„Baloniku nasz malutki, rośnij…” – tej zabawy chyba nikomu nie trzeba przedstawiać, ale dla przypomnienia opisujemy zasady, warianty i kilka sposobów, żeby „trach” na końcu zawsze kończył się śmiechem, a nie guzem.
Wierszyk i zasady
Baloniku nasz malutki,
rośnij duży, okrąglutki.
Balon rośnie, że aż strach,
przebrał miarę, no i TRACH!
Wszystkie dzieci biorące udział w zabawie trzymają się za ręce i stoją blisko siebie, tworząc małe, ciasne kółko, czyli „balonik”. Mówiąc wierszyk, powoli cofają się i oddalają od siebie, jak najdłużej trzymając się za ręce, aż koło robi się coraz większe. Przy słowie „trach” balon pęka: dzieci puszczają ręce, a najczęściej także kucają albo siadają na ziemi.
Wierszyk mówcie powoli, z rosnącym napięciem, a słowo „trach” wypowiedzcie głośno i wyraźnie. Na nie wszyscy czekają, więc warto zrobić przed nim krótką pauzę.
Dla kogo i co rozwija
To jedna z pierwszych zabaw w kole, w których mogą uczestniczyć już dwulatki, choć najlepiej bawią się w nią przedszkolaki. Wystarczy kilkoro uczestników, ale w domu z jednym dzieckiem też da się zagrać: mama, tata i maluch trzymają się za ręce, a balon i tak pęka z hukiem. Starsze rodzeństwo chętnie dołączy, zwłaszcza jeśli będzie mogło dyrygować zabawą.
Przy okazji dzieci ćwiczą:
- współpracę w grupie, bo balon rośnie tylko wtedy, gdy wszyscy cofają się równo;
- panowanie nad ruchem i równowagę przy chodzeniu tyłem;
- rytm i pamięć, gdy uczą się wierszyka;
- reagowanie na sygnał, czyli słowo „trach”;
- wyczucie przestrzeni i odległości, bo trzeba się oddalić, ale nie puścić rąk zbyt wcześnie.
Dla nieśmiałych dzieci to też dobry sposób na oswojenie się z grupą, na przykład na początku roku w przedszkolu albo na urodzinach, gdy nie wszyscy się znają.
Warianty zabawy
Kiedy podstawowa wersja jest już dobrze znana, możecie ją zmieniać:
- Powolne powietrze. Zamiast pękać, balon „spuszcza powietrze”: dzieci przy głośnym „psssss” wracają powoli do środka i znów tworzą małe kółko.
- Dmuchanie balonu. Przed wierszykiem dzieci „pompują” balon, dmuchając w złożone dłonie. To dobre ćwiczenie oddechowe, które lubią logopedzi.
- Balon na wietrze. Przy powiększonym kole wszyscy kołyszą się na boki, jakby balonem szarpał wiatr.
- Różne zakończenia. Raz dzieci kucają, raz podskakują, raz obracają się wokół siebie, a ostatnią wersję wybiera dziecko, które prowadzi zabawę.
- Prawdziwy balon. Na koniec dorosły może dmuchać prawdziwy balon, a dzieci obserwują, jak rośnie, i krzyczą „trach”, zanim się zawiąże.
Bezpieczeństwo i dobre rady
Zabawa wymaga trochę miejsca, więc wybierzcie przestrzeń bez mebli, kantów i zabawek na podłodze, a najlepiej trawę albo dywan. Przypomnij dzieciom, żeby się nie szarpały i nie ciągnęły za ręce zbyt mocno, bo przy „trach” ktoś może upaść do tyłu. Kucanie albo siadanie przy pęknięciu balonu jest bezpieczniejsze niż przewracanie się na plecy.
Jeśli w zabawie używacie prawdziwego balonu, pamiętaj, że pęknięte gumowe balony i ich kawałki są niebezpieczne dla małych dzieci, bo łatwo je wciągnąć do ust i się zadławić. Pilnuj balonów przez cały czas, a resztki od razu wyrzucaj. Małe dzieci nie powinny same dmuchać ani gryźć balonów.
Ta prosta zabawa w kole zostaje w pamięci na całe życie, więc pewnie kiedyś Twoje dziecko nauczy jej własne dzieci, mówiąc ten sam wierszyk z tą samą pauzą przed „trach”.
