Kukułki, krowy, żaby i pszczoły szukają się nawzajem po całym pokoju, ale nikt nie może powiedzieć ani słowa. „Arka Noego” to głośna, wesoła zabawa dla grupy dzieci, idealna na urodziny i przedszkolne przyjęcia.
Jak przygotować zabawę
Prowadzący rozdaje dzieciom karteczki z nazwami albo obrazkami zwierząt, które wydają charakterystyczne odgłosy, na przykład bociana, żaby, kukułki, sowy, pszczoły, węża czy krowy. Dla każdego gatunku przygotowuje dwie, trzy karteczki. Dzieci oglądają je w tajemnicy i nikomu nie zdradzają, kim są.
Na dany znak zadaniem każdego uczestnika jest jak najszybciej odnaleźć „inne osobniki swojego gatunku”. Wolno używać jedynie głosu typowego dla tego zwierzęcia i wykonywać odpowiednie ruchy. Dzieci piszczą, skrzeczą, brzęczą i kumkają, ale nie mogą mówić. Mają zachowywać się i poruszać tak jak zwierzę, z którym się utożsamiają. Kiedy wszystkie pary i trójki się odnajdą, mogą razem „wejść na arkę”, czyli na przykład na rozłożony koc albo do wyznaczonego kąta pokoju.
Dla dzieci, które jeszcze nie czytają, najlepsze są karteczki z obrazkami. Starsze mogą dostać same nazwy, a nawet trudniejsze zwierzęta.
Podpowiedzi dla małych aktorów
Przed zabawą dobrze jest przypomnieć wszystkim, jak brzmią i jak poruszają się wybrane zwierzęta. Kilka propozycji:
- bocian: klekotanie i wysokie kroki, z rękami jak skrzydłami;
- żaba: „kum, kum” i skoki w przysiadzie;
- kukułka: głośne „ku-ku” i machanie rękami;
- sowa: „uhu” i obracanie głowy na boki, z dłońmi wokół oczu jak wielkie okulary;
- pszczoła: „bzzz” i bieganie zygzakiem z rozłożonymi rękami;
- wąż: syczenie i pełzanie albo falujący ruch całego ciała;
- krowa: przeciągłe „muuu” i powolny chód na czworakach.
Możesz też dodać kota, psa, kaczkę, osła czy koguta, zwłaszcza dla młodszych dzieci, które dobrze znają ich głosy.
Dla kogo i co rozwija
„Arka Noego” sprawdza się najlepiej w grupie co najmniej sześciorga dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym. Młodsze dzieci, mniej więcej trzyletnie, mogą bawić się w parze z dorosłym albo starszym rodzeństwem, bo samodzielne szukanie bywa dla nich zbyt trudne.
Zabawa ćwiczy kilka umiejętności naraz:
- uważne słuchanie i rozróżnianie dźwięków w hałasie;
- pantomimę, wyobraźnię i odwagę w wyrażaniu siebie;
- poznawanie zwierząt i ich zwyczajów;
- współpracę, bo każdy szuka swojej grupy, a nie wygrywa sam;
- panowanie nad sobą, gdy bardzo chce się coś powiedzieć, a nie wolno.
Świetnie działa też jako zabawa na przełamanie lodów, kiedy dzieci jeszcze się nie znają. Po kilku minutach kumkania i muczenia nikt nie pamięta już o nieśmiałości.
Warianty i dobre rady
Zabawę łatwo dopasować do miejsca i wieku uczestników. Kilka pomysłów:
- Opowieść na początek. Opowiedz krótko historię arki, na którą zwierzęta wchodziły parami. Dzieci chętniej wcielają się w role, gdy mają do nich tło.
- Same dźwięki. Starsze dzieci mogą szukać się z zamkniętymi oczami, ale tylko na miękkim, pustym terenie i pod okiem dorosłego.
- Sama pantomima. Zwierzęta szukają się bez dźwięków, wyłącznie ruchem.
- Rodzice też grają. Dorośli dostają karteczki razem z dziećmi, co zwykle kończy się salwami śmiechu.
Przed zabawą usuń z podłogi przeszkody i ustal, że nikt nie biega ani nie skacze na innych. Przy dużej grupie hałas bywa spory, więc lepiej grać kilka krótkich rund niż jedną długą. Po każdej rundzie zbierz karteczki, przetasuj je i rozdaj ponownie, żeby każde dziecko mogło spróbować innej roli.
Kiedy wszystkie zwierzęta znajdą się już na arce, można zakończyć zabawę wspólnym, głośnym koncertem, w którym każdy gatunek odzywa się po kolei, a na sam koniec wszystkie naraz.
