Kim jestem?

Kartka z obrazkiem zwierzęcia na plecach i seria pytań, na które wolno odpowiadać tylko „tak” albo „nie”. „Kim jestem?” to zgadywanka dla dowolnej liczby dzieci, która uczy zadawać mądre pytania.

Zasady gry

W zabawie może brać udział dowolna liczba dzieci. Ochotnikowi przypina się na plecach kartkę z obrazkiem albo nazwą zwierzęcia tak, żeby nie wiedział, co to za zwierzę. Pozostali uczestnicy ustawiają się wokół niego w kółeczku.

Dziecko z kartką na plecach zadaje pytania, żeby dowiedzieć się, kim jest. Pozostali gracze mogą odpowiadać tylko „tak” albo „nie”. Młodsze dzieci pytają na przykład: czy mam futerko, czy lubię wodę, czy umiem chodzić po drzewach. Starsze mogą zadawać pytania trudniejsze: czy jestem ssakiem, czy oddycham skórą, czy składam jaja.

Kiedy zgadujący jest już pewien, mówi: „Jestem żyrafą!”. Jeśli trafił, rolę przejmuje kolejne dziecko. Jeśli nie, pyta dalej.

Kartkę najwygodniej przypiąć agrafką z zapięciem albo przykleić taśmą malarską, która nie zniszczy ubrania. Można też zrobić opaskę z papieru i wsunąć kartkę za nią na czoło, wtedy wszyscy widzą obrazek, a zgadujący nie.

Jak nauczyć dziecko dobrze pytać

Przy pierwszych rundach dzieci często zgadują na ślepo: czy jestem kotem, czy jestem psem, czy jestem krową. To normalne, ale gra robi się ciekawsza, gdy maluch odkryje, że lepiej zacząć od pytań ogólnych. Pomóż mu w tym, podsuwając kolejność:

  1. Gdzie mieszkam? Czy żyję w wodzie, w lesie, na wsi, w domu?
  2. Jak wyglądam? Czy jestem duży, czy mam futro, pióra albo łuski, czy mam ogon?
  3. Jak się poruszam? Czy latam, skaczę, pływam, pełzam?
  4. Co jem? Czy jem trawę, mięso, owady?
  5. Dopiero na końcu: czy jestem…?

Takie stopniowe zawężanie to prawdziwa szkoła logicznego myślenia. Dziecko uczy się wyciągać wnioski z odpowiedzi i wykluczać kolejne możliwości. Przy okazji poznaje cechy zwierząt i dowiaduje się, że na przykład wieloryb to ssak, a nie ryba.

Dla kogo i jak dopasować trudność

Najprostszą wersję możesz zaproponować już czterolatkom, wybierając zwierzęta, które dobrze znają: psa, kota, krowę, kurę, słonia. Wtedy dorosły może pomagać w zadawaniu pytań. Pięcio- i sześciolatki radzą sobie samodzielnie, a dzieci w wieku szkolnym zgadują nawet rzadkie gatunki i zwierzęta z innych kontynentów.

Liczbę pytań możecie ograniczyć, na przykład do dziesięciu, żeby zabawa miała więcej emocji. Dla młodszych lepiej nie wprowadzać limitu i pozwolić im pytać, dopóki nie zgadną.

Warianty i dobre rady

Gdy zwierzęta się znudzą, na kartkach mogą pojawić się inne kategorie:

  • postaci z bajek i książek, które dzieci znają;
  • zawody, na przykład strażak, lekarz, kucharz;
  • owoce i warzywa;
  • przedmioty codziennego użytku;
  • członkowie rodziny, co zwykle wywołuje najwięcej śmiechu.

Pilnuj, żeby odpowiadający mówili prawdę i nie podpowiadali gestami. Zdarza się, że dzieci tak bardzo chcą pomóc koledze, że od razu zdradzają rozwiązanie, więc warto przypomnieć zasady przed każdą rundą. Jeśli zgadujący długo nie może trafić i zaczyna się zniechęcać, dorosły może dorzucić drobną podpowiedź.

Zabawę możecie przenieść do samochodu, poczekalni czy kolejki, bo nie potrzebuje wtedy nawet kartek: jedna osoba myśli o zwierzęciu, a reszta zgaduje, zadając pytania. Takie zgadywanie potrafi zająć dzieci na długo i za każdym razem kończy się innym, zaskakującym zwierzęciem.