Emulsja bitumiczna do gruntowania Disprobit Grunt

Szczelne fundamenty i suchy dom zaczynają się od niewidocznej warstwy: dobrego gruntu pod izolację. Wyjaśniamy, czym jest emulsja bitumiczna do gruntowania, gdzie się ją stosuje i jak ją nałożyć, żeby hydroizolacja przetrwała lata mrozów i odwilży.

Woda i wilgoć to najwięksi wrogowie każdego budynku. Wnikają w fundamenty, ściany piwnic i stropy, powodują zawilgocenie, grzyb i niszczenie konstrukcji. Dlatego izolacja przeciwwodna jest jednym z tych etapów budowy, na których nie warto oszczędzać. A jej trwałość w dużej mierze zależy od tego, jak przygotujemy podłoże.

Czym jest emulsja bitumiczna

To wodorozcieńczalny preparat na bazie asfaltu, często z dodatkiem lateksu lub kauczuku syntetycznego, który zwiększa jego elastyczność. Ponieważ nie zawiera rozpuszczalników organicznych, jest bezpieczniejsza w pracy niż tradycyjne roztwory asfaltowe i nie ma ostrego zapachu. Przykładem takiego produktu jest Disprobit Grunt, emulsja o dużej zawartości asfaltu, lekko modyfikowana kauczukiem.

Emulsja gruntująca ma drobne cząsteczki, dzięki czemu głęboko wnika w podłoże. Wzmacnia jego powierzchnię, ogranicza chłonność i tworzy warstwę sczepną, do której dobrze przylegają kolejne materiały izolacyjne. Powstała powłoka jest elastyczna, silnie związana z podłożem i odporna na słabe kwasy i zasady.

Gdzie się ją stosuje

Emulsje bitumiczne do gruntowania mają szerokie zastosowanie przy budowie i remoncie domu:

  • jako grunt pod masy bitumiczne i powłoki hydroizolacyjne na ścianach fundamentowych;
  • jako podkład pod papy, także termozgrzewalne, na stropach, tarasach i dachach płaskich;
  • do wykonywania samodzielnych, lekkich izolacji przeciwwilgociowych, tam gdzie nie ma wody pod ciśnieniem.

Nadają się na wiele podłoży: beton, tynki cementowe i cementowo-wapienne, mury z cegły i betonu komórkowego, posadzki i stropy betonowe, a także starą papę. Duża zaleta to możliwość nakładania na podłoża lekko wilgotne, co na budowie zdarza się często.

Jak gruntować krok po kroku

Najważniejsze zasady są proste, ale nie wolno ich pomijać.

  1. Przygotuj podłoże. Musi być nośne, czyste i równe. Usuń kurz, luźne fragmenty, resztki zaprawy, tłuste plamy i stare łuszczące się powłoki. Ostre krawędzie i ubytki wyrównaj zaprawą.
  2. Sprawdź wilgotność. Podłoże może być matowo wilgotne, ale nie może na nim stać woda ani tworzyć się błyszcząca warstewka.
  3. Przygotuj preparat. Jeśli to koncentrat, rozcieńcz go wodą dokładnie w proporcji podanej przez producenta i dobrze wymieszaj.
  4. Nakładaj grunt pędzlem, szczotką dekarską lub wałkiem, wcierając go w podłoże. Szczególnie starannie pokryj narożniki, styki ściany z ławą fundamentową i przejścia rur.
  5. Odczekaj, aż wyschnie. Kolejną warstwę izolacji nakładaj dopiero po wyschnięciu gruntu, w czasie zalecanym na opakowaniu.

Pracuj przy dodatniej temperaturze, zwykle nie niższej niż +5°C, i nie w deszczu. Świeżą powłokę chroń przed opadami i mrozem do czasu wyschnięcia. Narzędzia myj wodą od razu po pracy, bo zaschnięty asfalt trudno usunąć.

Polski klimat i najczęstsze błędy

W naszych warunkach izolacja musi znosić częste przejścia od mrozu do odwilży. Woda, która zamarza w szczelinach, rozsadza sztywne powłoki, dlatego tak ważna jest elastyczność materiałów i ich odporność na spękania. Grunt to pierwszy element tego systemu.

Najczęstsze błędy to gruntowanie zakurzonego lub zamarzniętego podłoża, zbyt gruba, kałużasta warstwa, pośpiech przy nakładaniu kolejnych powłok i łączenie produktów, które do siebie nie pasują. Najbezpieczniej korzystać z materiałów jednego systemu i trzymać się instrukcji producenta. Emulsję przechowuj w miejscu, gdzie nie zamarznie, bo mróz może ją nieodwracalnie zniszczyć.

Staranne gruntowanie zajmuje niewiele czasu, a decyduje o tym, czy fundamenty i ściany pozostaną suche przez długie lata.