witajcie , pierwsze dwa tyg w pracy prawie deprecha bo moj wymiar pracy jest spory w 2 dni do wieczora od ranoa pracuje ,ale juz sie ustabilizowało i naprawdę czuje sie OK
w dodatku moi znajomi mnie okrzykneli ze jestem wielka i ze zasluguje na medal , bo cwicze ( ucze wf) prowadze treningi i do tego karmie:)tylko na piersi a lala ma juz 5 miesiecy!!!
sama jestem z siebie dumna i czuje sie extra bo jak tylko koncze prace pedze do małej i chce jej wynagrodzic stracony czas …poza tym jak moge jej cos wiecej kupic i odlozyc jakies pieniazki to tez na duszy lzej:)
takze mamy , nie bojcie sie tylko te pierwsze chwile rozstania sa takie okrutne potem jest coraz lepiej i tak jak mi mowili wszyscy w okolo zrealizowana i zadowolona mama to super mama…im mama radosniejsza tym dziecko szczesliwsze:)
Tylko pozazdrościć…
Ja zaczynam jutro i bardzo się boję poranka!!! idę tylko na pół etatu ale dla mnie to i tak wieczność!!! siedzę w domu od stycznia, z Hanią 5miesięcy non stop…i teraz praca! nie ukrywam, że trochę chcę się wyrwac do ludzi…ale generalnie ten początek mnie przeraża! siedzę dziś cały dzień jak struta…i jak tylko Hania mnie łapie albo się uśmiecha to z żalu, że już od jutra niestety nie będę widziała wszystkiego co robi…
zborra, ja chcialam isc do pracy a mimo to pierwsze dni byly dla mnie ciężkie… ale nie żaluje bo gdybym zostala w domu byloby mi jeszcze ciezej, poza tym trzeba myslec o przyszlosci… Kocham moje dziecko ale ja wolałam pójść do pracy dla siebie i dla niej zebym nigdy niczego nie musiala jej odmówic…
Jestem z Mają od 15-ej do wieczora i weekendy ale dzieki temu nie musze sie stresowac,za co kupic ubrania czy pampersy - takie są polskie realia…
Racja…powiem Wam, że 1dzień w rpacy super!!! czuję się chyba swobodnie i widzę, że mi to potrzebne. Jak wrócę o 16 to jeszcze mam do wieczora czas na Hanię,a czasem będę jechała na 15, więc rano będziemy we dwie. No i 2soboty w mieśiącu wolne i niedziele, więc damy radę. I święte słowa o tych naszych realiach. Jakbym nie musiała to bym nie pracowała…
W tym tygodniu zadzwoniła do mnie pani kierownik z zapytaniem, czy nie wróciłabym do pracy od 1 grudnia. Szczerze mówiąc w planach miałam powrót od stycznia,ale troche się pogmatwała sytuacja u mnie w robocie i chyba nie będę miała wyboru. Jeśli chcę pracować to będę zmuszona wrócić w grudniu.
Jakoś tak ciężko mi myśleć o tym, że zostawię małą na kilka godzin. Niby zostanie z babcią, którą dobrze zna, ale nie pociesza mnie to w żaden sposób.
dziewczyny i jak sobie radzicie ??ja własnie jestem na l4 i jeszcze nigdy sie tak nie cieszylam z l4, troche mi malej zal ze zostaje sama , ale jak widze ze nie musze jej odmawiac i ma wszystko nowe i fajowe to mnie to cieszy i mama spelniona zawodowa to tez super mama , przynajmniej nie jest monotonna tematycznie choc serio rozumie ze o bobaskach mozna rozmawiac godzinami
Ja wróciłam do pracy jak Wojtuś miał 5,5 miesiąca. Pierwsze dni myślałam tylko o nim w pracy a potem uznałam to za naturalną rzecz, że zostaje z babcią i było juz ok. Teraz baaaardzo się cieszę, że pracuję . Dla dzieciaków i tak mam czas po pracy a troche oderwania sie od codziennych obowiązków domowych to świetna rzecz.
aga0406, brawa za podjęcie decyzji!!!w tej kwesti trzeba byc stanowczym i juz, mnie sie ostatnio bardzo przykro zrobiło bo moja kumpela powiedziala ze nie rozumie kobiet ktore tak dziecko zostawiaja…i ze co to za mezowie co kaza pracowac kobiecie…strasznie mnie to ukuło…ona siedzi non stop z dzieckiem i twierdzi ze nie da nawet swojej mamie bo potem dziecko mając kilka autorytetow jest nieusluchane… massumi, moja laura tez byla chora i to pierwsza jej choroba, wiesz jak sie krztusila bezradnie kaszlem i nie umiala wysiakac noska to mi sie wyc chcialo , na szczescie w nieszczesciu mnie tez rozlozylo i dostalam 9 dniowe l4
co za glupia baba!!! a nie pomyslala ze czasami z jednej pensji ciezko jest przezyc??? a moze my kobiety pracuje bo chcemy - tak jest u mnie, szukam sobie pracy bo chce pracowac!
I nie mowmytu ze takie male dziecko ma autorytety… owszem ma wzory do nasladowania i uwazam ze im wiecej tym lepiej, bo ma przestronny “wybor”, a tak caly czas z jedna osoba, to sie robią takie dzieci mamus…
jogobella , mnie też rozkłada na łopatki, choroba dziecka i dziś kiedy Miłosz miał 39 st i dostał juz wszystkie możliwe leki i syropy… tak leżałam przy nim… a on o 18.00 odpływal… głaskałam go i mówiłam, że go kocham… a on tak ciuchutko, że też mnie kocha, normalnie i ta bezsilność…
… i ta praca…
a Ula dziś kończy 6 miesięcy i pierwszy raz upadła… mojej mamie… z fotelika… i przegryzła wargę… i napuchła jej …
doris, no widzisz ale jednak nie wszystkie tak mysla , ja uwazam ze to prywatna sprawa ale kobiety ktorych dzieci sa w przedszkolach a one siedza w domu i platkuja z sasiadkami dla mnie nie sa odpowiednim towarzystwem , czulabym ze usycham…oczywiscie te dziewczyny ktore nie maja z kim zostawic dzici sprawa naturalna
[ Dodano: 2007-11-26, 20:42 ] massumi, kochana wlasnie takie momenty dobijają , ale to rowniez plusy .Mnie troszke smutno jak dziecko bardziej sie cieszy na widok babci , ale coz , podjelam decyzje , musimy sie wspierac , pomysl ze dziecko nie powie w szkole ze jego mama gary myje
a ja mysle ..troche inaczej … mały ma ponad 40 stopni goraczki ..i wolałabym w domu zostac z nim .a nie do pracy .. i moze mówic ,ze ja w domu..mi nie przeszkadza..ja sie napracowałam ..pozwiedzałam swiat, “kariery” narobiłam .. i gdyby nie sytuacja w jakij jestesmy z mezem - zostałabym z dzieckim bez mrugniecia okiem .. wiem, ze ciezko w domu z dzieckiem siedziec … ale bez dziecka - tez bardzo ciezko …
Gosia A, a to nie dostalas chorobowego na taką gorączke dziecka???w takim przypadku bylam ja teraz , ale jestem z małą , wiem jedno ze przy drugim nie wroce raczej od razu po maciezynskim teraz mam super sytuacje bo moja mama sie nią zajmuje i jako nauczyciel mam mnostwo wolnego wiec zawod wymarzony dla mamy