Arka Noego

Kukułki, krowy, żaby i pszczoły szukają się nawzajem po całym pokoju, ale nikt nie może powiedzieć ani słowa. „Arka Noego” to głośna, wesoła zabawa dla grupy dzieci, idealna na urodziny i przedszkolne przyjęcia.

Jak przygotować zabawę

Prowadzący rozdaje dzieciom karteczki z nazwami albo obrazkami zwierząt, które wydają charakterystyczne odgłosy, na przykład bociana, żaby, kukułki, sowy, pszczoły, węża czy krowy. Dla każdego gatunku przygotowuje dwie, trzy karteczki. Dzieci oglądają je w tajemnicy i nikomu nie zdradzają, kim są.

Na dany znak zadaniem każdego uczestnika jest jak najszybciej odnaleźć „inne osobniki swojego gatunku”. Wolno używać jedynie głosu typowego dla tego zwierzęcia i wykonywać odpowiednie ruchy. Dzieci piszczą, skrzeczą, brzęczą i kumkają, ale nie mogą mówić. Mają zachowywać się i poruszać tak jak zwierzę, z którym się utożsamiają. Kiedy wszystkie pary i trójki się odnajdą, mogą razem „wejść na arkę”, czyli na przykład na rozłożony koc albo do wyznaczonego kąta pokoju.

Dla dzieci, które jeszcze nie czytają, najlepsze są karteczki z obrazkami. Starsze mogą dostać same nazwy, a nawet trudniejsze zwierzęta.

Podpowiedzi dla małych aktorów

Przed zabawą dobrze jest przypomnieć wszystkim, jak brzmią i jak poruszają się wybrane zwierzęta. Kilka propozycji:

  • bocian: klekotanie i wysokie kroki, z rękami jak skrzydłami;
  • żaba: „kum, kum” i skoki w przysiadzie;
  • kukułka: głośne „ku-ku” i machanie rękami;
  • sowa: „uhu” i obracanie głowy na boki, z dłońmi wokół oczu jak wielkie okulary;
  • pszczoła: „bzzz” i bieganie zygzakiem z rozłożonymi rękami;
  • wąż: syczenie i pełzanie albo falujący ruch całego ciała;
  • krowa: przeciągłe „muuu” i powolny chód na czworakach.

Możesz też dodać kota, psa, kaczkę, osła czy koguta, zwłaszcza dla młodszych dzieci, które dobrze znają ich głosy.

Dla kogo i co rozwija

„Arka Noego” sprawdza się najlepiej w grupie co najmniej sześciorga dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym. Młodsze dzieci, mniej więcej trzyletnie, mogą bawić się w parze z dorosłym albo starszym rodzeństwem, bo samodzielne szukanie bywa dla nich zbyt trudne.

Zabawa ćwiczy kilka umiejętności naraz:

  • uważne słuchanie i rozróżnianie dźwięków w hałasie;
  • pantomimę, wyobraźnię i odwagę w wyrażaniu siebie;
  • poznawanie zwierząt i ich zwyczajów;
  • współpracę, bo każdy szuka swojej grupy, a nie wygrywa sam;
  • panowanie nad sobą, gdy bardzo chce się coś powiedzieć, a nie wolno.

Świetnie działa też jako zabawa na przełamanie lodów, kiedy dzieci jeszcze się nie znają. Po kilku minutach kumkania i muczenia nikt nie pamięta już o nieśmiałości.

Warianty i dobre rady

Zabawę łatwo dopasować do miejsca i wieku uczestników. Kilka pomysłów:

  1. Opowieść na początek. Opowiedz krótko historię arki, na którą zwierzęta wchodziły parami. Dzieci chętniej wcielają się w role, gdy mają do nich tło.
  2. Same dźwięki. Starsze dzieci mogą szukać się z zamkniętymi oczami, ale tylko na miękkim, pustym terenie i pod okiem dorosłego.
  3. Sama pantomima. Zwierzęta szukają się bez dźwięków, wyłącznie ruchem.
  4. Rodzice też grają. Dorośli dostają karteczki razem z dziećmi, co zwykle kończy się salwami śmiechu.

Przed zabawą usuń z podłogi przeszkody i ustal, że nikt nie biega ani nie skacze na innych. Przy dużej grupie hałas bywa spory, więc lepiej grać kilka krótkich rund niż jedną długą. Po każdej rundzie zbierz karteczki, przetasuj je i rozdaj ponownie, żeby każde dziecko mogło spróbować innej roli.

Kiedy wszystkie zwierzęta znajdą się już na arce, można zakończyć zabawę wspólnym, głośnym koncertem, w którym każdy gatunek odzywa się po kolei, a na sam koniec wszystkie naraz.