Macie racje, nie pomyslalam o tym ze mam sczzescie ze od razu trafilam na “te” osobe. Wydaje mi sie jednak ze nie jest to dzielo przypadku. Tutaj maja taki system ze w poradni dla Mamy i dziecka maja na etacie ta psycholozke, ktora od lat pracuje wlasnie z ciezarnymi i kobitkami po porodzie. Wie jak podejsc i zrozumiec.
Ja wiem ze niektore moje lepsze stany moga byc krotkotrwale tylko jak pisalam ja bardziej cierpie na stany lekowe niz typowa depresje. Ja uwielbiam ludzi, zycie i mam “tylko” problem z tym, ze mam czasem natretne mysli ktorych nie moge sie pozbyc i ktore maja forme obaw przed czyms. Teraz ubzduralam sobie depresje poporodowa ktorej sie boje jak ognia i sie tymi myslami zatruwalam… Naprawde najbardziej zaskoczyla mnie psycholozka tym tekstem, ze to “naturalne ze sie boisz, bo depresja poporodowa to niefajna rzecz i rozumiem ze jestes zmeczona tym ze sie ciagle zamartwiasz. Ale pomysl ze nawet jak Cie dopadnie bedziesz na nia doskonale przygotowana i Cie nie zaskoczy poniewaz wiesz juz na jej temat tak wiele. Ta wiedza Ci pomoze walczyc z nia…” Nigdy bym o tym tak nie pomyslala!! A przeciez to racja ![]()
Kasiu, to Ty msz sie z ta “mamusia” tak jak ja z Zuzanny “tatusiem”, szlag by ich trafil. Ja tam wcale nie mam wyrzutow sumienia ze mu zle zycze. Co gorsza nie raz mysle sobie ze wielka przysluge by nam wszystkim zrobil gdyby umarl. To straszne ale naprawde tak sadze. Nienawidze go i zrobie wszystko aby go zniszczyc. Tyle razy przez niego plakalam ze przestalam juz liczyc. A Zuzi wcale nie pozbawie ojca, bo on nie jest ojcem, on tylko ja splodzil a wychowuje ja moj maz i to do niego mowi “tatusiu”. Nie zadreczaj sie ze zle o niej mmyslisz, masz prawo do wszelkich negatywnych uczuc!!!
Mal, Meggi, dziekuje!!! ![]()
Mam nadzieje ze moj dobry nastroj potrwa przynajmniej do jutra ![]()
mama_zuzi1980, tak się cieszę twoim szczęściem. Wiesz, że to co piszesz o swojej psycholog, jest pisane w mojej ulubionej książce o wychowywaniu dzieci. Nie zaprzeczaj uczucią, jeśli ktoś je wypowiada to znaczy, że tak czuje.
Może uda mi się znaleść cytat to ci napisze.
Dokładnie tak samo myśle o jej mamie, lepiej by było dla wszystkich aby przedawkowała i by był problem z główca, mam namyśli sąd, walka o małą i ciągłe pouczanie małe co jest ważne a co nie . TEgo jest tak wiele, że już czasem mam dosyć.
Najśmieszniejsze ja też wiem o wszystkom co i jak postępować i wiem, że zamartwianie nie pomoże ale jakoś ciężko.
Oby ten dzień się skończył, i było już jutro !!!
Hej Laseczki, no to sie nacieszylam dobrym nastrojem “az” do wczoraj
I jak zwykle nie wiem co sie takiego przestawilo w mojej glowie ze zaczelam myslec o tej cholernej nerwicy. Probowalam o niej zapomniec i wpakowalam sie w wir roboty ale nic z tego tym razem. Dzis kupilam 4 ksiazki przez neta o tym jak radzic sobie z negatywnymi myslami ale one przyjda do mojej mamy do Polski wiec bede je mila pewnie dopiero gdzies za 3 tygodnie.
A jak sie Wy czujecie? Raz lepiej raz gorzej czy raczej tak samo caly czas?
Kasiu, jak samopoczucie przed porodem?
Witajcie.
Dokładnie, ja tez tak uważam, nie mozemy ciągle mieć wyrzutów bo mamy takie a nie inne uczucia…
mama_zuzi1980, myślę że to cudownie że trafiłas na taką panią psyhcolog, jesteś z Niej zadowolona a to jedno z najważniejszych kroków ku wyzdrowieniu.
Ja mam tez wiele nie wyjaśnionych spraw w moim życiu…staram sie często zagłuszyć ciągłe myślenie o tym ale z róznym skutkiem, zreszt a takie zagłuszanie i wypuieranie nic nie pomoże… ![]()
Trzeba by stawić temu czoło , ale ja juz chyba nie chce, myslę ze to n ie ma sensu…
[ Dodano: 2007-08-19, 22:24 ]
Ja już zaczynam się czuć dobrze, ostatnio lekarz zwiększył mi dawkę leku i to chyba był strzał w dziesiątkę.
Aczkolwiek miewam jeszcze jakieś wieczorne lęki…mam nadzieję ze mi to przejdzie.
dziewczyny widze,ze dawno nikt tu nie pisal,ale
dla Was …podnioslyscie mnie na duchu
Chcialabym podniesc wateczek ![]()
Co u Was lychac dziewczyny? Jak walka z depa lub/i lękami? U mnie jak na karuzeli, raz lepiej, raz gorzej… ale jestem przymnajmniej zdiagnozowana . Jednym slowiem mam “anxiety syndrom”, czyli zaburzenia lękowe. Teraz czytam fajna ksiazke “pokonaj lęk” i ona przywraca mi wiare w jutro.
Jak jest u Was? Kasia3, Lucy23, Maggi, Mal?
Czekam na Wasze posty ![]()
Witajcie, oj racja wąteczek trochę nam podupadł, ale myślałam że skoro nie piszecie to jest u WAS ok… ![]()
Ja nadal biorę leki, al;e już zmniejszoną dawkę, ogólnnie czuję sie lepiej chociaż ostatnio miałam bardzo sporo przeżyć…jakoś sobie juz to powoli układam i jest lepiej…mam nadzieję ze nie zapeszę…
Mamo_Zuzi msz śliczną córcię niemiałam chyba jeszcze okazji pogratulować
A jak u Was dziewczyny???
Maggie, i aby tak dalej tzn bylo tylko juz lepiej …
mama_zuzi1980, dobrze ze cie prawidlowo zdiagnozowano ,to jest polowa sukcesu
ja wogole odnosze wrazenie ze ci nasi lekarze pierwszego kontaktu jakos nie za bardzo trafiaja , ze to moze byc depresja ,czy jakies leki i czlowiek nawet nie wie ze nalezy to leczyc …nie wiem . czy sie nie myle …
wydaje mi się że już to się powoli zmienia… ![]()
MAl, a jak u Ciebie z samopoczucie? I wiesz, ja myslalam ze mam depe a tu sie okazalo ze ja mialam lekka depe w przebiegu zaburzenia lekowego i to bylo w lipcu, depa w wyniku rozmow z psychologiem minela, ale zaburzenia lękowe zostaly. Wiecie co? mi sie wydaje ze depa to chyba jest lepsza od lękow. Na depresje jest tyle skutecznych lekow, a te zaburzenia lękowe to sprowadzaja sie do zmiany sposobu myslenie a na to nie ma pigulki. Tu nie chodzi o podwyzszenie poziomu dopaminy i serotoniny…
Czy ktoras z Was ma to dziadostwo? Ja juz czasami trace sily. Myslalam ze uda sie bez lekow, ale chyba jednak sie na nie zdecyduje… Cos tak pani psycholog sugerowala. One nie usuna przyczyny probemu ale choc na jakis czas dadza mi odetchnac. Sama nie wiem… ![]()
No i kolejne pytanko: czy ktoras z Was chodzila na terape behawioralna?
mama_zuzi1980, myślę że powinnaś się zdecydować na te leki…po co masz się męczyć. Leki Ci pomogą…i moze minie t dziadostwo raz na zawsze…przemyśl to jeszcze ale myślę że jest taka potrzeba.
Maggie, dzis pojelam decyzje, ze zaraz po powrocie do domu ide do lekarza po leki i koniec!!! Boje sie ich jak glupia a pewnie okaze sie ze mi pomoga i znow bede inaczej patrzyla na swiat ![]()
Czy jak bralycie leki to prztylyscie? Hmm, bo lato sie zbliza…
Ja nie przytyłam, jak czytałam w necie o moim leku to było napisane ze wręcz można schudnąć, bardzo dużo się pociłam…i to chyba było najbardziej uciążliwe ![]()
A czego się boisz?
najbardziej boje sie ze nie bede “soba”, ze te leki w jakis sposob mnie oglupia…, no i bardzo sie boje tego poczatkowego okresu, 2-3 tygodni gdy mozna sie poczuc gorzej wrecz… Boje sie ze tego nie wytrzymam…
Jakie leki bierzesz Maggi?
Z tego co wiem to żadne psychotropy tego nie powodują…tak czytałam i tak się uczyłam…one także nie uzależniają.
Znam wiele osób które sie tego boją…
Ja biorę Citolopram.
mama_zuzi1980, jeśli źle się będziesz czuła poleku mozesz go zmienić, ja tak zrobiłam i dostałam lek który po 3 miesiącach zaczął działać i byłam wtedy właśnie sobą mogłam się skupić na wielu ciekawszych rzeczach, nie byłam tak nadwrażliwa i marudna, byłam właśnie sobą.
Maggie, jeśli chodzi o potliwość to moja siostra tak miała i również jej zmienili lek i dopasowali i było super.
Powodzenia dziewczynki!!! ![]()
Dzięki Kasiu za radę, ale ju ż od kilku miesięcy jest lepiej…a wiem że ten lek ma rtop do siebie e człowiek si poci…i dałam sobie spokój ze zmianą.
Kasiu3 a TY jak się czujesz??
[ Dodano: 2008-04-06, 17:33 ]
Czesć dziewczynki, może jeszcze kiedys ktos tu zajrzy, ale skoro nie zagladacie, to może i lepiej…moze to oznacza że lepiej się czujecie.
U mnie znowu gorzej, bede potrzebowac psychologa, dostałam zwiekszona dawkę leku, po dwu tyg maja mi zmienic na inny. Do tego jeszcze dokucza mi woreczek zółciowy we wtorek mam badania , prześwietlenia…
Zobaczymy co będzie dalej.
Pozdrawiam i czekam z nadzieją na jakiegoś pościka.
Maggie, ja czuje się w miarę!! Nie biore nic bo karmie jeszcze piersią i nie widać końca, wiec narazie kicha.
Dodatkowo w moim zyciu zaszlow wiele zmian, mianowicie, mama mojej pasierbicy zabila sie i teraz mała jest non stop z nami i wiele mam roboty. Na dodatek w przyszly piątek 18 wylatujemy do Polski i czeka nas 16 godzin w podróży z 8 miesięczną Zosią i 10 letnia pasierbicą, ciekawe jak nam to minie.
Na dodatek mąż po wielu sesjach ze swoją córką stwierdził, że jest alkocholikiem ale nie zamierza rzucić picia bo co on zrobi bez swojego kumpla !!!
Masakra, szczerze mam dość!!!
Ciesze się niezmiernie z podróży do polski ale nie wiem co ma myśleć o mężu!! Mam bardzo mieszane uczucia!!!
Dobra lece lulu
Narazie!!!
I trzymaj się dobrze, oby tylko do przodu, dla naszych maluszków !!!
Nie bardzo rozumiem kasiu…stwierdził tak po rozmowach ze swoją córką?
Rozmawiałaś z nim o tym?
Maggie, wiem napisałam chaotycznie, przepraszam.
Moja pasierbica i mąż chodzą na terapie psychologiczne w związku z samobójstwem mamy pasierbicy. I tam była rozmowa o uzależnieniach i tak jakoś wyszło co nieco apropo mojego męża i jego uzależnienia.