Spodziewacie się drugiego dziecka i zastanawiacie się, kto dostanie który pokój? Podpowiadamy, jak zaplanować przeprowadzkę starszego rodzeństwa tak, żeby nie poczuło się odsunięte przez maleństwo.
Wyremontowany, pachnący nowością pokoik czeka na dzidziusia. Ale może lepiej oddać nowe lokum starszakowi? To pytanie zadaje sobie wielu rodziców w drugiej ciąży. Nie jesteście jasnowidzami i nie wiecie, jak starsze dziecko zareaguje: może stać się zazdrosne o to, że noworodek dostaje wszystko, co nowe, albo poczuć się „wykolegowane” ze swojego dotychczasowego pokoju.
Zostać czy się przeprowadzić?
Macie do rozważenia dwie możliwości. Pierwsza: starsze dziecko zostaje tam, gdzie do tej pory, wśród swoich zabawek, ścian i mebelków, które towarzyszą mu od urodzenia, a maluch dostaje nowy pokój. Druga: starszak przeprowadza się do nowego, a dzidziuś na początku śpi blisko Was.
Jeśli Wasze dziecko jest typowym dwu- lub trzylatkiem, najbezpieczniej będzie zostawić je w „starym” pokoju. Dzieci w tym wieku cenią przede wszystkim stałość i to, co znane. Ale bywa też inaczej – perspektywa nowych firanek, tapety czy koloru ścian może okazać się tak kusząca, że przeprowadzka stanie się przygodą. Dlatego porozmawiajcie z dzieckiem i zapytajcie, czy woli się przenieść, czy zostać u siebie.
Pamiętajcie też, że noworodek przez pierwsze miesiące najlepiej śpi we własnym łóżeczku w sypialni rodziców. Jego pokój nie musi więc być gotowy na dzień porodu, a Wy macie więcej czasu na spokojną decyzję.
Dobry moment na zmiany
Jeśli starsze dziecko ma zmienić pokój albo przejść z łóżeczka do dużego łóżka, zróbcie to z wyprzedzeniem – najlepiej kilka miesięcy przed porodem albo dopiero wtedy, gdy życie z noworodkiem trochę się ułoży. Zmiana w ostatnich tygodniach przed narodzinami łatwo kojarzy się dziecku z tym, że „przez dzidziusia musiałem się wyprowadzić”.
Kilka błędów, których lepiej unikać:
- mówienie „to teraz będzie łóżeczko dla dzidziusia”, zanim starszak oswoi się z nowym łóżkiem,
- przenoszenie dziecka bez uprzedzenia, na przykład podczas jego pobytu u dziadków,
- oddawanie maluchowi ulubionych rzeczy starszaka bez pytania go o zgodę,
- łączenie przeprowadzki z innymi dużymi zmianami, jak pójście do żłobka czy odstawienie od piersi.
Niech starszak współdecyduje
Cokolwiek dziecko postanowi, zaangażujcie je w zmiany, które trzeba wprowadzić. Wybieranie koloru zasłonek, mebelków czy dywanu sprawi, że poczuje się ważne, i pomoże mu przezwyciężyć poczucie zagrożenia ze strony noworodka. Podczas urządzania pokoiku dla maleństwa pozwólcie mu też wybrać coś nowego do swojego pokoju – może to być naklejany pasek na ścianę, stołeczek albo skrzynia na skarby.
Starsze dziecko może też pomóc w przygotowaniach dla rodzeństwa: wybrać grzechotkę, poskładać malutkie ubranka, zdecydować, która przytulanka zamieszka na półce. Dzięki temu nowy członek rodziny jest także „jego” dzidziusiem.
Po narodzinach znajdujcie codziennie choć kilka minut tylko dla starszaka. Jeśli zacznie zachowywać się jak młodsze dziecko, poprosi o smoczek czy zacznie moczyć się w nocy, nie złośćcie się – to częsta i zwykle przejściowa reakcja na wielką zmianę.
Pokój to tylko ściany i meble, a starsze dziecko najbardziej potrzebuje pewności, że w sercach rodziców nadal ma swoje miejsce.
