Ja karmiłam Bartka rok i 10 m-cy…dłuuugo ale nie było to dla mnie jakimś wielkim obciążeniem i byłam dumna, że tak długo udało mi się wytrwać. Karmienie nie przeszkadzało mi absolutnie w niczym. Jadłam wszytsko, pracowałam a mały ssał kiedy miał ochotę.
Jestem zwolenniczką karmienia piersią ale nie potępiam mam, które karmią butelką z róznych powodów chociaż niekiedy odnoszę wrażenie, że niektóre zbyt łatwo się poddają
a dziekuję bardzo na ostatnim usg ginek nie zaobserwował siusiaka więc prawdopodobnie dziewczynka
to fakt…nie chcę się wymądrzać ale sama byłam o krok od podania sztucznego mleka ale byłam zawzięta i dałam sobie słowo, że nie poddam się tak łatwo…no i udało się.
Wszystko jest w naszych głowach- i chcieć to móc.
Znam przypadek dziewczyny,która już w szpitalu powiedziała,ze ona karmić nie zamierza i niech jej nikt nie zmusza.Przyniosła mleko,butelki i powiedziała,ze dziecko bedzie karmione z butli…
Z tym karmieniem to różnie bywa…Jedna chcą karmić,a inne nie i trzeba jedynie uszanować ich decyzje…Myślę jednak że warto chociaż spróbować,żeby się przekonać jak to jest i nie poddawać sie tak odrazu.Ta bliskość podczas karmienia jest taka wyjatkowa choć kobieta potrafi być też nieźle zmeczona jak dziecko donaga sie w nocy co 1hmleka
no własnie…takie miała załozenie, tego się trzymala i nie mogło byc inaczej
U mnie na odwrót..ja się uparłam że będę karmić cycem. Nie pozwoliłam nawet w szpitalu dokarmiać małego sztucznym mlekiem zanim moja laktacja się rozkreciła na dobre, bo wiedziałam że to najszybsza droga do zaprzestania cycowania.
fakt, ale szybciucho się o tym zmeczeniu zapomina a te wspaniałe chwile bliskosci z maluszkiem pamieta się do końca zycia
są różne przyczyny dlaczego kobieta nie chce bądź nie może karmić piersią, mamy wybór więc możemy skorzystać z niego i wybrać to co dla nas dogodne, ja osobiście uważam, że jeżeli nie ma medycznych przeciwwskazań to dlaczego nie dać dziecku tego co mamy dla niego i co jest dobre i dla dziecka i dla matki:)