Baloniku nasz malutki

„Baloniku nasz malutki, rośnij…” – tej zabawy chyba nikomu nie trzeba przedstawiać, ale dla przypomnienia opisujemy zasady, warianty i kilka sposobów, żeby „trach” na końcu zawsze kończył się śmiechem, a nie guzem.

Wierszyk i zasady

Baloniku nasz malutki,
rośnij duży, okrąglutki.
Balon rośnie, że aż strach,
przebrał miarę, no i TRACH!

Wszystkie dzieci biorące udział w zabawie trzymają się za ręce i stoją blisko siebie, tworząc małe, ciasne kółko, czyli „balonik”. Mówiąc wierszyk, powoli cofają się i oddalają od siebie, jak najdłużej trzymając się za ręce, aż koło robi się coraz większe. Przy słowie „trach” balon pęka: dzieci puszczają ręce, a najczęściej także kucają albo siadają na ziemi.

Wierszyk mówcie powoli, z rosnącym napięciem, a słowo „trach” wypowiedzcie głośno i wyraźnie. Na nie wszyscy czekają, więc warto zrobić przed nim krótką pauzę.

Dla kogo i co rozwija

To jedna z pierwszych zabaw w kole, w których mogą uczestniczyć już dwulatki, choć najlepiej bawią się w nią przedszkolaki. Wystarczy kilkoro uczestników, ale w domu z jednym dzieckiem też da się zagrać: mama, tata i maluch trzymają się za ręce, a balon i tak pęka z hukiem. Starsze rodzeństwo chętnie dołączy, zwłaszcza jeśli będzie mogło dyrygować zabawą.

Przy okazji dzieci ćwiczą:

  • współpracę w grupie, bo balon rośnie tylko wtedy, gdy wszyscy cofają się równo;
  • panowanie nad ruchem i równowagę przy chodzeniu tyłem;
  • rytm i pamięć, gdy uczą się wierszyka;
  • reagowanie na sygnał, czyli słowo „trach”;
  • wyczucie przestrzeni i odległości, bo trzeba się oddalić, ale nie puścić rąk zbyt wcześnie.

Dla nieśmiałych dzieci to też dobry sposób na oswojenie się z grupą, na przykład na początku roku w przedszkolu albo na urodzinach, gdy nie wszyscy się znają.

Warianty zabawy

Kiedy podstawowa wersja jest już dobrze znana, możecie ją zmieniać:

  1. Powolne powietrze. Zamiast pękać, balon „spuszcza powietrze”: dzieci przy głośnym „psssss” wracają powoli do środka i znów tworzą małe kółko.
  2. Dmuchanie balonu. Przed wierszykiem dzieci „pompują” balon, dmuchając w złożone dłonie. To dobre ćwiczenie oddechowe, które lubią logopedzi.
  3. Balon na wietrze. Przy powiększonym kole wszyscy kołyszą się na boki, jakby balonem szarpał wiatr.
  4. Różne zakończenia. Raz dzieci kucają, raz podskakują, raz obracają się wokół siebie, a ostatnią wersję wybiera dziecko, które prowadzi zabawę.
  5. Prawdziwy balon. Na koniec dorosły może dmuchać prawdziwy balon, a dzieci obserwują, jak rośnie, i krzyczą „trach”, zanim się zawiąże.

Bezpieczeństwo i dobre rady

Zabawa wymaga trochę miejsca, więc wybierzcie przestrzeń bez mebli, kantów i zabawek na podłodze, a najlepiej trawę albo dywan. Przypomnij dzieciom, żeby się nie szarpały i nie ciągnęły za ręce zbyt mocno, bo przy „trach” ktoś może upaść do tyłu. Kucanie albo siadanie przy pęknięciu balonu jest bezpieczniejsze niż przewracanie się na plecy.

Jeśli w zabawie używacie prawdziwego balonu, pamiętaj, że pęknięte gumowe balony i ich kawałki są niebezpieczne dla małych dzieci, bo łatwo je wciągnąć do ust i się zadławić. Pilnuj balonów przez cały czas, a resztki od razu wyrzucaj. Małe dzieci nie powinny same dmuchać ani gryźć balonów.

Ta prosta zabawa w kole zostaje w pamięci na całe życie, więc pewnie kiedyś Twoje dziecko nauczy jej własne dzieci, mówiąc ten sam wierszyk z tą samą pauzą przed „trach”.