Jak pomóc przyjaciółce która poroniła?

Moja przyjaciółka wczoraj dowiedziała sie,ze serduszko jej fasolki nie bije… :cry: dziś miała zabieg…Powiedzcie proszę jak jej pomóc?Co robić?Jak się zachować?Szczególnie proszę o wypoweidź dziewczyny,które to spotkało,bo one chyba najlepiej wiedzą czego w takim momencie oczekiwały od otoczenia…

moja bardzo dobra kumpela poroniła w 5 miesiącu, okazało się , że dzidziuś jest bardzo chory i lekarze postanowili zakończyć ciąże… najgorsze było to, że ja w tym czasie urodziłam moją Karolkę i ona przyszła gdy tylko wydobrzała mnie odwiedzić… ja nie wiedziałam jak mam się zachować , ona wzięła na ręce moją Karolinę i zaczęła bardzo płakać… :thinking: :thinking: :thinking: jedyne co przyszło mi na myśl to przytulenie jej i wtedy już płakałyśmy obie :thinking: :thinking: :thinking: później z nią rozmawiałam i tłumaczyłam jej , że nie jestem sobie w stanie wyobrazić jej cierpienia bo mi by serce pękło gdymyb się znalazła w jej sytuacji ale przynajmniej teraz dzidziuś nie cierpi , czuwa nad nią z nieba a ona jest młodziutka i na pewno jak tylko będzie gotowa to znowu zajdzie w ciaze i tym razem na pewno się uda…
ogólnie ciężko być w takiej sytuacji gdy się ma psiapsółke która właśnie poroniła… ale najważniejsze jest po prostu z nią BYĆ! :sweat_smile: :sweat_smile: :sweat_smile:

Dwukrotnie przechodziłam przez ten koszmar …
Dla mnie najlepsza terapią było mówienie o tym co się stało, długo rozpamiętywałam, gdybałam. Długo nie mogłam się z tym pogodzić, nie mogłam przeboleć straty dzieci…
Chciałam tylko, by ktoś mnie wysłuchał, by ktoś mnie przytulił, otarł łzy…
Bardzo pomogła mi mama i dziewczyny z forum Po stracie ciąży …
One chyba najbardziej, bo przeszły przez to, co ja i doskonale mnie rozumiały.

Zazwyczaj osierocona mama ma potrzebę mówienia o tym co się stało, drążenia tematu, aż do znudzenia. Niektóre potrzebują tylko ramienia, na którym będą mogły się wypłakać, dać upust żalowi i poczucia niesprawiedliwości świata.

Myślę, że pocieszanie w stylu: jesteś młoda, będziesz miała jeszcze dzieci jest bardzo nie na miejscu.
Bynajmniej mnie to strasznie drażniło.
Opłakiwałam stracone dziecko (to dziecko, konkretna istotkę), którego już nigdy nie mogłam zobaczyć, dotknąć, poznać, wziąć w ramiona, ucałować …

Życzę Twojej przyjaciółce dużo siły i niech nie traci nadziei …
Przyjdzie taki dzień, że weźmie w ramiona swoje upragnione maleństwo…

Dość trudno odpowiedzieć na Twoje pytanie,nie znając Twojej przyjaciółki.
Ja byłam w takiej sytuacji,tzn na USG w 12tygodniu dowiedziałam się że serduszko dziecka nie bije i musiałam mieć wykonany zabieg łyżeczkowania.
Nie wiem jaki charakter ma twoja psiapsółka,ja po tym smutnym fakcie sie podłamałam i przez ponad miesiąc z domu nie wychodziłam,nie miałam ochoty z nikim rozmawiać bo wiedziałam że nikt nie ma pojęcia co przeżywam bo sam przez to nie przeszedł.Brakowało mi natomiast kogoś kto by mnie zwyczajnie przytulił i był ze mną w tej trudnej chwili.Rodzina zachowała dystans bo nie wiedziała jak się zachować,mąż zamknął się w sobie,więc zostałam praktycznie sama.
Po prostu bądź ze swoją przyjaciółką w tej strasznej chwili.Bądż osobą do przytulenia i do wypłakania się.Jestem pewna że ona wie że nie masz pojęcia przez co ona przechodzi,no bo skąd.Najważniejsze byś się nie wycofała i zwyczajnie towarzyszyła i pomogła przejść przez to.

ja dokładnie tak samo i nawet w tym samym tygodniu.
Moim zdaniem dać koleżance święty spokój i przede wszystkim nie narzucać się. Jak będzie chciała to sama zacznie rozmawiać.

wiesz.. zależy dla kogo akurat moja kumpela nie odebrała tego pocieszenia , ze jest nie na miejscu tylko przyznała mi racje . oczywiście opłakiwanie konkretnego maleństwa razem z kimś bliskim jest łatwiejsze ale świadomośc , że ta osoba potrafi tez w tym momencje racjonalnie myśleć i wspierać i mówić o tym, że to nie koniec , że jeszcze masz szansę być mamą daje poczucie bezpeiczeństwa i nie wydaje mi się nie na miejscu… ale każdy ma swoje zdanie na ten temat.. moje jest takie jak napisałam.

tak jak dziewczyny pisza,tu nie trzeba nic mowic,wystarczy byc obok i dac pozwolic mowic przyjaciolce,wyrzuci to z siebie i bedzie jej lzej. Ja tylko 3 dni cieszlam sie z 2 kreseczek,wiec tak naprawde z punktu widzenia medycyny nie bylo tam dzidziusia,nie mniej jednak mysle,ze bylo mi rownie przykro i zle,jak kazdej mamie,ktora starcila fasolke :sweat_smile: Dla mnie pociecha byl maz,ktory wlasnie nie mowil nic,tylko wysluchal mnie i przytulil i zapewnl wlasnie,ze bedziemy jeszcze rodzicami 3 dzidzi i mial racje :sweat_smile:

Nicola_1985 no wiesz, różni są ludzie, różnie kobiety czują …

Wyobraź sobie taka sytuację, że któremuś z Twoich dzieci dzieje się krzywda.
Umiera…
A ktoś chcąc Ciebie pocieszyć, mówi Ci: nie martw się, będziesz miała nowe.
W końcu jesteś jeszcze młoda…
Jaka byłaby Twoja reakcja?

Dla kobiety , która traci dziecko na wczesnym etapie ciąży nie ma znaczenia to, że jest ono “tylko” małą Kropeczką.To jest dla niej już dziecko, jej własne ukochane i wyczekane dziecko.
Przynajmniej u mnie tak było…

Dwie moje bliskie znajome straciły także dzieci i nigdy przez gardło nie przeszłyby mi takie słowa.
Zawsze mówiłam, żeby nie traciły nadziei, żeby wierzyły z całych sił.

karmelka, z mojego doświadczenia to najlepsze jest BYC i słuchać…tylko tyle. Bo taka mama ma wiele do powiedzenia, wiele złości do wyrzucenia, wiele planów, które miała zrealizować, a które padły. Ponieważ nie ma już na to “lekarstwa” w dosłownym tego słowa znaczeniu najlepsza jest tylko rozmowa, przytulenie, pogłaskanie. No i zrozumienie czego oczekuje. Każdy człowiek jest inny jeden potrzebuje bliskości i gadania 24 godz na dobę o tym bólu, inny potrzebuje zostawienia go w spokoju. Po prostu postaraj się wyczuć czego ona by chciała.

tu się całkowicie zgadzam z Katke.

Dokładnie tak jak piszesz.Mnie moja mamusia kochana próbowała pocieszać słowami właśnie “nie masz co płakać,teraz poroniłaś to sobie następne zrobicie”. Dlatego przez jakiś okres wolałam się z nikim nie wplątywać w dyskusje.Jeśli ktoś tego nie przeżył- nie wie jak to jest i co się wtedy z kobietą dzieje po stracie dzieciątka.Lepiej po prostu dać się komuś wypłakać i wyżalić a nie udawać że się wie jak się dana osoba czuje.

Dla mnie również.Oboje z mężem bardzo chcieliśmy tego maleństwa,o ciąży dowiedziałam się w naszą pierwszą rocznicę ślubu.Dużo rozmów,rozmyślań o dziecku …nie minęło kilka tygodni i było po wszystkim :cry:

Każda kobieta ma inny charakter i trzeba po prostu wyczuć co można powiedzieć i czy w ogóle się odzywać czy tylko słuchać, ja gdy miałam niespełna 18 lat tez poroniłam (prawdopodobnie) piszę prawdopodobnie bo to nie było potwierdzone przez lekarza , kilkanaście godzin męczyłam się z bólami i wyszło ze mnie coś co przypominało wątrobę wielkości dłoni (nie licząc palców) - pamiętam tamten dzień jak przez mgłę.. nie jestem pewna na 100 % czy to było poronienie ale chyba tak - tak powiedziała moja mama, ja do lekarza dopiero poszłam po dwóch dniach i wtedy po badaniu lekarz powiedział, że jeśli to było poronienie to wszystko ładnie się oczyściło samo i nie trzeba robić łyżeczkowania.
dopiero wtedy dotarło do mnie, ze prawdopodobnie byłam w ciąży , moja mama ze mną wtedy była i ze mna rozmawiała nawet powiedziała mi, że “moze to i lepiej…”
ja ogólnie byłam tak otłumaniona , że nie umiałam myśleć, sama nie wiem co czułam.. chyba tylko pustkę , teraz na pewno na takie słowa zareagowałabym inaczej, pewnie bym się zbuntowała, zresztą mojego syna mogłam stracić aż trzy razy podczas całej ciązy.
ja wiem , że gdyby moje dziecko umarło i ktoś by mi powiedział, że zrobię sobie następne to szczeliłabym tej osobie w łeb ale ja nie powiedziałam takich słów do mojej kumpeli w takim kontekście , że zrobi sobie następne tylko, u niej sytuacja była zupełnie inna. ona nie straciła zdrowego dziecka które miało szanse zyć, cieszyć się bawić , biegać , skakać itp.. ona straciła bardzo chore dziecko i wiedziała o tym , sama mówiła, że z jednej strony cierpi bo umarło jej maleństwo a z drogiej strony nie mogłaby patrzeć na cierpienie swojego dziecka gdyby się urodziło i gdyby miało pożyć tylko kilka dni i dopiero wtedy je stracić…
każda sytuacja jest inna.. ja jej powiedziałam, że maluszek odszedł i na pewno ona bardzo cierpi z tego powodu ale przyjdzie taki dzień , że będzie jeszcze trzymała swojego skarba na rękach , że na pewno się doczeka. ( to było powiedziane w kontekście takim , że ona się obawiała, że po stracie tego maluszka już w ciąże nie zajdzie, no i rzeczywiście do dnia dzisiejszego dzieci nie ma i ma problemy z zajściem w ciąże)
piszę o tym aby nikt nie myślał, że ja nie wiem o czym piszęm że odezwala się taka co ma dwoje dzieci i myśli, że świeci mądrością na temat straty maluszka… każda kobieta inaczej przechodzi stratę dziecka, każda z innego powodu, każda cierpi inaczej i kazda potrzebuje indywidualnego podejścia do niej w zależności od jej potrzeb emocjonalnych , od tego jaki ma charakter i jak radzi sobie , co sama o tym myśli i to czy można pocieszać słowami takimi jak moje były skierowane do mojej kumpeli jest bardzo indywidualna sprawą

Wiecie nawet by mi na myśl nie przyszło powiedzieć kobiecie po stracie dziecka “Będziesz miała następne…”,następne to sobie można kupić buty!!!
Pamiętam jak w pierwszej ciaży krwawiłam i tak strasznie się bałam,ze stracę dziecko,a w drugiej szyjka przedwcześnie się skracała to płakalam,że nie donoszę ciąży i dzidzia umrze…

Pamiętam jak w pierwszej ciaży krwawiłam i tak strasznie się bałam,ze stracę dziecko,a w drugiej szyjka przedwcześnie się skracała to płakalam,że nie donoszę ciąży i dzidzia umrze…

karmelka, no to chyab wiesz jak przyszła mama mogłaby sie czuć i czego potrzebować.

Z mojego punktu widzenia ona po stracie dziecka zablokowała się psychicznie. To jest powodem tego, że ponownie nie może zajść w ciąże. Też miałam taką blokadę po tym jak lekaż powiedział mi że dzieci juz nie będę miała. Cierpiałam bardzo bo strasznie chciałam mieć jeszcze jedno dziecko. Starszą córę miałam jako panienka, wyszłam za mąż i chciałam mieć z meżem wspólne dziecko. Dopiero po 5 latach udało się :smiley:
Ja bym poradziła koleżance aby wybrała się do psychologa, porozmawiała z nim. Na pewno to co się stało odcisneło piętno na jej psychice. Najpierw dowiaduje sie o wadze dziecka, a potem jego śmierć :cry:

no tak tylko,ze moje dzieci żyją…mnie się może tylko wydawać,ze wiem co ona czuje…prawda jest taka,ze nie mam o tym pojęcia…

Rozmowa, która polega bardziej na wysłuchaniu niż prawieniu swoich mądrości. Ona teraz po prostu będzie przechodzić okres żałoby po stracie dziecka i prędzej lub później będzie chciała o tym z kimś rozmawiać. Myślę, że powinnaś poczekać aż sama zacznie temat, ale to absolutnie nie oznacza, że masz unikać spotkań. I żadnych tekstów typu: będziesz miała jeszcze dzieci, bo ona teraz płacze po tym jednym, konkretnym, którego już nie będzie miała.