# Opowiadanie: Niespełnione pragnienia

**URL:** <https://naobcasach.pl/t/opowiadanie-niespelnione-pragnienia/906>\
**Category:** Po godzinach\
**Created:** [28 Październik 2007 00:44 UTC](https://naobcasach.pl/t/opowiadanie-niespelnione-pragnienia/906 "2007-10-28T00:44:18Z")\
**Posts on this page:** 1\
**Page:** 1

<div class="post-metadata">

**Autor:** ![redakcja](https://naobcasach.pl/user_avatar/naobcasach.pl/redakcja/32/15566_2.png) [@redakcja](https://naobcasach.pl/u/redakcja)\
**Data wpisu:** [28 Październik 2007 00:44 UTC](https://naobcasach.pl/t/opowiadanie-niespelnione-pragnienia/906/1 "2007-10-28T00:44:18Z")

</div>

![Opowiadanie: Niespełnione pragnienia](https://naobcasach.pl/uploads/default/original/2X/f/ff8b4cccd6d44ac3dc5320e53ddbac2e7d8a2f8e.webp)

**Ewa przeszła poważne załamanie nerwowe. Kilka tygodni spędziła w szpitalu psychiatrycznym i niechętnie rozmawia o dręczących ją koszmarach. Spowodowała je zawiedziona miłość do Stefana. Okazał się większym draniem, niż mogła się spodziewać.**

Ewa od wczesnej młodości miała wysublimowany gust i zapatrywanie na życie. Nie utrzymywała bliskiego kontaktu z koleżankami szkolnymi, bo wciąż miała wrażenie nieustannej rywalizacji o względy chłopców. Dziwiło ją niezmiernie, że to one powychodziły za mąż, a Ewa do 28 roku życia pozostawała panną. Złożyło się na to kilka powodów.

**INTELIGENTNY I WYKSZTAŁCONY**

Rodzice zapewnili Ewie dostatnie życie. Pieniądze, jakie zarabiała w firmie spedycyjnej, przeznaczała wyłącznie na stroje i kosmetyki. Zawsze bowiem uchodziła za dziewczynę z klasą. Do ślubu nie spieszyło się jej zbytnio.

Imponował jej za to rój adoratorów. Tych nie brakowało, zwłaszcza w lokalach, które Ewa z upodobaniem odwiedzała. Znajomości z kolejnymi narzeczonymi kończyły się dosyć szybko. Żaden nie spełniał wymagań kapryśnej panny.

Pragnęła, by pokochał ją mężczyzna inteligentny i wykształcony. Taki, z którym mogłaby porozmawiać o literaturze iberyjskiej, wybrać się do teatru lub opery. Jak na ironię trafiali się młodzieńcy przystojni i zamożni, ale bez tytułu magistra i wykwintnych manier. Im podobało się tylko jej ciało, a nie umysł. Dlatego żaden nie miał większych szans i po dwóch, co najwyżej trzech spotkaniach byli odprawiani w siną dal.

**POETYCKA DUSZA**

Stefan, którego poznała u koleżanki, był inny od poprzedników. Nie adorował jej nachalnie, choć zrobiła na nim duże wrażenie, nie proponował jej randki i zachowywał się nad wyraz powściągliwie. Atutami Stefana, poza aparycją przystojniaka i dobrymi manierami, było jego zainteresowanie literaturą.

Znał dobrze dzieła wielu autorów, potrafił mówić o swych fascynacjach w intrygujący sposób i miał, w przeciwieństwie do poznanych wcześniej panów, wyjątkowo bogaty zasób słownictwa. Ewa była oczarowana pierwszym spotkaniem z tak niezwykłym człowiekiem, że poprosiła koleżanki o zaaranżowanie spotkania ze Stefanem. Tym razem mieli się spotkać w jej mieszkaniu.

Stanęła na głowie, by ten wieczór był zapamiętany jako wyjątkowy. Przybrała mieszkanie mnóstwem kwiatów, postarała się o markowe wino z Izraela, przygotowała wyszukane potrawy. W trakcie spotkania przy świecach starała się być możliwie najbliżej Stefana. Tak go czarowała, że wychodził z domu jako ostatni gość.

Przy pożegnaniu sama zaproponowała mu następną schadzkę. Tym razem byli sami i mieli więcej czasu na dysputy o literaturze.

**Miłość puka do drzwi**

Zrobiła chyba bardzo dobre wrażenie, skoro następnego dnia Stefan odwiedził ją w pracy. Prawdę mówiąc wpadł na chwilę z bukietem róż i pięknym wierszem napisanym specjalnie dla niej. Serce Ewy topniała niczym wosk. Oto spotkała wreszcie wymarzonego mężczyznę.

Inteligentny, delikatny i na dodatek poeta. Do końca dnia nie mogła skupić się na zleconych przez szefa zadaniach. Kilkakrotnie bowiem sięgała po podarowany wiersz i rozmyślała. Nie miała wątpliwości, że ta znajomość nie może skończyć się banalnie.

Po powrocie do domu nie mogła usiedzieć spokojnie. Niecierpliwie czekała telefonu, który jednak nie zadzwonił. Stefan odezwał się dopiero po dwóch dniach z pytaniem, czy znalazłaby dla niego czas. Odpowiedziała, zgodnie z prawdą, że będzie zaszczycona wizytą.

Od tej pory poeta odwiedzał Ewę regularnie. Wpadał zwykle późnym wieczorem. Wypijali butelkę szampana i odwiedzali sypialnię. Kobieta była tak oczarowana nową znajomością, że nie omieszkała nią pochwalić się wszystkim koleżankom.

**NIESPODZIEWANE KOMPLIKACJE**

Znajome znały specyficzny gust Ewy i jej skłonność do egzaltacji, więc milczały jak zaklęte. Dopiero po miesiącu jedna z nich wyjawiła w sekrecie, że Stefan mógłby być idealnym kandydatem na męża Ewy, gdyby nie drobiazg głęboko przed nią ukrywany. Była nim obrączka. Co prawda żona Stefana przebywa od dwóch lat za granicą, ale rozwodu nie mają. Ewa odebrała informację jako próbę poróżnienia jej z wyjątkowym mężczyzną. Długo wahała się, czy powinna zapytać go o to sama. Okazja taka nadarzyła się podczas wycieczki do Kazimierza. Zapytała niby żartem, czy nie chciałby zostać jej partnerem na dobre i złe. Spotykają się przecież od ośmiu miesięcy, mają tyle wspólnych fascynacji i tematów do niekończących się rozmów. Stefana nie speszyło pytanie kobiety. Bez zbędnego matactwa wyjaśnił, że nie może rozmawiać na razie o planach na przyszłość, bo jest w toku sprawy rozwodowej. Kiedy odzyska wolność, sam jej o tym powie. Delikatna Ewa nie stawiała więcej pytań.  
Spotykali się nadal, bywali ozdobą niejednego spotkania towarzyskiego. Po kilku miesiącach kobieta powróciła do tematu przyszłego ślubu.

**NIEFORTUNNY LIST**

Stefan nie był w nastroju do zwierzeń. Zasłaniał się komplikacjami z adwokatem prowadzącym sprawę rozwodową. Dodatkową przeszkodą miała być nieobecność żony, która zgadza się na rozwód bez orzekania o winie, ale chwilowo nie może przyjechać ze Sztokholmu z uwagi na korzystny kontrakt. Ewa była kobietą przedsiębiorczą.

Podstępem zdobyła adres żony Stefana i napisała do niej kilkustronicowy list. Wyjawiła w nim szczegóły ich namiętnej znajomości, charakter uczucia, jakim go darzy oraz nadzieje, że w tej sytuacji żona zgodzi się na przyspieszenie sprawy rozwodowej. Jakież było jej zdziwienie, gdy po tygodniu odwiedziła ją w domu bardzo elegancka pani. Kobieta przestawiła się jako żona Stefana.

Owszem rozstali się z mężem, ale tylko czasowo z powodu jej kontraktu ze sztokholmską filharmonią. Kontaktują się jednak bardzo często, Stefan pisze do niej czułe listy i ani razu nie wspomniał w nich o próbie burzenia tego, co ich łączy. Wręcz przeciwnie zarabiane przez nią pieniądze przeznaczane są na wykończenie ich luksusowego domku. Najdalej za dwa miesiące mają szanse przemieść się tam na stałe.

Mąż jest może nieco romantycznym ekscentrykiem, ale nie do tego stopnia, by porzucać kobietę, którą kocha miłością pierwszą. Tego było już za wiele.

**ZIMNY DYSTANS**

Ewa próbowała krzyczeć. Kazała kobiecie natychmiast opuścić swoje mieszkanie, co ona skwitowała uśmiechem. Następnego dnia Ewa nie poszła do pracy. Nie zgłosiła się tam przez tydzień. Zdesperowana prosiła matkę o odwiezienie do szpitala możliwie najdalej od domu. Miała myśli samobójcze i koszmarne sny. Teraz uchodzi za wyleczoną. Zachowuje jednak zimny dystans wobec każdego mężczyzny, który próbuje się do niej zbliżyć.

Tomasz Węgrzyn
