Anna to łaska, Zofia mądrość, a Barbara cudzoziemka. Sprawdź, co kryje się w imieniu Twoim, mamy i przyjaciółki, i które znaczenia są pewne, a które pozostają tylko piękną legendą.
Większość imion, które nosimy, ma kilka tysięcy lat. Przywędrowały do Polski razem z chrześcijaństwem z hebrajskiego, greki i łaciny, a przez wieki zmieniły brzmienie tak bardzo, że trudno w nich rozpoznać pierwowzór. Znaczenie niektórych jest jasne, przy innych językoznawcy wciąż się spierają.
Polszczyzna dopasowała obce imiona do swojej wymowy. Grecka Margarita zmieniła się w Małgorzatę, a hebrajska Elisheva przez łacińską Elisabeth w Elżbietę. Dlatego to samo imię brzmi zupełnie inaczej w Warszawie, Paryżu i Londynie, choć ma wspólne korzenie.
Imiona z Biblii
Anna pochodzi od hebrajskiego słowa oznaczającego łaskę i wdzięk. Hanna to ta sama forma, tylko bliższa oryginałowi.
Maria wywodzi się z hebrajskiego Miriam. Jej znaczenie jest sporne: łączy się je między innymi z „umiłowaną” albo „upragnioną”, ale żadna hipoteza nie jest pewna.
Joanna to żeńska wersja Jana i znaczy mniej więcej „Bóg jest łaskawy”. Elżbieta oznacza „Bóg jest przysięgą”, a Ewa jest wiązana z życiem.
Magdalena początkowo nie była imieniem, ale przydomkiem: oznaczała kobietę pochodzącą z Magdali, miasteczka nad Jeziorem Galilejskim.
Imiona z greki
Zofia to po prostu mądrość. Małgorzata znaczy „perła”, a Dorota „dar Boga”.
Barbara pochodzi od słowa, którym Grecy określali obcych, mówiących niezrozumiałym językiem. Barbara to więc cudzoziemka.
Agnieszka wywodzi się od greckiego słowa „czysta, święta”. Z czasem skojarzono ją z łacińskim agnus, czyli barankiem, i dlatego święta Agnieszka bywa przedstawiana z jagnięciem.
Katarzyna ma niejasne pochodzenie. Popularnie łączy się ją z greckim słowem „czysty”, ale to raczej późniejsza interpretacja niż pewna etymologia.
Aleksandra to „broniąca ludzi”. Imię ma ten sam źródłosłów co Aleksander, a w Polsce zdrobnienia Ola i Ala zrobiły z niego jedno z najcieplej brzmiących imion.
Monika jest zagadką. Część badaczy łączy ją z greckim monos, czyli „jedyny, samotny”, ale pewności brak.
Imiona z łaciny
Natalia wiąże się z narodzinami, a dokładniej z łacińskim określeniem dnia narodzin Pańskich. Dlatego bywa uznawana za imię bożonarodzeniowe.
Beata to „szczęśliwa” albo „błogosławiona”, a Wiktoria oznacza zwycięstwo.
Julia pochodzi od nazwy rzymskiego rodu Juliuszów, z którego wywodził się Juliusz Cezar.
Weronika ma dwie historie. Językoznawcy wskazują greckie imię Berenike, czyli „niosąca zwycięstwo”. Legenda wyprowadza je zaś od łacińskich słów „prawdziwy obraz”, nawiązując do chusty, na której odbiła się twarz Chrystusa.
Znaczenie a charakter
W wielu kalendarzach i aplikacjach przy imionach znajdziesz opisy charakteru: Anna ma być opiekuńcza, a Katarzyna uparta. To czysta zabawa, bez żadnego naukowego uzasadnienia. Na to, jacy jesteśmy, wpływa wychowanie, temperament i doświadczenia, a nie litery w dowodzie. Te same opisy krążą zresztą w wielu wersjach i często sobie przeczą.
Znaczenie imienia bywa za to piękną opowieścią o tym, skąd przychodzimy, a czasem miłym prezentem: grawer z jego tłumaczeniem albo kartka z historią imienia ucieszą solenizantkę bardziej niż kolejny kubek.
