elibell, powiem Ci pewną historię, bylo sobie małżenstwo z uroczym malenkim syneczkiem. Gdy mlody skonczył 10 miesiecy mama zrobila test ciązowy - wyszedl pozytywny. Panika, strach, obawa latały jej po glowie na zmianę, jak sobie poradzę z jendym małym a drugim malenkim dzieckiem. Szczęsliwy tatus pracuje codziennie od godziny 12 do północy, teściowa zaofiarowala swoją pomoc ale ona nie miala sumienia ciągle o nią prosić. Między chłopcami jest 18 miesięcy i 9 dni różnicy. Tatuś byl 2 dni w domu z zoa i dziećmi a potem wszystko wrócilo do “normy”. Pierwsze 2 tyg byly straszne, potem dobra organizacja sprawiła cuda, obylo sie bez depresji poporodowej. Dzis chłopcy chodza do przedszkola a mama oddycha pelną piersią.
Dasz radę kobiety maja to we krwi, że jesli musza sobie poradzic to poradzą i zupelnie nie rozumiem dlaczego nazywane jestesmy slaba płcią.
Chyba każdy ma lekkie obawy..mnie też czasami jakieś nachodzą,ale szybko mijają jak popatrzę na brzuszek z Antosiem:-)
Ostatnio myślę o porodzie i boję się trochę..ale nie samego porodu czy bólu,ale pobytu w szpitalu jakoś szpitale mnie ostatnio odpychają zwłaszcza po niemiłych doświadczeniach znajomych Mam nadzieję, że wszystko będzie ok i szybko wrócimy do domu:-)
wiadomo że obawy zawsze są to tak jakoś wpisane jest w naturę człowieka
ale na szczęście strach ma wielkie oczy i na pewno z wszystkim poradzicie sobie jak należy
zresztą ie może byc inaczej
Dzięki kobietki. Wiem wiem, że sobie poradzimy bo to normalne:) Tak tylko czasem takie myśli się plączą po głowie, a póxniej człowiek się sam z siebie śmieje:)
elibell, nie ma co się śmiać bo wiadomo że każdy boi się czegoś innego albo i sa części wspólne ale istotne dla nas,sadzę że to jest jak najbardziej naturalne
Marcia77, weź jakiś paracetamol może nic cię nie rozłoży;)życzę Ci tego:) mal, masz rację, że to naturalne, ale ja tak mam, że nie lubię okazywania słabości czyli lęków. No ale jestem tylko człowiekiem;)
być może kiedys ci się to znudzi i będziesz chciala być po prostu kobietą którą facet zwyczajnie przytuli pogłaszcze, ona okaże nieporadność ,bo jednak nie jesteśmy wielbłądkami ,my nie jak Atlas który niebo niesie na własnych barkach
wiem Kobiety, że macie rację, dobrze to wiem, bo nie zawsze tak miałam, było inaczej, tak jak piszecie, dopiero od tak hmmm 3 lat jest, musze to zwalczyc w sobie bo nic mi dobrego to nie przynosi, tylko pękam jak już jest naprawde kiepsko, wtedy siadam i wyję jak oszalała