Baby blues czy depresja poporodowa: jak odróżnić i gdzie szukać pomocy

Łzy bez powodu w trzeciej dobie po porodzie zdarzają się bardzo często. Gdy jednak smutek nie mija, a radość z dziecka nie przychodzi, może to być depresja, która wymaga leczenia.

Baby blues: przejściowa burza

Baby blues dotyka większości kobiet po porodzie. Pojawia się zwykle między trzecią a piątą dobą, gdy gwałtownie spada poziom hormonów ciążowych, a do tego dochodzą niewyspanie, ból i ogrom nowych obowiązków. Kobieta płacze bez wyraźnego powodu, jest rozdrażniona, przewrażliwiona i niepewna siebie.

Te objawy mijają samoistnie w ciągu najwyżej dwóch tygodni. Pomaga sen, wsparcie bliskich, rozmowa i świadomość, że to typowa reakcja na ogromną zmianę. Nie trzeba ich leczyć, ale nie należy ich też bagatelizować ani zawstydzać się nimi.

Depresja poporodowa: kiedy smutek zostaje

Depresja poporodowa dotyczy mniej więcej co siódmej–co dziesiątej kobiety po porodzie. Może zacząć się już w ciąży albo w ciągu pierwszego roku życia dziecka. Różni się od baby blues tym, że trwa dłużej niż dwa tygodnie, jest bardziej nasilona i utrudnia codzienne funkcjonowanie.

  • utrzymujący się smutek, pustka lub poczucie beznadziei,
  • brak radości z rzeczy, które wcześniej cieszyły, także z kontaktu z dzieckiem,
  • silne poczucie winy, przekonanie, że jest się złą matką,
  • lęk, napady paniki, natrętne myśli,
  • problemy ze snem, nawet gdy dziecko śpi,
  • brak apetytu lub objadanie się,
  • myśli o tym, że rodzinie byłoby lepiej bez Ciebie.

Depresja poporodowa nie jest oznaką słabości ani braku miłości do dziecka. To choroba, która może dotknąć każdą kobietę, niezależnie od tego, jak bardzo chciała dziecka i jak dobrze była przygotowana. Dobrze reaguje na leczenie.

Gdzie szukać pomocy

Pierwszym krokiem może być rozmowa z położną, lekarzem rodzinnym lub ginekologiem. Nowe standardy opieki zobowiązują personel do oceny samopoczucia psychicznego mamy w ciąży i po porodzie, więc nie musisz czekać, aż ktoś zapyta. Do psychiatry na NFZ nie potrzebujesz skierowania.

  • psycholog lub psychoterapeuta, także w formie konsultacji online,
  • psychiatra, który oceni, czy potrzebne jest leczenie farmakologiczne; wiele leków można stosować w czasie karmienia piersią,
  • grupy wsparcia dla mam, prowadzone przez fundacje i szpitale,
  • telefon zaufania dla osób dorosłych w kryzysie emocjonalnym: 116 123.

Jeśli pojawiają się myśli o skrzywdzeniu siebie lub dziecka, natychmiast poproś o pomoc. Zadzwoń pod numer alarmowy 112 albo jedź na izbę przyjęć szpitala psychiatrycznego. Taka sytuacja wymaga pilnej pomocy, a jej szukanie to akt odpowiedzialności, nie słabości.

Jak mogą pomóc bliscy

Partner i rodzina często pierwsi zauważają, że coś jest nie tak. Zamiast mówić „weź się w garść” albo „inne mamy dają radę”, lepiej zapytać, jak się czuje, i zaproponować konkretną pomoc. Przejęcie nocnego karmienia butelką z odciągniętym mlekiem, zorganizowanie kilku godzin snu czy umówienie wizyty u specjalisty mogą zmienić bardzo wiele.

Warto pamiętać, że depresja po narodzinach dziecka może dotknąć także ojców. Jeśli partner jest wycofany, rozdrażniony lub przytłoczony, jemu również należy się wsparcie.

Baby blues mija sam, a depresja poporodowa wymaga leczenia, ale w obu przypadkach najważniejsze jest to samo: nie zostawać z tym w samotności.