czy za wiele wymagam ?

Nie ukrywam,że na innym forum o tym wspomniałam i kilka osób powiedziało,że za dużo wymagam,pragnę zasięgnąć opini innych mam :slight_smile:
Mój syn ma 27 miesięcy,sam się ubiera,korzysta z nocnika od ponad 6 miesięcy,pije ze zwykłego kubka od ponad 6mcy…Jest energicznym chłopcem i gdzieś muszę mu tą energię skierować by nie było to bałaganienie zabawkami jak do tej pory czy ciągła zabawa nimi,więc wymyśliłam by wdrążyć go trochę w dorosłe życie :wink:
np.rano chowa swoją pościel i pojemniki chowa pod łóżko,sam się przebiera,je śniadanie,odnosi np.kubek i talerzyk do kuchni,sprząta zabawki,zachęcam by pomagał mi w kuchni np.wrzuca mi ziemniaki do garnka,obieramy pieczarki…takie łatwe do zrobienia czynności :wink:
Czy to źle czy prawidłowo wychowuje ?

serwatka, a tak z ciekawości ktore z tych czynności co wymieniłaś na innym forum twierdzą ze to jest ponad jego wiek ? :slight_smile:

  • wow :open_mouth:
  • dajesz dwulatkowi noz do reki? Czy reka obiera?
  • wiesz,jesli sam sie garnie i nie ma problemow z wykonywaniem tych czynnosci,to nie wiem w czym problem?

Moja dwulatka tez to wszystko umie,poza chowaniem poscieli,ubieraniem i obieraniem pieczarek :thinking:

moj ostatnio ziemniaki obieral :laughing: takim nozykiem do ziemniakow, a ile przy tym mial frajdy i jaka zacieta mine… :wink:
Przeciez kazde dziecko jest inne. Z zalozenia nie chodzi o to, co dziecko robi czy jak to robi, tylko dlaczego i z czyjego “widzimisie” - jesli sam chce to wszystkie te czynnosci nie sa ponad jego mozliwosci, jesli to tylko “widzimisie” i wymagania rodzicow - uwazam, ze troche zbyt wiele wymagasz. Ale to jak pisze - jesli dziecko nie chce, a ty zmuszasz, to wtedy za duzo wymagasz :sweat_smile:
Moje dzieci sa przyzwyczajone odkad praktycznie zaczely cos “kumac” (tak jakos jak mialy od ok. poltora roku) robic podstawowe rzeczy: wyjac swoj kubek, talerzyk, nakryc do stolu, zaniesc jakies rzeczy gdzie sie prosi itp - i tego wymagamy. Nie sa to wielkie sprawy, ale jak to mowia - czym skorupka za mlodu… :wink: Z drugiej strony meza bratanice maja po 10-15 lat i nie potrafia po obiedzie wlasnych talerzy do zlewu zaniesc, nie mowiac o ich umyciu. Ja tego nie chce dla moich dzieci :sweat_smile:

ale przecież ty nie wymagasz, tylko uczysz :wink: takie jest moje zdanie.

Odkąd moja córka zaczęła mówić i nas rozumieć a miała wtedy 1,5 roku, uczyłam ją że należy sprzątać po sobie zabawki. Wiadomo nie poradnie jej to czasami wychodziło ale wspólnymi siłami dawałyśmy radę. W kuchni też mi pomagała, ciasta robiłyśmy… wiadomo że trwało to dużo dłużej ale liczyła się jej pomoc.
Pieczarki też lubi i lubiła obierać rączkami. Jak miała dwa latka byliśmy na grzybach w lesie i później oczywiście sama musiała obrać.

Jeżeli małemu sprawia to frajdę to ja nie widzę problemu.
Przecież takie podejście jest duzo lepsze niż posadzić dzieciaka przed tv i mieć święty spokój

Zgadzam się :sweat_smile:

Nie widzę nic szokującego w tym co robi twoje dziecko, brawa za ścielanie łóżka :clap:
Moja Julka na pewno by nie poradziła sobie z upchnięciem pościeli, nie złoży dużej kołdry a nie złożona nie wejdzie do łóżka. Dla niej ścielanie to ściągnięcie wszystkiego łóżka :wink:

Chyba nie trzeba czekać aż dziecko zacznie mówić, to że nie mówi nie znaczy że nie rozumie :wink:

nooooooo, ale wydaje sie bardziej “niekumate” :smiley: Z wlasnego doswiadczenia pisze, hahahahhahaa. No ale fakt, ja nie czekalam az “zacznie mowic” bo pewnie bym sie nie doczekala, hahahahhaa :wink: Tak wlasnie jak mieli po ok. poltora roku zaczeli z pierwszymi “powazniejszymi” obowiazkami - czyli cos ponad posprzatanie zabawek czy wyniesienie wlasnej pieluchy do kosza :smiley:
Z drugiej strony Sergio o rok starszy od przedstawionego chlopca, a jednak ani sie sam nie ubierze, a o poscieleniu lozka to nawet nie marze. Rany, nawet Carmen lozka nie poscieli dobrze :laughing: :wink: Co nie znaczy, ze codziennie nie prosze, zeby sie ubral czy nie zascielil lozka, moze zanim pojdzie do wojska to sie nauczy :smiley:

chodziło mi akurat że jak miała 1,5 roku to wiedziała jakie już ma swoje małe obowiązki. A nie o to że umiała mówić, bo nie które dzieci zaczynają np mówić dopiero w wieku 3 lat… źle to zinterpretowałam

ja nie widze problemu.. :wink: moje dzieci też są usamodzielniane i nawet pomagają w różnych czynnościach, syn pije ze zwykłego kubka i je sam chyba że mamie się nie chce sprzątać po jego jedzeniu bo bardzo wszystko jest upaprane przy nim - to wtedy karmię go :blush: :laughing: ale umie jeść sam, odnosi po sobie kubek do mycia, wyrzuca kubeczek po serku homogenizowanym do kosza na śmieci a łyżeczkę wrzyca do zlewu (niedawno mu się pomyliło i zrobił na odwrót - łyżeczka do kosza a kubeczek do zlewu :wink: ) , Krystian uwielbia pomagać w kuchni, Karolina też, obydwoje sprzątają zabawki po zabawie choc nie zawsze chętnie to robią lepiej im idzie rozwalanie ale to chyba norma , lubią odkurzać - Krystian jak widzi odkurzacz to piszczy ze szczęścia , Karolina nawet pomaga czasami jak ma ochotę ścierać kurze, lub wyciągać naczynia ze zmywarki. Wiadomo różnie to wygląda bo dzieci mają raz lepszy raz gorszy dzień, do niczego nie zmuszam a co najwyżej namawiam :wink:
Dla mnie to nie jest wymaganie rzeczy niemożliwych tylko uczenie dzieci samodzielności aby kiedyś nie miały dwuch lewych rak i umiały zrobić obok siebie… :slight_smile:

serwatka, ja uważam że fajnie jak dziecko ma obowiązki. Wiadomo że jak to dzieci…nie zawsze mają ochotę posprzątać itp:)
Ja z tego co piszesz nie wymagam tylko składania pościeli do pojemnika bo nie mamy takiego :open_mouth: Ale rano pomaga mi ścielić łóżko. Z samodzielnym ubieraniem różnie…zależy co ma założyć.
A posiłki przygotowujemy razem:) Ma własny nożyk,taki plastikowy :wink:

Wg mnie to dobrze, że dziecko ma obowiązki. Nie są to żadne wygórowane wymagania, szczególnie, że robicie większość tych rzeczy razem. Mały uczy się, że jest czas na zabawę i czas na pomoc mamie. Jednak musisz pamiętać, że jest dzieckiem i czasami zamiast pomóc Ci, będzie wolał biegać z rówieśnikami po podwórku.