Czego uczycie swoje dzieci?

Wychowanie dziecka i edukacja to dwa poważne zadania, jakie stoją przed rodzicem. Obie muszą być wykonywane równolegle i z taką samą starannością, aby w przyszłości wyrósł nam porządny i mądry człowiek. Czego uczyć dzieci? Są kwestie, do których przykładacie szczególną wagę?

a chciałabym przede wszystkim, żeby moje dziecko było uczciwe, pomocne. Robić w przyszłości może co chce byleby się spełniało i było zadowolone ze swojego życia prywatnego i zawodowego. Dlatego najlepiej dawać szanse rozwoju na różnych płaszczyznach już od najmłodszych lat. Niech spróbuje wszystkiego po trochu aż samo znajdzie swoją pasję. Nie mam zamiaru niczego narzucać.

Bardzo pozytywne podejście. Ja też stawiam na rozwój od najwcześniejszych lat, ale również nic na siłę i nauka jeśli już to raczej na zasadzie zabawy. Tak jak teraz w wieku sześciu lat nauka angielskiego w domu. Z bajeczkami w języku angielskim, książeczkami tj. Czerwony kapturek, albo „Angielski z Maksem”- Maks to dżdżownica:) Takie pomoce są jak kolorowanki, zwykłe czytanki, pełne obrazków i naklejek więc taka nauka to sama zabawa. Nie chciałabym nigdy zrazić dziecka na przyszłości do języka obcego. Dlatego zajęcia dodatkowe poza domem w tym wieku odpadają.

Super. A jeśli chodzi o wychowanie jeszcze to jakie wyznajecie podejście: lepsze wychowanie bezstresowe czy raczej z zasadami i twardymi regułami?

Chyba najlepsze jest coś pośrodku. Zasady muszę być inaczej dziecko będzie rozpuszczone jak dziadowski bicz, ale też nie trzeba każdego złamania reguł mierzyć tą samą miarą. Myślmy o okolicznościach w jakich dziecko źle postąpiło, o odpowiedniej karze, takiej, która coś na uczy a nie będzie wymierzona tylko dla zasady.

Ja tylko dodam, że u mnie w domu tata nam wszystko odpuszczał a mama ustalała reguły, których starała się trzymać. I w ten sposób i tak zawsze jakoś udawało się uniknąć kary dzięki łaskawości taty. To jest przykład na to jak ważna jest zgodność rodziców w wychowaniu i że zawsze muszą się wzajemnie wspierać, żeby te wszystkie reguły miały sens.

A to ostatnio muszę się pochwalić, moja starsza(rok i 4 miesiące prawie) umie mówić proste zdania i liczyć do 4:)

U mnie w domu było niemalże identycznie :slight_smile: Mama zawsze była be a tata cacy. U nas jest całkowicie inaczej jesteśmy zgodni w wychowaniu córeczki gdy ja zwrócę jej uwagę i jest smutna mąż jej nie pocieszy tylko poprze moje zdanie…

Też uważam że coś pośrodku pomiędzy bezstresowym wychowaniem, a twardymi regułami jest najlepsze i to nie tylko żeby nam rodzicom było łatwiej, ale żeby jako dorośli dobrze sobie radzili w życiu. Dla mnie ważne jest żeby moje dzieci umiały odróżnić co jest ważne, a co mniej w życiu, były wrażliwe na krzywdę innych, ale też odważne i pewne siebie. wychowanie to strasznie trudne i odpowiedzialne zadanie i może nie zawsze zdajemy sobie sprawę jak dużo od nas rodziców zależy.

Dokładnie, coś pomiędzy mahonia. A od rodziców tak naprawdę zależy wszytsko. Czy dziecko będzie pewne siebie i odważne, czy zastaraszone i nie umiejące awalczyć o swoje, czy będzie uczciwe i zaradne..

Trzeba podkreślić, że to rodzice dają dziecku pewność siebie. Ja zawsze będę podkreślać swojemu dziecku jakie jest wspaniałe.

A uczycie swoje dziecku takich rzeczy jak dzielenie się z innymi? Znam rodziców., którzy dając coś nowego swojemu dziecku, jakąś zabawkę każą mu oddać coś czym już nie będzie się bawił po to by inne dziecko mogło mieć z tego jakąś radość. Co myślicie o takich metodach wychowawczych?

u nas od początku obowiązywała taka zasada:
Dzielenie jest fajne a zamienianie jeszcze bardziej.

sprawdzało się to np podczas zabawy w piaskownicy :slight_smile:

jednak z biegiem czasu Martynka nie jest już taka chętna to stosowanie tego naszego motta, a to tylko dla tego że widzi zachowanie innych dzieci wokół siebie, plac zabaw, przedszkole.

My zawsze powtarzamy że nie wolno zabierać czyiś zabawek. Raz była taka sytuacja że jesteśmy w piaskownicy i była jeszcze inna dziewczynka Julia. Zabawki w piaskownicy nieraz leżą przez cały dzień innych dzieci, bo jak jest ciepło i tylko na obiadek się szło do domu to zabawki czekały na dzieci :slight_smile: nikt nikomu nie zabierał. I właśnie Julia zauważyła kolorowe wiaderko i mówi do swojej mamy, że ona sobie to weźmie do domu. A mamusia nic… w koncu po jakims czasie stwierdziła że dobrze. Na to moja Martyna z oburzeniem że to wiaderko jest Oli i że nie mozna zabierać zabawek. a Julia nadal przy swoim że sobie weźmie… Martyna do mnie żebym powiedziała Juli że nie wolno zabierać zabawek. I co miałam zrobić? Matka tamtej siedzi obok, nic sobie nie robi z zachowania dziecka…
I jak tu uczuć poprawnego zachowania???

:slight_smile: To Ci historia. Ale co tamta kobieta w ogóle nie zareagowała?

zareagowała :smiley: powiedziała: Tak Julcia możesz sobie wziąć…

bez komentarza :open_mouth:

No widzicie. To chyba dowód na to, że nie wszyscy rodzice zastanawiają się nad takimi sprawami jak dobre wychowanie dziecka. I jak tu teraz swojemu maluchowi wytłumaczyć, że trzeba tak postępować skoro kolega nie musi i wychodzi na tym lepiej? Ach ciężkie to wszystko

Dzielenie się z innymi, empatia - to staram się wpoić, nauczyć.

my z mężem wspólnie staramy się wychowywać dziecię - chodzi o zasady, nie ma tak, że jedno głaska po główce jak drugie zwróciło na coś uwagę, nawet jeżeli któremuś z nas się nie podoba co zrobiło drugie, to rozmawiamy o tym póxniej nie przy małej. Uczymy jej dzielenia się, jeżeli któreś dziecko chce wziąć coś czym się bawi dłuższy czas to ona oddaje i bierze inną zabawkę, choć owszem nie zawsze, wiadomo 1,5 roczne dziecię nie musi rozumieć że inne tez może tym się bawić (mowa o przedszkolu) a sytuacja by zabrało coś wiedząc czyje to to dla mnie szok, obłęd i jakies nieporozumienie chyba bym takiej matce podeszła wzieła torebkę i poszła a co mogę w końcu nie, lezy sobie na ławce!uczę małej też sprzątania po swoich zabawach, jak pora na kąpiel to najpierw wspólnie zabawki sprzatamy, ona wyłącza tv a ja robię jej picie na noc. już potrafi pościerać rozlane przez siebie picie(tego nie uczyłam, pewno widziała jak ja to robię i sama tak robi) eh ciężko mówić o wychowaniu bo mam małe dziecię, ale chciałabym by była mądra, samodzielna, rozumna - nie wymusza płaczem bo nigdy sobie na to nie pozwoliłam, mimo jej prób niestety nie reaguje na to, i ona szybko przestaje:)

Kamcia :clap: :clap:

super, ale powiem ci że z biegiem czasu nie będzie już tak pięknie i kolorowo :smiley: Jak przypominam sobie okres kiedy Martynka miała 1,5-2 latka to było identycznie jak u ciebie… ale niestety środowisko, otoczenie robi swoje. Nie wiem co byśmy nie robiły to i tak nabędą jakiś nawyków od swoich rówieśników… i nie koniecznie tych pozytywnych :wink: ale już w tym nasza rola żeby czuwać i pilnować.

Ja jestem zdania że jeżeli od początku będzie uczone co jest dobre a co złe, jak odróżnić dobro od zła, że nie zawsze co zrobi jest idealne, że nie zawsze będzie wygrywać itd… to później z każdym rokiem będzie miało łatwiej.

No niestety i szybciej do głowy wchodza te negatywne nawyki :laughing: