Ból po stracie , rozpacz, pustka i ... dlaczego ja???

graszek, takie historie podnoszą nas na duchu,że przed nami tez jest szansa na kolejne macierzyństwo-oby więcej was nic złego nie spotkało a Julcia doczekała się rodzeństwa.

graszek, moge sie cieszyc ze masz Julke ..chociaz czasem trudno jest odpowiedziec sobie dlaczego tak sie stalo

graszek, bardzo sie ciesze ze tak Ci sie wszystko ułozyło, i ze masz sliczna córeczke, niestety w zyciu tak bywa ze musi stac sie cos co powoduje ze zmieniami sie …

Z okazji Dnia Dziecka dla Wszystkich naszych aniolkow (************************)

Kiedyś czytałam Wasz wątek, tak niedawno, zanim zaciążyłam…I bardzo Wam współczułam…
Dzisiaj zawitałam do Was, bo podzieliłam Wasz los. Straciłam swoją upragnioną ciąże. Wszystko było OK i nic nie zapowiadało tragedii.

25.05.2007 zaczełam plamić i trafiłam do szpitala. Nic mnie nie bolało.Zrobili mi usg i na ekranie zobaczyłam maleńki płodzik. U maleństwa nie biło serduszko.Od razu zlecili badanie bhcg. Usłyszałam diagnoze, która była dla mnie jak wyrok: poronienie zagrażające.
Dostałam leki podtrzymujace ciaze i miałam leżec 22 h/dobę. Wychodziłam tylko do toalety. Myslałam pozytywnie, naprawde walczyłam o te ciąże. Miałam ogromne wsparcie w Męzu i w Rodzicach i w dziewczynach z TT, z którymi mialam stały kontakt smsowy. One trzymały kciuki, modliły sie, słałay pozytywne fluidy. Dały mi mnóstwo siły.
Plamienie raz było, raz ustępowało. Bardzo bolało mnie podbrzusze i miałam skurcze.Beta wzrosla od ostatniego badania, ale bardzo malutko. Dla mnie to jednak było światełko w tuneli nadziei.Po kilku dniach wykonano ponownie usg - serduszko nadal nie biło. Porównałam wymiary płodu i okazało sie, ze przez blisko tydzien nie urósł nawet 1mm. Wiedziałam juz wtedy, że stało sie najgorsze. Ciąża była martwa.
Pewnej nocy obudził mnie okropny ból, czułam, ze to skurcz macicy. Po chwili ustał i od tamtej pory nic mnie juz nie bolało, kłucia i skurcze macicy ustały i plamienia tez. Na własna reke wykonałam sobie w laboratorium kolejne badanie beta. Beta spadła o 600 jednostek. Wykonano mi kolejne kontrolne usg i na ekranie nie zobaczyłam już płodu. Pozostał tylko spłaszczony, pusty pęcherzyk ciązowy. Płodzik albo sie wchłonął albo “wydałam go na świat”. Musiałam tego nie poczuc, nie zauważyc…

4 czerwca wykonano mi zabieg…Od wczoraj jestem w domku…

Blisko 4 tygodnie chorowałam na angine ropną, dwa razy dostałam opryszczkę (wirus). Podejrzewamy z Mężem, ze to jest powód zakłoceń w rozwoju naszej ciązy. Naszemu maleństwu nigdy nie zabiło serduszko…
Przezylismy prawdziwy koszmar, to jest nasza zyciowa tragedia…Rozpaczalismy, płakalismy, pytalismy dlaczego?
W chwili obecnej probujemy zapomniec o tym, co nas spotkało. O malince nigdy nie zapomnimy, ale tych strasznych 11 dni pamietac nie chcemy…
Myslimy bardzo pozytywnie i nie mozemy doczekac sie chwili, gdy odstaniemy zielone światełko na staranka…

K@tk@, mozna sie pytac dlaczego …ale czy ktos umie na to odpowiedziec ?

zycze wam aby to swiatelko szybko u was sie zapalilo …

K@TK@ na to chyba nie ma odpowiedzi naszych malenst nigdy nie zapomnimy
zycze aby Wam zielone swiatelko zapalio sie jak najszybcije
swiatelka dla naszych aniolkow (******************)

K@tk@ :cry:
swiatelko dla aniołeczków

K@tk@ :hugs:

NIe da się zapomnieć.. krzyczę całą sobą, bo tak bardzo chcę przytulić mojego syna że aż boli.. boli od czubka włosa po dno serca.
Im więcej czasu mineło tym bardziej boli. miało być przecież tak pięknie, przecież wszystko było w porzadku. Co ze mnie za matka ze niezauważyłam nic niepokojacego. Przecież cos musiało się dziać.. cos musiałam zbagatelizować.
No i to że on żył cały czas chciał życ a ja go poprostu tak o wypchałam z siebie bo mnie nastraszyli i zaczęłam bać sie o swój tyłek.
Powinnam była powiedzieć ze nie bede rodzic.. ze nie pozwolę mu wyjśc, ze jak umrzeć to razem.
Co ze mnie za matka???
:cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry:

pontoniczek, zrobilas na pewno wszystko dobrze i co bylo w twojej mocy, w tym nie ma twojej winy

pontoniczek, nie możesz się o to obwiniać…jestem pewna ze gdybyś mogła zrobiłabyś wszystko żeby maluszek żył.
Nigdy nie zapomnisz o aniołku ale zobaczysz przyjdą lepsze czasy, wiem że teraz w to nie wierzysz…ale na twojej twarzy zagości jeszcze uśmiech.

pontoniczek, czytałam wszystko co napisałaś od początku. Płakałam wtedy i płaczę teraz. Jesteś dzielna i Robert też, jeszcze będziecie wspaniałymi rodzicami. Przytulam Was mocno. Dla Maksa

[/URL

To naprawdę wszystko strasznie boli, byłam w 7 t.c byłam, bo po dzisiejszej wizycie u lekarza, muszę używać czasu przeszłego, jutro mam zabieg, nie wiem jak sobie z tym wszystkim poradzę psychicznie… tak bardzo pragnęłam tego dziecka…
wiem, że łatwo jest napisać, że trzeba rozmawiać, ale to nie takie łatwe… bo tyle myśli pcha się do głowy, pytań które pozostaną już pewnie bez odpowiedzi… i to poczucie winy i pustki, ból psychiczny, tego pewnie nie zapomnę do końca życia, choć mam myśli, że najlepiej żeby już był ten koniec… 2 miesiące temu ze szczęścia świat zatrzymał mi się na kilkanaście minut, kiedy zobaczyłam dwie kreski na teście, dziś zatrzymał się już chyba na zawsze bo nie ma chęci do życia…

edyta_l, tak mi przykro.. ja ciągle nie mam ochoty żyć dalej.. ale trzyma mnie przy życiu jedna myśl. Ze muszę dać maksowi rodzęństwo i mojemu męzowi dziecko. I w najgorszych chwilach kiedy mysli o tym co sie stało wręcz mnie miażdżą staram sie myślec własnie o tym.. że nastepnym razem MUSI się udać.
Przytulam cię bardzo..
.. a to dla naszych ukochanych aniołków <*>

edyta_l, :cry: sciskam cie mocno

naprawdę dziękuję… to wiele znaczy… wróciłam z zabiegu, jednego tylko nie potrafię zrozumieć, po co tylu lekarzy musiało robić usg aby stwierdzić coś co już wiedziałam od wczoraj, żadna przyjemność słyszeć od każdego " nic z tego nie będzie", “czy wie Pani, że jest niedobrze?”, “nie to nie ma sensu”, przecież wiedziałam to od wczoraj, i cholernie niemiłe to uczucie, nie wiem, czy Ci ludzie potrafią sobie wyobrazić jak wielkim obciążeniem psychicznym jest każde następne badanie, może to głupie ale przez prawie całą noc modliłam się o cud, o cud, bo tylko właściwie to mogło tylko nastąpić, aby cokolwiek się zmieniło… jeszcze na pierwszym badaniu, myślałam, że może jednak… nic z tego… o 13 miałam zabieg, i powiem że nie mam odwagi spojrzeć teraz na swój brzuch, bo cholernie to boli psychicznie, bo wiem, że nie będę widziała jak sobie radośnie rośnie… wracając do domu, oczywiście musiałam zobaczyć kilkanaście par spacerujących z wózkiem, słyszeć płacz maleństwa… Jezu jak to wszystko boli… jakie to niesprawiedliwe…

;(;(;( :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry: :cry:

edyta_l, :hugs:
mocno przytulam cie …

edyta_l, moja kruszynka była niewiele starsza od Twojej jak umarła…
łączę się z Tobą w bółu

  • :cry: :cry: :cry: