcia, Zulcia Piekne fotorelacje, piękne!

Joanna24: cudownie :clap: :laughing: :clap:

Przeczytałam tylko dwie stronki tego wątku i juz łezki się w oczach kręcą :cry: :rofl:
jak to było u nas?
podjęlismy decyzje o powiększeniu rodzinki jakos w wakacje 2007, z tym że na realizacje postanowilismy poczekac do pazdziernika. No i udało sie w pierwszym cyklu, test zrobiłam 20. 10., o godz. ok 4.30 :woman_facepalming: :wink: spania nie miałam, obudziłam mojego m. mówiąc mu że własnie spadł śnieg (to była prawda, pierwszy śnieg tego roku). jak już otworzył oczy to pokazałam mu tescik, w jego oczach radość przeplatała się z lękiem, jak to bedzie, wszystko sie zmieni itp. itd.
Potem 9 miesięcy, radości, niepokoju, humorków , zmęczenia, 3 pierwsze pełne mdłości :wink: teraz się z tego śmieję ale wtedy płakałam obejmujac muszlę :face_with_thermometer: warto było oczywiście :rofl:
w piątek 27.06 wstałam koło 7mej i zdziwienie bo coś kap, kap na podłoge. Mąż w pracy, ja nie wiem czy to JUŻ czy nie. Oczywiście siadłam do kompa, na TT i klikałam z dziewczynami bo stwierdziłam że to pewnie jednak nie wody, ale co jakiś czas było to kap kap więc zadzwoniłam do męża ,przyjechał wcześniej z pracy i do Krakowa na ujastek wyprawa- ok 1,5 godz. jazdy, południe, korki… Na ujastku wyczekaliśmy się ponad godzinę aż w koncu jakis lekarz się pojawił, oświadczył że nie ma miejsc, owszem wody mi się sączą ale do porodu jeszcze daleko i mam jechać do innego szpitala.
Pojechaliśmy na Rydygiera, złapała nas mega ulewa, kwadrans czekaliśmy na parkingu pod szpitalem, dobrze że skurczy nie miałam i nic nie bolało :sweat_smile:
no i niespodzianka, tu lekarz próbował mi wmówić że to nie wody sie sączą :woman_facepalming: i mnie chciał na patologii położyc.ale ja uparcie twierdziłam że to wody, na ujastku to potwierdził lekarz przecież. więc zbadał mnie jeszcze jeden lekarz i stwierdził że chyba faktycznie mimo tego że pęcherz “sie bada” czyli nie pekł, jakaś dziurka musi byc. ok. 18tej dostałam oksytocyne, skurcze przyszły dopiero ok 20.30 ale już takie silne i częste od razu. do 1.25 czas leciał jak szalony. a o tej własnie godzinie czas przestał mieć jakiekolwiek znaczenie, bo zobaczyłam pierwszy raz i poczułam ciepło mojego Cudenka. Był taki Malenki, bezbronny i głośny. pokochaliśmy Go na zabój i tak jest do dziś. juz nie jest taki Malenki, bezbronny tez mniej. ale wrzaskliwy tak samo :laughing: Kochamy Go najmocniej na świecie :slight_smile:

Marta26, :clap: :clap: Dla imiennika mojego synka i dla Was :slight_smile:

Marta26, :smiley: :clap: Suuuper!!!

Marta: cudowny opis :clap: :clap: I synek śliczniusi :laughing: