Dziś chciałabym abyśmy napisały coś co chciałybyśmy powiedzieć swoim dzieciom których już nie ma z nami…bo tak mało jest do tego okazji…
Gdybym miała skrzydła jak Ty poleciałabym do Ciebie aby przytulić Cię miłością jak siedzi we mnie głęboko…gdybym miała skrzydła ochroniłabym cię przed losem który mi Ciebie zabrał…gdybym miała skrzydła…nie dano mi ich zabrano mi Ciebie…ból rozerwał moje serce na tysiące strzępów abyś pomógł mi je zbierać w dalszej drodze mego życia..synku…rozdzielono nas wołam w snach rozpaczając…płaczę co noc łzami których nie widać…czy je widzisz???
Pomimo bólu muszę żyć dalej ,ze złamanym sercem toruję sobie drogę, bo wierzę w miłość która nas połączyła, miłość matki do dziecka,wierzę że jesteś przy mnie każdego dnia,czuję Twoja rękę na niespodziankach które niesie mi los…dziękuje kochanie za to że byleś malutka chwilkę ze mną żeby nauczyć mnie kochać miłością czystą jak woda, żebym zrozumiała ile znaczy dla mnie życie bo ono jest tak kruche…dziękuje za to ze pomimo tego ze nie ma Cię to jesteś…
Kocham Cię to za mało żebym mogła wyrazić to co czuję ,żadne słowa nie są w stanie określić tęsknoty która siedzi głęboko w moim sercu…chciałbym abyś był ale nie mam takiej mocy.. …kiedyś będę miała skrzydła żeby w końcu Cię przytulić i już nigdy nigdzie nie polecę …obiecuje…mama…
Moje Najdroższe Aniołeczki…
Kocham Was całym swoim serduszkiem i bardzo za Wami tęsknię…
Wierzę w to, że spoczywacie gdzieś razem na chmurce i macie nas w opiece, swoją Mamusie i swojego Tatusia…którzy nie moga przeboleć tego, ze nie było nam dane poznac Was, zobaczyć, utulić, pocałować, wziąć na rączki, nakarmic, przewinąc, zabrac na spacerek, zaspiewac kołysankę, usłyszec Wasz smiech, usłyszec pierwsze słowo, zobaczyc pierwszy kroczek… Tyle wspaniałych chwil utracilismy razem z Waszym odejsciem …
Na zwasze pozostaniecie w naszej pamięci, myslach i sercach…
KOCHAMY WAS …
To taki smutny dzień…
Jest mi wstyd ,że zapomniałam o Tobie na chwilę , że narodziny Juleczki pochłonęły mnie tak bez reszty że przestałam płakać.Tak to już jest ,że człowiek broni się przed złem, ale ja pamiętam każdy dzień od dwóch kresek po dzień zabiegu.Mówią ,że matczyna intuicja jest nieomylna , to prawda bo już na pierwszym usg czułam ,że coś jest nie tak.Na drugin starałam się nie oddychać , aby mój oddech nie zagłuszał monitora żeby lekarz mógł usłyszeć jak bije ci serduszko.Już nie biło.Dla mnie to był koniec życia, tylko pustka i przeogromny żal.Do kogo? Do siebie , do lekarza , nawet do Pana Boga.Gdyby nie Miłosz nie wstawałabym nawet z łóżka.Nosiłam twoje zdjęcie z pierwszego usg w kalendarzu.Bo tylko tyle miałam , jedyny namacalny dowód Twojego istnienia.Teraz jest ono schowane między zdjęcia Miłosza i Juli.Bo mam przecież trójkę dzieci.
Głęboko wierzę w to co mówią , że Aniołki siedzą na lewym ramieniu mamy i słodko szepczą im do ucha.Kocham Cię moje maleństwo i nigdy nie przestanę.
Boże jak strasznie mi głupio…od narodzin Twojej siostrzyczki nie myślałam o Tobie a przecież byłaś tak bardzo ważną istotką w naszym życiu. Mam nadzieję że jest Ci cieplutko i milutko.Wiedz że z tatusiem bardzo Cię kochamy!!! I kiedyś razem utulimy Cię do snu…(*)
Paulino dzis taki smutny dzien…a ja moge jedynie tutaj o tym porozmawiac bo niestety moj chlopak nie rozmawia ze mna na ten temat.od smierci naszego aniolka on zamknal sie w sobie.juz w nic nie wierzy,po prostu to juz nie on.jest nerwowy,caly czas sie klocimy.mam wrazenie ze tez juz nie zalezy mu na naszym zwiazku…a ja go tak bardzo kocham…Staram sie zebysmy sie nie klocili ale z jego strony tego nie ma.juz nie wiem co robic,bo nie dosc ze ja nie moge pozbierac sie po stracie mojego najukochanszego synusia to na dodatek cierpie bo moj zwiazek chyba sie rozpada!nie chce tego.juz nie wiem co robic…juz nie daje rady…