# Pierwszy STOP

**URL:** <https://naobcasach.pl/t/pierwszy-stop/289>\
**Category:** Dziecko\
**Created:** [22 Sierpień 2007 21:47 UTC](https://naobcasach.pl/t/pierwszy-stop/289 "2007-08-22T21:47:51Z")\
**Posts on this page:** 1\
**Page:** 1

<div class="post-metadata">

**Autor:** ![redakcja](https://naobcasach.pl/user_avatar/naobcasach.pl/redakcja/32/15566_2.png) [@redakcja](https://naobcasach.pl/u/redakcja)\
**Data wpisu:** [22 Sierpień 2007 21:47 UTC](https://naobcasach.pl/t/pierwszy-stop/289/1 "2007-08-22T21:47:51Z")

</div>

![Pierwszy STOP](https://naobcasach.pl/uploads/default/original/2X/4/43ffe5aa26fc374ecc8cb037d335366b2542ea30.webp)

**Jeśli spacer jest dla Ciebie i Twojego dziecka najlepszą zabawą, uprzyjemnij wasze wędrówki prostą grą w „stop”. Maluch, który do tej pory prosił o noszenie, sam zaczyna maszerować, a przy okazji uczy się zatrzymywać na sygnał, co bardzo przydaje się przy ulicy.**

## Skąd pomysł na zabawę

Małe dzieci często chcą być noszone. Nasza czytelniczka opowiadała, że jej córeczka co chwilę prosiła „opka”, czyli na ręce, i każdy powrót z przystanku kończył się dźwiganiem. Wszystko się zmieniło, kiedy drogę zaczęły pokonywać, jednocześnie się bawiąc. Czasem trzeba liczyć kilka minut więcej na przejście tego samego odcinka, ale dziecko idzie samo i ma przy tym mnóstwo radości.

To typowe dla dwulatków i trzylatków. Nóżki są już sprawne, ale zwykły marsz z punktu A do punktu B bywa po prostu nudny. Wystarczy zamienić go w grę, a zmęczenie nagle znika.

## Jak się bawić w „stop”

Zasady są banalnie proste:

1. Idziecie razem, powtarzając na głos: „idziemy, idziemy, idziemy”.
2. W pewnym momencie jedna z was mówi „stop!” i obie się zatrzymujecie.
3. Po chwili ruszacie dalej i po kilku krokach znowu to samo.

Słowo „stop” wypowiadacie na zmianę. Dziecko ma ogromną frajdę, kiedy to ono decyduje o zatrzymaniu i staje jako pierwsze, a Ty „nie zdążysz” i zrobisz jeszcze pół kroku. Zabawa sprawdza się na krótkich odcinkach, np. od przystanku do domu, od samochodu do sklepu albo wzdłuż alejki w parku.

## Warianty, żeby się nie znudziło

Kiedy podstawowa wersja jest już opanowana, wprowadzaj zmiany:

- **zamrażanie:** na „stop” zastygacie w śmiesznej pozie, jak posągi, i nie wolno się poruszyć, dopóki ktoś nie powie „idziemy”,
- **zwierzęce kroki:** na zmianę idziecie jak bocian, myszka albo słoń, a „stop” zatrzymuje całe zoo,
- **kolory:** na „czerwone” stoicie, na „zielone” idziecie, czyli zabawa w sygnalizator,
- **liczenie:** zatrzymujecie się co dziesięć kroków albo przy każdej latarni i głośno liczycie,
- **szybko i wolno:** raz maszerujecie żwawo, raz na paluszkach, a na „stop” zawsze stajecie.

Starszym dzieciom spodoba się wersja, w której ten, kto się nie zatrzyma na czas, musi wykonać zadanie, np. podskoczyć trzy razy albo powiedzieć wierszyk.

## Pierwsza lekcja bezpieczeństwa na ulicy

Ta niepozorna zabawa ma ważny dodatkowy sens. Dziecko, które ćwiczy natychmiastowe zatrzymywanie się na słowo „stop”, łatwiej zareaguje, gdy powiesz je w prawdziwej sytuacji: przed krawężnikiem, przy wyjeździe z garażu czy na parkingu. Wykorzystaj to i wprowadź stałe przystanki:

- przy każdym krawężniku zawsze się zatrzymujecie,
- przed przejściem dla pieszych stajecie, rozglądacie się w lewo, w prawo i jeszcze raz w lewo, a dopiero potem idziecie, trzymając się za ręce,
- na parkingu i przy ruchliwej ulicy dziecko idzie za rękę, a zabawę zostawiacie na chodnik w spokojniejszym miejscu.

Pamiętaj, że przedszkolak nie potrafi jeszcze dobrze ocenić prędkości i odległości samochodu, a zza zaparkowanych aut sam jest słabo widoczny. Zabawa uczy dobrych nawyków, ale nie zastąpi Twojej ręki przy jezdni.

Kilka dodatkowych minut na spacer to niewielka cena za dziecko, które idzie samo, śmieje się i przy okazji uczy się, że „stop” znaczy naprawdę stop.
