Głuchy telefon to zabawa, która nie potrzebuje żadnych rekwizytów, a zawsze kończy się wybuchem śmiechu. Sprawdzi się na urodzinach, w podróży, na rodzinnym spotkaniu i wszędzie tam, gdzie zbierze się kilka osób.
Zasady w pigułce
Kilkoro dzieci siada w kółeczku albo w rzędzie. Pierwsza osoba wymyśla krótkie zdanie i szepcze je do ucha sąsiadowi. Ten przekazuje dalej to, co usłyszał, i tak po kolei, aż zdanie dotrze do ostatniego gracza. Osoba na końcu wypowiada je głośno, a wtedy okazuje się, że trudno uwierzyć, jak bardzo różni się od tego, które padło na początku. Głuchy telefon potrafi przekształcić każde słowo.
Na koniec pierwsza osoba mówi, jak brzmiało oryginalne zdanie. Porównanie obu wersji to najzabawniejszy moment gry. Potem rolę „centrali” przejmuje kolejny gracz i zabawa zaczyna się od nowa.
Do gry potrzeba co najmniej czterech, pięciu osób, ale im więcej uczestników, tym ciekawsze przeinaczenia. Mogą się bawić dzieci w różnym wieku i dorośli, bo zasady są proste dla każdego.
Od jakiego wieku i co rozwija
Głuchy telefon dobrze sprawdza się mniej więcej od czwartego, piątego roku życia. Młodsze dzieci często mówią zdanie głośno zamiast szeptem albo zapominają je w połowie, ale można je włączyć do gry w parze z dorosłym. Dzieci w wieku szkolnym bawią się już samodzielnie i szybko odkrywają, że im trudniejsze zdanie, tym zabawniejszy wynik.
Zabawa ćwiczy:
- uważne słuchanie i rozróżnianie podobnie brzmiących słów;
- wyraźną wymowę, bo szept wymaga starannego artykułowania głosek;
- pamięć słuchową, gdy trzeba dokładnie zapamiętać i powtórzyć całe zdanie;
- cierpliwość i czekanie na swoją kolej.
Przy okazji dzieci w naturalny sposób uczą się, jak łatwo przekręcić informację przekazywaną z ust do ust. Starszakom możesz to po grze krótko wytłumaczyć: dlatego plotki tak bardzo różnią się od prawdy, a ważne wiadomości lepiej sprawdzać u źródła.
Pomysły na zdania i warianty
Na początek wybieraj zdania krótkie, z kilku słów, i niezbyt oczywiste, na przykład „Kot w kaloszach je kisiel”, „Babcia piecze tort z ogórkami” albo „Żyrafa jedzie tramwajem”. Śmieszne, nieco absurdalne zdania przekształcają się najbardziej. Starszym dzieciom możesz podsunąć łamańce językowe albo słowa, które łatwo pomylić.
Kilka odmian zabawy:
- Telefon rysunkowy. Gracze siedzą jeden za drugim, a pierwszy rysuje palcem na plecach poprzednika prosty kształt: domek, słońce, literę. Ostatni rysuje go na kartce.
- Telefon na migi. Zamiast szeptu przekazujecie sobie gest lub krótki ruch, a ostatnia osoba pokazuje go wszystkim.
- Telefon z ilustracją. Pierwszy gracz szepcze zdanie, a ostatni zamiast je powiedzieć, rysuje to, co usłyszał.
- Telefon w podróży. W samochodzie zdanie wędruje między pasażerami na tylnej kanapie i kierowcą, który zgaduje oryginał.
Najczęstsze kłopoty
Najczęściej psują zabawę zbyt długie zdania, których nikt nie jest w stanie zapamiętać, oraz szept tak cichy, że sąsiad nic nie słyszy. Zdarza się też, że któreś dziecko celowo przekręca zdanie, żeby było śmieszniej. Lepiej ustalić na początku, że przekazujemy dokładnie to, co usłyszeliśmy, bo wtedy niespodzianka na końcu jest prawdziwa.
Przypomnij dzieciom, żeby szeptały delikatnie, nie krzyczały do ucha i nie dmuchały, a osoba, która nie dosłyszała, może raz poprosić o powtórzenie. Jeśli wśród graczy jest dziecko, które słabo słyszy albo dopiero uczy się mówić, posadź je obok dorosłego, który mu pomoże.
Najlepsze w głuchym telefonie jest to, że nikt nie przegrywa, a każda runda daje nową, zabawną historię do opowiadania przy kolacji.
