Magdzinka, tak przeprowadziłam się właściwie to mieszkam tu dopiero tydzień
[ Dodano: 2009-01-05, 16:07 ]
ale ten wątek mało oblegany jest… szkoda… ja tu nikogo nie znam, poza Gosią A. z majówek 2007. no i myślałam, że poznam warszawskie mamy i ich pociechy, ale skoro Wy tu nie zaglądacie to może być ciężko z tym
no własnie dziewczyny czemu to tak podupadł nam ten wątek? Kiedyś tu było gwarno i wesoło.
My sylwka też w domu we własnym chorobowym sosie spędziliśmy. Chłopcy nadal chorzy.
o ile pamięatm to pisałas coś o wesołej, zgadza się?
doris, tzn, że Cię pomyliłam z kimś innym, przepraszam
Tarchomin jest bardzo duży ale ja bym tam nie chciała mieszkać, no chyba, że nie musiałabym stamtąd wyjeżdżać.
ja mieszkanie tu w Warszawie szukałam na odległość z Gdańska, więc tylko z mężem patrzyliśmy jaki dojazd do pracy będzie miał. generalnie nie jest źle. okazało się że w tym samych bloku na tym samym piętrze mieszka znajomy z jego pracy, więc ma z kim jeździć do i z pracy
bozena, zdrówka dla twoich synków U mnie Joasia już zdrowieje za to ja kompletna masakra, mam zatkany nos całkoicie i nic na mnie nie działa ale w pracy siedzę bo huk roboty jeszcze z grudznia
masz rację, że kiedyś fajny ten wąteczek był Warszawianki wracajcie tutaj na pogaduszki
doris, W Gdańsku chyba fajniej było niż w Warszawie co? Ja tutaj mieszkam już 9 rok i szybko się nauczyłam co i gdzie więc ty też na pewno też szybko Warszawę poznasz. a na wiosnę może w jakimś fajnym parku byśmy się wszystkie spotkały
Magdzinka, no ja mam nadzieję, że szybko poznam Warszawę, tylko że w taką pogodę to tylko do sklepu wychodzę bo inaczej zamarznąć można. mobilna jeszcze nie jestem, więc nigdzie pojechać na zwiedzanie nie mogę, ale mam nadzieję, że jeszcze w tym roku zdam prawko
W gdańsku mieszkałam całe życie i tam mam przyjaciół i rodzinę i wszystko, a tutaj tylko męża i Kingę. ale z czasem pewnie poznam i tutaj ludzi.
Cześć dziewuszki
Widze ze wątek odżył Bożenkę,znam osobiście bo kiedyś się spotkałyśmy-fajna babeczka
Ja mieszkam w Warszawie od 2000 roku,od kilku lat w Ursusie
Jak się zrobi cieplej to chętnie na spotkanko jakieś się pisze.
Ja tez sie pisze na jakieś spotkanko, aniulek, niedługo rocznica będzie naszego spotkania.
Jeśli chodzi o Tarchomin to mieszka tam cała masa ludzi a jest praktycznie jedna droga wyjazdowa którą jeżdżą autobusy. Koleżanka z pracy, żeby na godz 8 dojechac do pracy to wyjeżdża przed 6
Ja w Wawce jestem od 1996r i uważam że chyba dobrze ją znam bo dużo jeździłam kiedyś służbowo. Więc znam dość dobrze rózne zakątki i okolice - Jabłonną tylko drogę główną bardziej Legionowo.
No właśnie…myślałam że latem łatwiej będzie się spotkać a tu zonk.Musimy chyba organizować jakieś mniejsze grupki bo jak próbowałaś całe forum spiknąć to odzew był marny.A tak to mamy telefony i jakby pogoda nie dopisała to można się zdzwonić i przesunąć termin i jest łatwiej.
[ Dodano: 2009-01-06, 18:14 ] doris, ale Twoja córcia ma fajny fotel
Mam rodzinę w Gdańsku
Czyli wychodzi na to, że wszystkie na ty wątku przybyły do Warszawy, a nie mieszkają od dziecka.
A co Was przywiało do Warszawy?
No bo ja to za mężem tu przyjechałam i szczerze powiem, że jakoś szczęśliwa z tego powodu nie jestem… Jakoś Warszawa mi się nie podoba… może z czasem zmienię zdanie…
doris, ja też za mężem , który jest Warszawiakiem z dziada pradziada Warszawa nawet mi się podoba ale wolę mój rodzinny Poznań. Tam mam całą rodzinę i swoich znajomych, a tu większość to męża znajomi, a rodzinę to on ma znikomą, właściwie tylko mamę, bo z rodziną ojca nie ma żadnego kontaktu odkąd roczek skończył a ze strony jego mamy to wszyscy poumierali
Jednak już po tych kilku latach wcale nie chciałabym znów się przeprowadzać i wracać do Poznania, już nie
Praca.
Ja w sumie nie miałam pracy załatwionej i miałam przyjechać z moim (wtedy) chłopakiem (obecnie mężem)i szukać bo on miał nagraną wcześniej od września.Ale wysyłałam cv i zadzwonili,pojechałam na rozmowę i od 12 sierpnia już pracowałam-czyli zaczęłam 2 tyg wcześniej niż on.A z mieszkaniem były jaja bo z dnia na dzień musiałam sie sprowadzić i różne były perypetie(łącznie z mieszkaniem u sióstr zakonnych z moim M ale one myślały że on jest moim bratem )No cuda -wianki były…
Ja przyjechałam do szkoły, tam poznałam mojego ex-męża i tak juz zostałam. Zadomowiłam się na dobre i nawet rozwod mnie nie wygnał. Jak się okazało wyszło mi to na dobre bo teraz mam wspaniałego męża (też warszawiaka od kilku pokoleń) i dwóch cudownych synków.