Kartka z obrazkiem zwierzęcia na plecach i seria pytań, na które wolno odpowiadać tylko „tak” albo „nie”. „Kim jestem?” to zgadywanka dla dowolnej liczby dzieci, która uczy zadawać mądre pytania.
Zasady gry
W zabawie może brać udział dowolna liczba dzieci. Ochotnikowi przypina się na plecach kartkę z obrazkiem albo nazwą zwierzęcia tak, żeby nie wiedział, co to za zwierzę. Pozostali uczestnicy ustawiają się wokół niego w kółeczku.
Dziecko z kartką na plecach zadaje pytania, żeby dowiedzieć się, kim jest. Pozostali gracze mogą odpowiadać tylko „tak” albo „nie”. Młodsze dzieci pytają na przykład: czy mam futerko, czy lubię wodę, czy umiem chodzić po drzewach. Starsze mogą zadawać pytania trudniejsze: czy jestem ssakiem, czy oddycham skórą, czy składam jaja.
Kiedy zgadujący jest już pewien, mówi: „Jestem żyrafą!”. Jeśli trafił, rolę przejmuje kolejne dziecko. Jeśli nie, pyta dalej.
Kartkę najwygodniej przypiąć agrafką z zapięciem albo przykleić taśmą malarską, która nie zniszczy ubrania. Można też zrobić opaskę z papieru i wsunąć kartkę za nią na czoło, wtedy wszyscy widzą obrazek, a zgadujący nie.
Jak nauczyć dziecko dobrze pytać
Przy pierwszych rundach dzieci często zgadują na ślepo: czy jestem kotem, czy jestem psem, czy jestem krową. To normalne, ale gra robi się ciekawsza, gdy maluch odkryje, że lepiej zacząć od pytań ogólnych. Pomóż mu w tym, podsuwając kolejność:
- Gdzie mieszkam? Czy żyję w wodzie, w lesie, na wsi, w domu?
- Jak wyglądam? Czy jestem duży, czy mam futro, pióra albo łuski, czy mam ogon?
- Jak się poruszam? Czy latam, skaczę, pływam, pełzam?
- Co jem? Czy jem trawę, mięso, owady?
- Dopiero na końcu: czy jestem…?
Takie stopniowe zawężanie to prawdziwa szkoła logicznego myślenia. Dziecko uczy się wyciągać wnioski z odpowiedzi i wykluczać kolejne możliwości. Przy okazji poznaje cechy zwierząt i dowiaduje się, że na przykład wieloryb to ssak, a nie ryba.
Dla kogo i jak dopasować trudność
Najprostszą wersję możesz zaproponować już czterolatkom, wybierając zwierzęta, które dobrze znają: psa, kota, krowę, kurę, słonia. Wtedy dorosły może pomagać w zadawaniu pytań. Pięcio- i sześciolatki radzą sobie samodzielnie, a dzieci w wieku szkolnym zgadują nawet rzadkie gatunki i zwierzęta z innych kontynentów.
Liczbę pytań możecie ograniczyć, na przykład do dziesięciu, żeby zabawa miała więcej emocji. Dla młodszych lepiej nie wprowadzać limitu i pozwolić im pytać, dopóki nie zgadną.
Warianty i dobre rady
Gdy zwierzęta się znudzą, na kartkach mogą pojawić się inne kategorie:
- postaci z bajek i książek, które dzieci znają;
- zawody, na przykład strażak, lekarz, kucharz;
- owoce i warzywa;
- przedmioty codziennego użytku;
- członkowie rodziny, co zwykle wywołuje najwięcej śmiechu.
Pilnuj, żeby odpowiadający mówili prawdę i nie podpowiadali gestami. Zdarza się, że dzieci tak bardzo chcą pomóc koledze, że od razu zdradzają rozwiązanie, więc warto przypomnieć zasady przed każdą rundą. Jeśli zgadujący długo nie może trafić i zaczyna się zniechęcać, dorosły może dorzucić drobną podpowiedź.
Zabawę możecie przenieść do samochodu, poczekalni czy kolejki, bo nie potrzebuje wtedy nawet kartek: jedna osoba myśli o zwierzęciu, a reszta zgaduje, zadając pytania. Takie zgadywanie potrafi zająć dzieci na długo i za każdym razem kończy się innym, zaskakującym zwierzęciem.
