Postęp choroby Alzheimera przebiega w trzech stadiach. W zależności od stopnia zaawansowania, trzeba różnicować opiekę nad chorym. Chorzy na Alzheimera, obojętnie w jakim stadium choroby wymagają tego samego: ciepła, zrozumienia i cierpliwości najbliższych.
Po pomoc w opiece nad chorym warto skonsultować się z jednym ze stowarzyszeń opiekunów chorych na Alzheimera. Podstawa jest jednak zrozumienie tego, co może czuć chory. Jak my sami reagowaliśmy, gdyby okazało się, że nie pamiętamy słów, nie pamiętamy twarzy, nagle znajdujemy się w całkiem obcym otoczeniu? Głównym zadaniem opiekuna osoby z chorobą Alzheimera jest rozbrojenie agresji chorego, najlepiej ciepłem i uśmiechem.
Trzy etapy choroby
Otępienie umiarkowane – występują zaburzenia pamięci, które utrudniają życie codzienne. Chory może choć z trudem, samodzielnie funkcjonować. Pacjent jednak gubi się nawet w znanych sobie otoczeniu. Ma trudności w nazywaniu przedmiotów, coraz słabiej widzi i słyszy. Często występuje depresja i zmienne nastroje.
Na początku choroby pacjenci mogą wpadać w depresję, nie akceptują swojej choroby. Opiekunowie powinni przede wszystkim delikatnie skłonić chorego do leczenia. Nie wolno się z nim kłócić, nie upierać się przy swoim zdaniu, raczej zgadzać się na jego widzenie świata. Ulgę przyniesie mu wspominanie przeszłości, czasów jego młodości, oglądanie fotografii i pamiątek.
Otępienie średnie - chory nie jest zdolny do samodzielnego funkcjonowania, nie pamięta niedawnych i danych wydarzeń, często czasy mieszają się. Ma problemy z kojarzeniem i myśleniem abstrakcyjnym. Często występuje zespół parkinsonowski. Mogą pojawiać się omamy słuchowe i wzrokowe.
Na tym etapie choroby pacjenci maja problemy z rozpoznaniem najbliższych lub mylą osoby Gubią się we własnym mieszkaniu. Mają problemy z samodzielnym ubieraniem się i jedzeniem. Może pojawić się nieotrzymanie moczu.
Otępienie głębokie – chory ma duże problemy z pamięcią, obniża się intelekt, cierpi na zaburzenia emocjonalne, nie kontroluje czynności fizjologicznych. Nie potrafi nazywać przedmiotów i czynności. Nie wie co zrobić by na przykład z kranu poleciała woda, ponieważ nie wie do czego służy kran.
Chory używa tylko kilu słów i usiłuje za ich pomocą porozumieć się z najbliższymi. Mogą pojawić się drgawki i padaczkowe. Chory jest bardzo podatny na infekcje więc trzeba szczególnie o niego dbać. Pojawiają się również zaburzenia psychiczne: depresja, stany lękowe, urojenia i majaczenia.
Czas trwania choroby w postaci przedstarczej to około 8-15 lat, w postaci starczej – około 3-4 lata.
