jednak jak sobie przypomnę tę sytuację to trochę mi wstyd, że dałam się tak sprowokować :ico_wstydzioch:
widok maluchów zrobił swoje...Piotruś miał oczy jak pięć złotych, nie wydawał z siebie żadnego dźwięku tylko łzy leciały mu ciurkiem a Tomek ledwo łapał oddech ze strachu i...poprostu dostałam szału...nie pamiętam co dokładnie mówiłam ale obydwoje ich zatkało bo ja nigdy nie podnosiłam głosu...wypchnęłam ich z pokoju i zamknęłam drzwi...
nikt nigdy tak mnie nie wkurzył :ico_zly: teraz lepiej rozumiem pojecie zbrodni w afekcie....nie wiele brakowało :ico_zly: :ico_zly:
widok maluchów zrobił swoje...Piotruś miał oczy jak pięć złotych, nie wydawał z siebie żadnego dźwięku tylko łzy leciały mu ciurkiem a Tomek ledwo łapał oddech ze strachu i...poprostu dostałam szału...nie pamiętam co dokładnie mówiłam ale obydwoje ich zatkało bo ja nigdy nie podnosiłam głosu...wypchnęłam ich z pokoju i zamknęłam drzwi...
nikt nigdy tak mnie nie wkurzył :ico_zly: teraz lepiej rozumiem pojecie zbrodni w afekcie....nie wiele brakowało :ico_zly: :ico_zly:
niestety ten koszmar jeszcze trochę potrwa...widzę jak ciężko jest mojemu mężowi, to przecież jego najbliższa rodzina, matka, brat...jest wściekły a jednocześnie jest mu wstyd...nie chcę komentować przy nim tego co zaszło bo wiem, że każde słowo sprawia mu ból...nie może sobie wybaczyć, że nie ochronił nas przed tą awanturą...
nie wiem co mam zrobić, co powiedzieć, żeby mu było lżej na duszy :ico_noniewiem:
nie wiem co mam zrobić, co powiedzieć, żeby mu było lżej na duszy :ico_noniewiem:
Kto jest online
Użytkownicy przeglądający to forum: Ahrefs [Bot] i 1 gość