Ból po stracie , rozpacz, pustka i ... dlaczego ja???

:cry: :cry: :cry: to okrone strasznie mi przykro ze tak traktuje sie kobiety które traca dzieci mój syn zmarł w 34 tygodniu ciazy i lekarze na mnie krzyczeli ze jak mogłam nie wiedziec ze cos jest nie tak…to okropne …ale prawda jest takak ze tylko ludzie o wielkim sercu umieja zrozumiec taka tragedie …łacze sie z wami w bólu bo tak naprawde to ból nigdy nie mija kiedy umiera dziecko :thinking:

dziewczyny czytam i łzy mi płyną moja mama poroniła 5 razy w połowie ciąży zanim urodziła naszą trójkę ja o mało też nie straciłam kruszynki bo 3 tyg, przed terminem bolał mnie brzuch, jak to mówią lekarze to normalne, skurcze i takie tam ja 38 tyg. poszłam dzień wcześniej na ktg okazało się że mam skurcze porodowe choć mnie nie bolało tylko czułam jak brzuch się rusza tego samego dnia trafiłam do szpitala z podejrzeniem sączących się wód płodowych, rano wywoływali poród nic nie dało, miałam iść na sale gdy wszedł lekarz spojrzał na zapis ktg i krzykną szykować sale dziecko się dusi, pół godziny pużniej pokazali mi mego aniołka całego i zdrowego to było 22.06 tego roku. co dzień dsziękuje bogu że poszłam o 1 dzień wcześniej na ktg bo inaczej…> boje się nawet o tym myśleć.

sandra16, cudownie że ta historia tak szczęśliwie się zakończyła :slight_smile:
Oby zawsze tak się kończyło !!!

swiete slowa

Ooooch jak bym chciała żeby wszystko kończyło sie tak wspaniale… :smiley:

ja stracilam synusia 1,5miesiaca temu…i boli to i boli…tak na prawde nie wiem czy nas wszystkie ti kiedys przestanie bolec.ja tez nie mam sil ale to co powstrzymuje mnie na zyciu to jest nastepne dziecko…

Bo to nigdy nie przestaje boleć po prostu z czasem uczymy się żyć z tym bólem :thinking:

Nie jestem mama aniołka, nie tego w niebie…i nie wiem czy mam prawo sie tu wbijać między was, ale jakoś ostatnio męczy mnie to strasznie. To, że tyle dzieci umiera nie ujrzawszy świata swoimi małymi oczkami.
Ja urodziłam jagę 8 stycznia. Tydzień po terminie. I ze świadomością, że wszyscy wokół twierdzili, że mi się to nie uda.
Zaszłam w ciążę nieplanowaną. Ale chcianą od początku. Mąż cieszył sie wtedy bardziej niż ja sama chyba. Na drugi dzień po wykonaniu testu pojawiły się plamienia. Szybko do lekarza. przyczyna nieznana. Usłyszałam, że 25% ciąż kończy sie poronieniem!!! I mam sie przygotować na najgorsze. Pamiętam słowa, które wtedy powiedziałam lekarzowi i które on mi powtarzał później do końca mojej ciąży “będzie dobrze”. Trafiłam na świetnego specjalistę, ale i super człowieka. Okazało sie ze to krwiak. Położył mnie do szpitala, dostałam leki. Po kilku tygodniach sie wchłonął. Myślałam, ze najgorsze za mną. Na kolejnej wizycie kontrolnej: torbiele na jajnikach. Jejus…myślałam, ze już siły an walkę ze sobą stracę. Znowu - leki, leżenie… Udało się. Był 20 tydz. ciąży, połowa za mną - i przekonanie we mnie, ze teraz już musi być dobrze. I nadszedł tydzień 23. Ból brzucha.Po konsultacji telefonicznej z lekarzem pognałam do szpitala. Diagnoza: rozwarcie na 1,5 cm, szyjki macicy prawie brak, przedwczesne skurcze. Usłyszałam od lekarzy, ze szanse są nikłe. Że musieliby mnie przewieźć do większego, lepiej wyposażonego szpitala, bo jak sie Maluch urodzi w tym szpitalu to nie przeżyje. Mój ginekolog kazał sie jeszcze wstrzymać. Miałam mieć założony krążek na to co jeszcze z szyjki macicy zostało. I wtedy kolejny cios - mam infekcje i nic z tego. Dwie dawki antybiotyków, kroplówka na skurcze, zastrzyki, tabletki 12 razy dziennie. To był koszmar… Dziś jak na to patrzę z perspektywy czasu to myślę, ze uratowała mnie dziwna nieświadomość zupełna tego co może sie stać. Nie dopuszczałam myśli, ze może być źle. Widocznie Jaga bardzo chciała być silną i zdrowo donoszona dziewczynka. W efekcie wszystkich leków i 6 m-nego leżenia, w tym 2,5 m-ca w szpitalu Mała urodziła sie po terminie… dostała 9 pkt Apgar. I jest teraz śliczą mądrą dziewczynką.

Nie wiem co to ból po stracie dziecka…ale wiem doskonale co znaczy 9 m-ny strach o tę stratę…
Przytulam Was mocno… I podziwiam kobietki kochane. jesteście bardzo dzielne…

To bardzo ciężka i wspaniała historia zakończona piękna niespodzianka zdrowa dziewczynka :clap: …ja sama druga ciążę miałam ciężką i często było wszystko na włosku też leżałam z Olcia 2 miesiące w szpitalu i to był dla mnie ciężki okres spotkałam tam kobiety różne czasem tak głupie że aż szkoda o tym mówić nie mające pojęcia o miłości do dziecka ale też kobiety które ze sztachem w oczach leżały dzielnie kolejne miesiące swojej upragnionej ciąży…to smutne że czasem świat jest taki niesprawiedliwy i naprawdę nie wiem gdzie w tym wszystkim jest rola Boga który jest taki dobry a na świecie tyle zła (przepraszam jeśli kogoś uraziłam tym zdaniem)…chciałabym żebyśmy wszystkie już nie miały takich problemów w ciąży bo to straszne doświadczenie i bardzo bolesne i tego wam życzę z całego serca :thinking:

paulinko ja czasem myślę, może to okrutne z mojej strony i wynika z mojej nieświadomości tego co przeżywacie, ale wydaje mi się, że takie historie pełne cierpienia i strachu zdarzają sie tym kobietom i parom, które są w stanie je dźwignąć. Ja sama też napatrzyłam się w szpitalu na kobiety palące po 1,5 paczki papierosów dziennie a dzieci zdrowe im się rodziły. Jedną kobietę przywieźli zupełnie pijaną na poród… :thinking: Dzieci-aniołki wybierają sobie te mamy, które tym mocniej im bardziej cierpią, będą je kochać…

eve.ok, ale dlaczego skoro jesteśmy silne to coś takiego nam się przydarza?Za kare?Ze umiemy znieść więcej?To ja wole być słaba bo wtedy przynajmniej nic takiego mnie nie spotka…moje cierpienie nie skończyło się na ciąży z Barkiem bo facet z którym byłam wtedy w ciąży zostawił mnie 3 dni po pogrzebie zostałam zupełnie sama ze swoim bólem i niezrozumieniem tej sytuacji…potem jeszcze długo cierpiałam bo przydarzały mi sie same złe rzeczy…do dzisiaj tak jest że jak coś miłego mnie spotyka to zaraz coś innego się wali nigdy nie mogę sie cieszyć cała sobą i to mnie przytłacza :thinking:

Witam Was.
Ja pierwszego dzidziusia straciłam w ósmym tygodniu,niedługo potem znów zaszłam w ciążę ,byłam wystraszona że to może za wcześnie po poronieniu.Moja lekarka powiedziała że czasem lepiej tak od razu więc się uspokoiłam.W 17tyg trafiłam do szpitala miałam lekkie rozwarcie,poleżałam tydzień i wyszłam do domu ni e będąc zbadana.Potem poszłam do mojej gin.powiedziała że wszystko w porządku ,usg miałam tylko w szpitalu.
W 26tyg przestałam czuć ruchy dzidziusia,pojechałam do szpitala było za póżno…
Urodziłam córeczkę ,zdaniem lekarzy wygladała na 19tydz
To było straszne,rodzić dzidziusia wiedząc że nie zyje***********

Trzy lata póżniej urodziłam córeczkę Emilie teraz ma 4lata.
[/stream]

[ Dodano: 2007-09-26, 11:50 ]
Teraz staram się o rodzeństwo dla córci i znów czuję ten strach.
Mam nadzieję a raczej wiem to ze wszystko będzie dobrze.
BĄDŻCIE SILNE!!!

Strasznie mi przykro :cry: :cry: ale i gratuluje córci :clap: no i życzę udanych prób z kolejnym dzidziulkiem :smiley: strach już zawsze pozostaje po takich przeżyciach niestety ale z nami będzie ci łatwiej przez to przejść wiec zapraszamy na pogaduchy :smiley:

gratuluje córci i zycze powodzenie w staraniu sie o rodzenstwo dla niej :wink:

  • dla aniołków

Dzięki za ciepłe słowa.

Kiedy zaszłam w ciążę z Emi zmieniłam lekarza,od samego początku leżałam w szpitalu mimo że nic złego się ni e działo,(6 miesięcy)zreszta sama chciałam ,czułam się bezpieczniej.
Pamiętam jak moj maż przyjechal do szpitala i przywiózł mi coś od teściowej,był to mały śliniaczek.Kiedy go zobaczyłam wpadłam w ściekłośc, ryczałam ,nie chciałam widzieć tego śliniaczka na oczy, uważałam że to zły znak,wrzuciłam go głęboko do szafki.Po jakimś czasie wyciągnęłam go i włożyłam pod poduszkę.Odtąd wierzyłam że będzie dobrze!!!Potem zakładałam go Emi do jedzenia,zresztą do dziś go mam!
To był właśnie ten paraliżujący strach.

[ Dodano: 2007-09-26, 16:40 ]
Bardzo się cieszę e do was trafiłam :slight_smile: nikomu wcześniej o tym nie mówiłam.Jesteście wspaniałe!!!

My też sie bardzo cieszymy ja jak tu trafiłam to byłam w ciąży z Oliwią i bardzo sie bałam każdy dzień to był koszmar a dzięki dziewczynom z tt te dni szybciej mijały i nie było tak źle zawsze jest tak jak sie komuś wygadasz to lepiej a jak jeszcze cię ktoś rozumie to już wogóle super :smiley: :smiley:

To prawda lepiej się czuję.Poza mężem z nikim nie mogłam o tym rozmawiać za wielki ból.

to super że chociaż trochę ci lepiej :clap:

naprawde, fajnie ze jest takie miejsce, gdzie mozemy sie wspierac

mi lekarz mowil ze bedzie cud jak urodze dziecko, no i jest moj cud :rofl:

Ja parę dni temu straciłam druga Dziecinkę :cry: Po pierwszej stracie był ogromny ból i cierpienie, ale teraz przeciez miało byc juz tylko dobrze. Jak mocno sie rozczarowalam. Zawierzyłam wszystkim: Mezowi, Rodzicom i ginekologom. Ale wcale nie było dobrze, nie jest i nie wiem czy kiedykolwiek będzie :cry: :cry: :cry: Tak bardzo boję sie tego, co przyniesie przyszłość… A najbardziej chyba tego, ze nie bedzie mi dane zostac Mamą narodzonego dziecka, które zostanie z nami na zawsze…