dzieci rocznik 2002

No właśnie jakos nie dojrzałam albo jest nas tu strasznie mało :cry:
MójnMiłosz 4 maja skończy 5 lat - jest łobuziakiem i akurat ma etap postawienia na swoim :thinking: Na zwracanie uwagi reaguje płaczem i to tak perfekcyjnie wymuszonym, że na aktora się nadaje :wink:
Złożyłam podania do przedszkoli ale ponoc będzie problem, żeby mały si.e do któregos dostał :open_mouth:

No a jak u was?

ups - rzeczywiscie pustki w tym roczniku.

moj oskarek 21 lipca skonczy 5 lat, a teraz czeka na narodziny siostrzyczki…

cześć, mój Miłosz 12 września skończy 5 lat (jak to szybko zleciało) i teraz będzie chodzil do przedszkola już 3 rok, przedszkole jest super, dzieci lepiej się rozwijają z rówieśnikami :smiley:

No wreszcie ruszył temat :slight_smile:
Ja nie pisałam bo miałam operację na wyrostek i praktycznie jeste na L4 ale zaszłam do pracy jak nikogo nie było :wink:

Możemy z Filipkiem dolączyć do Was?. Filip urodził się 28 marca 2002

[ Dodano: 2007-06-07, 21:13 ]
Byłabym wdzieczna, jakby Ktoras z was pomogla mi w poruszaniu sie po forum :rofl:

No to ja sie zaprosze z moja cora, Zuzia na ten watek. Mowiac szczerze szukam jakiejs pociechy, bo ostatnio jej nie poznaje: zrobila sie pyskata, przemadrzala i nic, zupelnie nic o niej nie dociera. Choc oczywiscie jak wszystko jej pasuje jest czaaaarujaca :wink: Czy to taki etap w rozwoju czy moje dziecko to bestia? :open_mouth:

cicho tu, szkoda

no cicho… nie wiadomo czemu? a moze z 5 latkami juz nie powinno byc problemow??? :thinking:

Witajcie.
Mój synek w sierpniu skończy 5 lat. Jest cudowny. Ostatnio przechodzi jakąś falę buntu, pewnie dlatego, że urodziła mu się niedawno siostra i próbuje zwrócić w ten sposób na siebie uwagę. Jak wszystko jest po jego myśli to jest czarujący, podobnie jak Zuzia . Jednak jak coś mu nie pasuje to potrafi obrazić się, a czasem nawet wrzeszczeć. Bywają chwile, że już sama nie wiem co robić, krzyczeć na niego czy przytulić. Czasem wydaje mi się ,że wymagam od niego zbyt dużej “dojrzałości”, chcę , żeby był bardziej samodzielny, a przecież jeszcze niedawno był jedynym ukochanym syneczkiem mamusi, a teraz musi sie mną dzielić.
We wrześniu idzie do przedszkola i myślę , że wyjdzie nam to wszystkim na dobre. Taką mam nadzieję.

Urmajo, no wlasnie, czasem nie wiadomo co robic… :open_mouth: Mi sie tez wydaje ze zbyt wiele od niej wymagam.. Mamy spisany kontrakt i wisi na lodowce:

  1. Nie pyskujemy
    ie klocimy sie
  2. Ladnie jemy
  3. Ladnie spimy
  4. Sprzatamy po sobie

Czy to zbyt wiele dla 5-latka??? :open_mouth:

mama_zuzi1980 moim zdaniem nie jest to zbyt wiele jak na 5 latka.
Ciekawe jaka Zuzia będzie jak rodzeństwo będzie już na świecie?

No… tez sie zasatanawiam. Poki co jest pozytywnie: tuli sie do brzuszka, mowi ze kocha dzidziusia i ze bedzie sie z nim bawic.. Ale kto tam wie.. w koncu to juz spora dziewuszka. Do przedszkola chodzi juz prawie rok i bardzo lubi dzieci wiec MOZE bedzie ok. A jak zareagowal Mikolaj na siostre???

Mikołaj podobnie jak Zuzia często przytulał się do brzuszka, całował go i mówił, że kocha dzidzię. Jak się urodziła to cały czas był przy dzidzi. Jak zadzwoniłam ze szpitala to powiedział mi do słuchawki, że bardzo mnie kocha bo urodziłam mu dzidzię. Normalnie sie wzruszyłam.
Teraz tez jest bardzo dobrze, bawi sie z małą i powtarza, że ją kocha.

To super :slight_smile: chcialabym aby u nas tez tak bylo. Zuzia upiera sie na siostre, ja nie wiem kto tam siedzi wiec jak bedzie braciszek ciekawe czy nie bedzie zalu jakiegos miala. A jak Ty sobie radzisz z dwojeczka? Ja sie troche boje czy dam sobie rade? Maz Ci duzo pomaga?

Ja tez nie wiedziałam kogo mam w brzuszku, a Mikołaj był święcie przekonany od samego początku, że to będzie siostra. Może więc warto posłuchać Zuzi w kwestii płci maluszka :laughing: :laughing: :laughing: .

Jakoś sobie radzę, chociaż nie jest łatwo. Teraz nie jest najgorzej, ale na początku, jak nie wychodziłam jeszcze z małą to było niezłe “kongo”. Gdyby nie moja teściowa to syn nie wychodziłby z domu i chyba bym zwariowała..
Zanim Mikołaj przyzwyczaił się, że nie jest już sam i muszę się zająć jeszcze Majeczką to był strasznie “upierdliwy”, zawsze np czegoś chciał jak ja właśnie karmiłam, Pewnie taki objaw zazdrości. nagle zachciewało mu się jeść, pić lub jeszcze coś innego. Teraz juz wie, że jak karmie to musi poprosić kogoś innego lub poczekać i nie robi z tego afery.
Mąż mało pomaga mi przy małej, ale za to zabawia synka jak wróci z pracy, więc to i tak dużo. Odchodzi mi też gotowanie, bo mieszkam z teściową i ona się tym zajmuje. Mimo to czasem mam wszystkiego dość, bo są np takie dni, że mała prawie w ogóle nie śpi i w rezultacie cały dzień spędzam na jej zabawianiu, karmieniu, przewijaniu i inne takie.

Oj… no wlasnie… Wiec mam solidne podstawy aby sie obawiac. Ja jestem tutaj calkiem sama tylko z mezem… Babc pod reka nie ma, ani ciotek czy wujkow. Fakt ze Zuzia chodzi do przedszkola ale to bedzie tylko na kilka godzinek a jej zaprowadzanie i odbieranie tez pewnie spadnie na moja glowe :open_mouth: Nie wiem jak to zorganizujemy. Na meza tez raczej nie mam co liczyc… on niby gada ze bedzie mi poagal, ale ja wiem ze on raczej do zabawy z dziecmi sie nie nadaje… chyba ze wkopie go w gary i sprzatanie hihihi :clap: A jeszcze jak pomysle o tym ze czeka mnie cala jesien i zima z takim maluchem to brrr… I jak tu nie lapac deprechy`?

No to współczuję. Nie będziesz miała “różowo”, chyba że twoje maleństwo będzie nad wyraz spokojne i będzie dużo spało. Zdecydowanie powinnaś zaangażować męża w jakieś prace domowe, z zaprowadzaniem Zuzi do przedszkola to tez nie będziesz miała łatwo. Zapakowanie maluszka zimą do wózka i ubranie drugiego dziecka w tym samym czasie to nie lada wyczyn.
Może chociaż Twój mąż dobrze gotuje? To przynajmniej obiady będziesz miała z głowy.

No, gotuje bardzo dobrze… inna sprawa jak wyglada kuchnia po tym jego gotowaniu hihihi :open_mouth:
Tak sie zastanawialam moze chociaz znalazlabym sobie dziewczyne ktora za jakies male pieniazki by mi Zuzie zaprowadzala i odbierala z przedszkola. Do przedszkola mam doslownie 5 minut (tylko zejsc z gorki) ale masz racje z tym ubieraniem , noszeniem wozka itp… jakos to trzeba bedzie zorganizowac…

Ja przedszkole mam za płotem, wiec mogę wyskoczyć nawet w pidżamie :laughing: :laughing: :laughing: , ale tak na serio to do przedszkola będzie zaprowadzał Mikołaja tata, a odbierała będę ja. Zawsze jeszcze jest babcia, ale ona będzie zajmowała się Majką, bo ja najprawdopodobniej wracam do pracy w styczniu.
A co do gotowania, to mój mąż też gotuje dobrze, ale kuchnia to istne pobojowisko. Kiedyś jak moja teściowa wyjechała na wakacje chciał zrobić mi przyjemność i ugotował obiad. Był smaczny, tylko, że ja musiałam sprzątać kuchnię 1,5 godziny. :open_mouth:

Hihihi, no dokladnie jest tak samo. Ja nie wiem, jak te chlopy to robia??? Zarelko pysznosci a kuchnia nadaje sie do… niewazne zreszta. Pocieszajacy jest tylko fakt ze nie tylko moj tak ma :smiley:
Jak Zuzia byla mala to mieszalam z rodzicami i wiem jak duza pomoca potrafi byc mama, szczegolnie przy niemowlaku. Choc wiadomo roznie to bywalo, bo nie lubilam wtracania sie i decydowania za mnie… ale taka juz byla moja mama. Jak sie wyprowadzilismy to musialam Zuzie “prostowac” od przyzwyczajen babcinych i wprowadzac od nowa inne zasady…
Teraz jak przyjezdza do nas w odwiedziny to sie barzo ciesze ale jak jezie… no tez sie ciesze ze wreszcie zdetronizowana w oczach dziecka powracam na pierwsze miejsce :laughing: