Wiecie co tak naprawde mnie boli kiedy ide na cmetarz do mojego Bartka ,te zanedbane groby małych dzieci.rozumiem wszystko ze mozna sie wyprowadzic ale dlaczego zapomina sie o tych najmiejszych???Dla mnie grób to takie miejsce gdzie pielegnuje swoja miłosc do syna taka moja mogiłka mojej miłosci i jak by wygladała moja miłosc gdyby była zarosnieta krzakami???
…wogóle uwazam ze kazda mama powinna miec taka mogiłke po stracie swojego dziecka bo dzieci sie chyba chowa po jakims tygodniu ciazy nie wiem dokładnie jaki to tydzien ?mysle ze nawet te najmiejsze dzieci powinny miec swoje groby bo dlaczego taka mała fasolka ma pozostac tylko w pamieci???..no cóz taka głupota ludzi bo to przeciez płód a nie dzecko
wec apeluje do wszystkich mama!!! Dbajmy o swoje dzieci nawet po smierci bo tak naprawde to dopiero wtedy widac jak ktos kogos kochał i kocha… ![]()
Paulina82, ja nie mam grobiku mojej fasolki ,
na cmentarzu w moim miescie tez jest masa takich zaniedbanych grobow , to naprawde przykre …
moje malenstwo mialo by teraz kolo miesiaca jak byloby z nami…
mój synek Raduś (urodzony w 19tc) jest pochowany z bratem mojego męża i to po nim dostał imię.chodzę na cmentarz dosyć często i chociaż minęło już ponad 14 miesięcy od kiedy go straciliśmy to nadal bardzo boli ![]()
drugiego dzieciątka (8tc) nie pochowaliśmy…
teraz byłabym w 6 miesiącu ciąży… ![]()
na cmentarzu palę świeczki za dwoje moich dzieci (* ,*)
To straszne ale powiem wam ze u mnie mineły juz trzy lata a nadal tak samo boli moze to troche przez to ze ja nie potrafie sie pogodzic z jego smiercia …zawsze mam tak ze jak juz sie połoze spac to mysle o tym wszystkim i wszystko wraca sala porodowa ta straszna cisza…ja nie umiem sobie wybaczyc ze po porodzie nie miałam odwagi go przytulic i ciagle sie winie za to bo dzis byłabym na to gotowa ale juz jest za puzno niestety ![]()
Paulina ja też często myślę bo inaczej się nie da…przecież to nasze dzieci więc jak można o nich nie myśleć,zapomnieć?
a ja mojego synka pogłaskałam po główce i ten jeden jedyny dotyk jego ciepłego jeszcze ciałka czuję do dzisiaj.i musi mi wystarczyć za wszystkie jego pieszczoty i uśmiechy,których nigdy nie zaznam ![]()
ja nie umiem sobie wybaczyc ze po porodzie nie miałam odwagi go przytulic i ciagle sie winie za to
naprawde zupelnie niepotrzebnie sie tym meczysz ,ta chwila nie wroci i mysl dlaczego tak a nie inaczej zrobilas dzis juz nie ma sensu,najwazniejesze ze Bartus wiedzial i czul ze ga bardzo kochasz ,ze rozmawialas z nim ,"dotykalas go ",piescilas slowami ,wiedzial ze byl kochany …jesli on to czul to spelnilas najskrutsze marzenia dzieciatka
naprawde "zamknij " za soba wszystki drzwi i zyj dalej a masz dla kogo …kiedys dolaczysz do Bartusia a on bedzie czekal na ciebie
kasiulinka wspolczuje ci to naprawde przeszlas ![]()
moja corcia Dorotka mialaby 3 latka poronilam w 20 tyg ciazy
pochowalismy ja w grobie rodzinnym i staram sie czesto chodzic na cmentarz
Kobiety musimy byc silne nasze dzieci zawsze beda w naszej pamieci nasze malutkie anioleczki tego nigdy nie zapomnimy.
To wszystko nie jest takie proste … ![]()
ja do mojego Aniołka jezdze codziennie i zawsze musi sie swieci raz nawet bylismy tam kolo23 bo wracalismy od kolezanki z wrocka i nic sie nie palilo to az do sasiedniej miejscowosci jechalismy po znicze!!! zawsze musze miec czysty i zadbany grob chocby sie walilo i palilo…obok mojego Kacperka sa jeszce 2 groby na tym jednym to juz trawa rosnie od ponad 6 miesiecy nikt tam nie byl…smutne naprawde…zreszta ponoc ta kobieta nawet nie chciala tego dziecka tak slyszalam…z kolei drugi grob niby zadabany ale…roznie tam tez to bywa..nie wspomne juz o tym ze pomnik zgapiony od naszego…ja srednio 2 razy w tygodniu przecieram bo ilez trwa umycie malej mogilki…przy okazji pogadam do mojego Bąbla…pomaga mi..najgorzej jak wyjezdzalismy do Irlandii na 6 miesiecy 3 miesiace po pogrzebie to bylo dla mnie straszne…ze musialam go opuscic…ale nad lozkiem powieszalam zdjecia i co dzien do niego mowilam…a moja mama na przemian z siostra do niego jezdzily…
oj kobitki, ja takze to przeszlam;( u mnie na cmentarzu tez jest baaardzo duzo zaniedbanych grobikow malych dzidziow;( moj sunus ma zadbany i w porwonaniu z innym to nawet baardzo zadbany;) chodze do niego gdy tylko mam czas, niestety dwojka dzieci na glowie i trzecia ciaza, i to jeszcze zagrozona wiec… nie mam jak , ale za to mezus odwiedza naszego skarba…
a ja Wam zazdroszczę, ze te grobiki macie…
ja straciłam Bliźniaki w 10 tc - nie pochowałam ich, choć prawo teraz jest takie, ze chować mozna od samego początku Kruszynki, nie ma limitu wieku ciąży…
ale jesteśmy z meżem w trakcie budowy domu - za rok bedzie gotowy…wiem, ze w ogrodku bedzie kącik poświęcony pamięci Aniołkom - kamień, kwiatek…symbolicznie. Ja jestem ponad rok po stracie, nawet wczoraj pół nocy o tym z meżem przegadaliśmy…bo ja na prawdę sie cieszę, ze te chwile z Aniołkami miałam; to tak diametralnie zmienilo nasze życie..na lepsze..naprawiło nasze małżeństwo, wyciszłyło mnie paradoksalnie, sprawiło, ze dostrzegam małe radości dnia codziennego…nie szukałam odpowiedzi na pytanie “dlaczego”, ale wiem, ze Aniołki pojawiły sie w moim zyciu po cos bardzo ważnego. I dziś juz sie do nich tylko uśmiecham, nie placzę…
Wiem, ze to Aniołki mi pomogły i mam Kruszka w brzuszku
co bardziej wymowne - termin porodu mam dokłądnie na ten sam dzień co z Blizniakami tylko rok później.. ![]()
Tlumaczę to sobie na dobre…minąć musiało sporo czasu i duzo łez, ale dzis jestem na prawdę przepeniona spokojem i szczęściem
czego zyczę wszystkim Aniołkowym mamusiom… ![]()
Nasz skarb odszedl od nas jak mial 11 miesiecy.. Do tej pory niewiadomo dlaczego! W czwartek czul sie super w piatek byl apatyczny ale niemial goraczki i chetnie bawil sie ze swoim bratem blizniakiem. W nocy z sobote na niedziele obudzil nas placz Dominika chyba chcial nam powiedziec ze z Kewinkiem cos nie tak. Lezal w luzeczku blady i smutny… Niezapomne tej chwili do konca zycia. Adam trzymal go na rekach a ja dzwonilam po karetke niemoglam wydusic z siebie slow. Szybko przyjechali. Jego cialo bylo takie wiotkie i cieszkie podali mu tlen i zabrali. Adam pojechal z nimi ja zostalam z Dominikiem.Adas przyjechal nad ranem powiedzial ze Kewin zyje ale jest w spiaczce… niewiedza co mu jest i co sie stalo. Potem byly ciagle wizyty w szpitalu i milion pytan lekarzy! Kewinek powoli umieral… wylaczyly mu sie nerki potem nieprodukowaly sie krwinki potem watroba serce… to wszystko trwalo ponad dwa tygodnie. 8 lutego zadzwoniono ze szpitala zebysmy przyjechali. Chca go odlaczyc. Niebylo juz szans.Mielismy sami ustalic termin… czy oni powariowali!!! Sami mamy zrobic termin kiedy nasze malenstwo umrze!!!Sami ustalili czas jutro o 16… 9 luty 2005 sroda popielcowa. Gdy go odlaczali temperatura jego ciala wynosila 21 C nic w jego cialko juz niedzialalo…lekarze powiedzieli ze po odlaczeniu gobedzie trwalo jeszcze okolo godzinki az odejdzie na zawsze ale nic juz nieczuje wiec niemusimy sie martwic. Odlaczyli go i wyszli , zostal jeden kabelek niepamietam gdzie… po zaledwie minucie wszedl lekarz i powiedzialze juz po wszystkim… odszedl tak szybko. Przeciesz mowili ze godzinke… najwidoczniej chcial juz odejsc i czekal na te chwile. Moglismy go jeszcze umyc …raczki po iglach nozki. Powoli sciereczka umylismy mu glowke …to byly codowne chwile. Musielismy juz go zostawic niepamietam kiedy wyszlismy jak go sostawilismy jak sie porzegnalismy… wiem ze pojechalismy do kosciola na msze wieczorna.Ksiadz ktory byl przy Kewinku odprawial msze… poswiecil naszemu aniolkowi prawie cala msze. " Z prochu powstales i w proch sie obrucisz" Na koniec powiedzial" Macie jeszcze Dominika polowke Kewina" Moj kochany Dominis. Minelo juz 4 i pol roku a ja nadal rycze na samo wspomnienie i nieopuszcza mnie mysl “czy moglismy cos zrobic”
Muminka, kochana,nie wiem co napisac,sercem jestem z Toba, nie wiem czemu bóg pozwala na takie rzeczy,nie wiem nie potrafie odpowiedziec,ale serduszkiem jestem z Toba i cie przytulam…
Bylam dzisiaj na cmentarzu. Posprzatalam i opielilam grob Kewinka i reszty dzieci.Jest tam 5 grobow. Wszystkie juz zaniedbane i zapomniane. Gdy bylismy tam dwa tygodnie temu ogarna mnie ogromny smutek za Kewinka grobem sa dwa nowe.To byly blizniaki chlopak i dziewczynka.Niepodeszlismy wtedy do Kewinka bo rodzice blizniakow tab byli i niewiedzielismy jak zareagowac. Teraz jak tam chodze zawsze patrze czy jest posto. Wtedy ide. Morzecie cos mi napisac. Jak reagowac , czy cos mowic , czy wogole na siebie spojrzec???
Muminka, dla twojego maleńkiego aniołeczka ()()(*)
Muminka, czasem nic nie trzeba mowic ,bo to wszystko mowi za siebie ,po prostu badz przy grobiku swojego synka i zrob to co do tej pory robilas,posprzataj tez inny grob…mozesz powiedziec dzien dobry i jak sami beda chcieli to moga zagadnac …byc moze jeszcze za wczesnie jest dla nich …bywa ze ludzie wlasnie bardziej sie otwieraja na siebie jak widza ze ktos tez taka tragedie przezyl a nawet lepiej im sie rozmawia niz z bliskimi nieraz …
Muminka, trzyma za łapkę kochana i zapalam
- dla Kewinka.
straszne jest życie niestety na niektóre pytania nie otrzymujemy nigdy odpowiedzi
ale trzeba myśleć tak jak to eve powiedziała: po coś nas Pan Bóg tak doświadcza i ma to czasem w życiu jakiś sens
, ale rozumiemy to dopiero po wielu latach.
muminka…światełko dla Twojego Aniołka…
- trudno mi nawet wyobrazić sobie ból cierpienie, rozpacz i to wariactwo w glowie i serduchu które sie kłebią w takich chwilach…
gdy straciłam Bliźniaki i zaczełam czytać Aniołkowe mamy w gowie mi sie nie mieściło, że jest tak dużo ludzkich tragedii, tak dużo łez…mijałam kobietę na ulicy i się zastanawiałam…“Ciebie tez to spotkało?”… potem zaczęłam to przekładać na Jagódkę - nie strach…ale tą pozytywną wartość - jedną z niewielu jakie daje strata dziecka…- zaczęłam doceniać życie. Bo to nie jest cos co ie z góry i bardzo oczywiscie należy..zaczęłam cieszyć sie każdą iskierką oku Jagi, każdym uśmiechem, każdą drobnostką, której wcześniej czsae nie zauważałam…
mal ma rację…strata dziecka czyni z nas kogos na tyle juz innego, że o naszych Aniołkach dużo łatwej nam sie rozmawia, płacze, wspomina w gronie podobnie nas czujących…
ja bardzo długo w sobie wszystko trzymałam , większość osób z mojej rodziny nawet nie wiedziało że straciłam pierwsze dzieciątko
bałam się że będą pytać i będę musiała znów o tym mówić i tłumaczyć im dlaczego…a sama tego przecież nie wiem
minęła 7 lat (13tc) i ciągle brakuje mi takiego miejsca gdzie mogła bym o tym pomyśleć i nawet w ciszy się posmucić. niestety nie dano mi tej możliwości żeby pochować moje dzieciątko
![]()