aha
Czyli zostaje tylko jedno… konsekwencja ![]()
witam serdecznie, ja do niedawna tez mialam ten problem. Moja Natalka ma ponad 3 lata i ciagle chodzila ze smokiem i pielucha tetrowa w reku. Probowalam wszystkiego i ale bez efektu. Ktoregos dnia kiedy wrocilismy od siostry powiedzialam ze smoczek zostal u niej. Kazala po niego jechac wiec dziadek pojechal po niego. Dzwonila do niego ale dziadkowi popsul sie samochod telefon i nie wiedzielismy gdzie jest
czekalismy az sie odezwie i przyniesie smoka z pielucha. Az w koncu zmeczona zasnela, caly czas mowilam do niej ciekawe co z dziadkiem, szkoda go itp. Rano bardzo wolala wiec wycielam wielkie dwie dziury w nim i dałam jej go mowiac ze dziadkowi smoka zabral pies i go pogryzl.Jak bedzie ssala to dziury beda coraz wieksze. Nowe smoczki oczywiscie na recepte ona jest juz duza i pani doktor nie przepisze. Dziury sie powiekszaly i mowilam zeby go oszczedzla:) caly dzien zabawialam ja zabierajac na place zabaw, parki, zoo. Wieczorem z 3 godz opowiadalam bajki, i inne historei az zmeczona padala. No i mowilam ze za kazdy dzzien bez smoczka dobra wrozka pod poduszka rano zostwi jej prezent. Była rano wniebowzieta jak znajdywala prezenciki. Odzwyczaila sie ku mojemu zdziwieniu szybko.
pozdrawiam
Najważniejsza konsekwencja ![]()
U nas było tak że wyznaczyliśmy dzień na rezygnacje ze smoczka . Rano wszystkie 4 położyliśmy na stole w kuchni z podciętymi czubkami .
Mirelka je zobaczyła nie płakała , powiedzieliśmy że myszki pogryzły .
Zrozumiała ku naszemu zaskoczeniu nie przejęła się brakiem smoków. Obyło się bez histerii płaczów a jak ktoś ją pytał o smoka sama mówiła że myszki pogryzły.
ooojjjjj u nas walka ze smokiem trwała dośc długo!jak młody skoczył 2 latka moja mama ciągle mi przypominała:ania oducz go smoka! ciężko mi było, tym bardziej,że ze smikiem wyglądał tak słodko! pewnego wieczoru jakos się przemogłam i poprpstu mu go nie dałam do snu! nie mógł w ogóle biedaczek zasnąć, popłakiwał mi, wiercił sie- a mi myślałam,że serce peknie! no w końcu usnął! na drugi dzien może z dwa razy zawołał smoczka! ale mu go nie dałam!najbardziej sie bałam usypiania, ale było coraz lepiej ! i tak już bez smoka dajemy rade prawie rok!
My tez juz odsmoczkowani
z jakieś 3 miesiące ![]()
U nas było tak:
Pewnego dnia rano jak się obudził Wojtuś i zostawił smoczek na łóżku to mu go wzięłam i nożem odcięłam sama końcówkę smoczka, żeby powstała w nim mała dziureczka. I odłożyłam na miejsce jak zawsze. No i jak chciał possać to nic mu nie mówiłam tylko jak zawsze się zachowywałam …jak ją wsadził do buzi to od razy poczuł, że coś nie tak i przyleciał do mnie pokazać. A ja mu na to, że łała ma chory brzuszek, bo przyszedł bebok i mi troszkę brzucha odgryzł i trzeba go do lekarza oddać. Nie bardzo mu się to widziało więc skończyłam temat ale smoczek już nie za dobrze mu się ssało więc go odłożył. Najgorzej w nocy było ale co wsadził go do buzi to go denerwował, więc stwierdził ,że bez będzie spał. Rano znów odcięłam kawałek i powstała mega dziura bo tak codziennie odcinałam i odkładałam na miejsce, wiec teraz jest tuz sam trzonek
. To tak naturalnie było..ale smok musiał pozawijany wisieć na wieszaku jakiś czas tyle, że z nim nie spal tylko patrzył. Teraz już nawet nie wspominam o smoczku.
[ Dodano: 2009-11-20, 23:18 ]
Iza@ Ten sam sposób widzę ![]()
Małgorzatka, ja robiłam dokładnie tak samo. Ale przez pewien czas musiała trzymać go przynajmniej w rączce.
My jestesmy w trakcie.
Z wymiana na zabawki niespodzianki itd, nic nie wyszla. Za zadne skarby nie chce go wymienic.
Pozostaje odcinanie kawaleczkow
Moja córeczka ze smokiem chodziła do 26 miesiąca. Smoka pozbyliśmy się z dnia na dzień, po prostu po pewnym napadzie histerii o smoczek, doszliśmy do wniosku, że pora się przyjaciela pozbyć. Smok poszedł w odstawkę natychmiast
najgorszy był pierwszy dzień, ale dzięki konsekwencji po tygodniu dziecko przestało wspominać smoczek.
Pomału odcinać końcówkę smoczka aż do stanu że dziecko go nie akceptuje i nie chce już
Tylko w pierwszych dniach do snu daje się dobry smoczek.
U mnie pomysł z odcinaniem końcówki smoczka nie wypalił. Ale pewnego dnia wykorzystałam pewną sytuację. A mianowicie mój 2,5 latek kładąc się do snu zaczął szukać smoczek w misiach. Zaczęłam więc go szukać razem z nim. Młody co chwila mówił, że nie ma rozkładając rączki. Wtedy powiedziałam mu, że chyba misie mu zabrały smoczka, bo stwierdziły, że jest już duży chłopak i nie potrzebuje. Synek jak nigdy położył się bez marudzenia spać bez swojego smoka. Aż byłam w szoku, że obyło się bez płakania. Potem go jeszcze wspominał przez kilka dni, ale już nie płakał za nim:)
Odetnac koniec od smoczka najlepiej
No tak, najlepiej zabrać i dać mu za to zabawkę.
No raczej, to najlepsze rozwiązanie,
U nas nie pomogło odcięcie końcówki smoka, bo nadal zasypiał z tym co z niego zostało. Kiedy zauważyłam, że to nie daje rezultatów zabrałam smoczek i powiedziałam, że się zgubił. I o dziwo uwierzył nie robiąc krzyków. Od tamtej pory temat smoka zamknięty.
W temacie smoczka warto spróbować wymyślić jakąś historię, np. że pora już wysłać smoczka dla mniejszego dziecka i włożyć go wspólnie z brzdącem do koperty i wspólne wrzucenie do skrzynki
to tylko taki przykład, inne ciekawy sposoby na odzwyczajanie od smoczka są do poczytania np. tutaj raczkujemy.pl/jak-odzwyczaic-dziecko-od-smoczka/
Córka w ogóle bardzo wcześnie sama odrzuciła smoka, a synkowi też powiedziałam że sie zgubił
dopytywał pare razy czy znalazłam ale mówilam że szukałam, szukałam i nic… nawet mi się go szkoda zrobiło bo sam szukał pod łóżeczkiem ale potem zapomniał ![]()
mojemu synkowi najpierw długo tłumaczyliśmy, że od smoczków psują się ząbki i krzywo rosną - z miesiąc go przygotowywaliśmy na to, że przyjdzie dzień, w którym duszek zabierze smoczek i przyniesie prezent (czemu duszek - nie wiem, nie pytajcie, wyszło kontekstowo w trakcie którejś z rozmów "motywacyjnych :D). no i tak się stało. obudził się, smoczka nie było, była koparka. później przez dwie noce ryk, histeria i w ogóle masakra - trzeciej nocy już spokój. i później nawet nie wspominał o smoku. tylko trzeba z dzieckiem rozmawiać, tłumaczyć, nie bagatelizować problemu. dla takiego brzdąca, tow ielkie wydarzenie i ogromna tragedia. nasz syn potrafi teraz wspomnieć “mamo, tęsknię za smoczkiem”, a minął rok od ostawienia. to był jego “przyjaciel” i po jego stracie cierpiał - trzeba to uszanować, wspierać i pozwolić na wyrażenie emocji, ale jak już zdecydowaliśmy się na odstawienie, to być konsekwentym. najgorsze, co mogłoby być, to ugiąć się i zwrócić smoczek. powodzenia!