Jak mężczyźni reagują na wieść o ciąży partnerki

„Kochanie, będziemy mieli dziecko!” – zastanawiasz się, jak Twój mężczyzna przyjmie tę wiadomość? Męskie reakcje bywają bardzo różne, a żadna z nich nie przesądza o tym, jakim będzie ojcem. Przyjrzyjmy się tym najczęstszym i temu, jak możesz na nie odpowiedzieć.

Pierwsza reakcja to często tylko odruch: zaskoczenie, śmiech, łzy albo długa cisza. Prawdziwe emocje przychodzą zwykle później, gdy wiadomość zdąży się „ułożyć”. Dlatego nie oceniaj partnera po pierwszych pięciu minutach – daj mu kilka dni i wracaj do rozmowy.

Pragmatyk: najpierw plan, potem wzruszenie

Mężczyźni o praktycznym usposobieniu mogą okazać radość w sposób, który Cię zaskoczy. Zamiast uścisków zaczynają liczyć: jak zapewnić Tobie i maleństwu dobry standard życia, czy trzeba wyremontować mieszkanie, gdzie stanie łóżeczko. Myśląc o pracy i finansach, okazują w ten sposób troskę o Ciebie i dziecko.

Łatwo wziąć to za chłód, a to zwykle jego język miłości. Doceń te plany, a jednocześnie powiedz wprost, czego potrzebujesz Ty: „Cieszę się, że myślisz o pokoju dla dziecka. Chciałabym też, żebyś po prostu ze mną posiedział i pogadał o tym, co czujemy”. Pragmatycy dobrze reagują na konkret, więc zaproś go na wizytę u lekarza albo na USG – zobaczenie dziecka na ekranie często uruchamia emocje, których wcześniej nie umiał nazwać.

Czuły opiekun, czyli gdy troski jest aż za dużo

Zupełnie inaczej reagują mężczyźni, którzy nie boją się wyrażać uczuć i mają wrażliwą naturę. Wiadomość o ojcostwie stawia ich na nogi. Odtąd, przepełnieni poczuciem odpowiedzialności, rozpieszczają partnerkę, z radością chodzą z nią na badania i co chwilę pytają o samopoczucie.

Taka opiekuńczość to coś, czego kobieta w ciąży bardzo potrzebuje – daje poczucie, że ma w partnerze oparcie. Czasem jednak wrażliwość zamienia się w nadopiekuńczość: zakaz noszenia zakupów, telefony co godzinę, czytanie każdej etykiety. W takiej sytuacji delikatnie powiedz mu, że potrzebujesz też trochę czasu tylko dla siebie i że ciąża to nie choroba. Dobrym sposobem jest przekierowanie jego energii, na przykład przygotowanie listy rzeczy dla dziecka, wybór szkoły rodzenia czy zorganizowanie transportu do szpitala.

„To jeszcze nie czas” – zaskoczenie i lęk

Inna częsta reakcja to zaskoczenie i przekonanie, że na dziecko jest za wcześnie. Mężczyzna wydaje się nieprzygotowany, boi się czekających was zmian i tego, czy będzie umiał Cię wspierać. Pod niepokojem kryją się zwykle bardzo konkretne pytania: o pieniądze, o pracę, o to, czy „da radę”, a czasem o własne trudne doświadczenia z dzieciństwa.

Pokaż mu, że jesteś szczęśliwa i bardzo pragniesz waszego dziecka, ale nie bierz na siebie całej odpowiedzialności za jego uczucia. Pomaga kilka prostych rzeczy:

  • rozmowa bez presji, w spokojnym momencie, a nie w biegu;
  • pytania otwarte: „Czego się najbardziej boisz?” zamiast „Dlaczego się nie cieszysz?”;
  • wspólne poszukanie informacji i rozpisanie spraw praktycznych krok po kroku;
  • kontakt z innymi ojcami, np. na zajęciach w szkole rodzenia.

Taki niepokój najczęściej mija, gdy przyszły tata oswaja się z nową rolą. Dla wielu mężczyzn przełomem są pierwsze wyczuwalne ruchy dziecka albo chwila, gdy po raz pierwszy wezmą maluszka w ramiona.

Czasem przyszli ojcowie przeżywają ciążę dosłownie: mają mdłości, gorzej śpią, przybierają na wadze. To znane zjawisko, nazywane syndromem kuwady, i zwykle samo przechodzi. Jeśli natomiast reakcja partnera budzi w Tobie lęk – jest agresja, groźby, naciski, kontrola – porozmawiaj o tym z lekarzem, położną albo zaufaną osobą i nie zostawaj z tym sama.

Ciąża to czas, w którym rodzicami stajecie się oboje, i choć każdy dojrzewa do tej roli we własnym tempie, rozmowa skraca tę drogę.