„Kokoszka kaszkę warzyła” to paluszkowa wyliczanka, którą pamiętają nasze mamy i babcie, a niemowlęta wciąż ją uwielbiają. Podpowiadamy, jak się w nią bawić, dlaczego tak dobrze działa i jak połączyć stare zabawy z nowymi zabawkami.
Jak się bawić w kokoszkę
Bierzesz w dłoń rączkę dziecka i rozkładasz jego paluszki. Mówisz: „Kokoszka kaszkę warzyła” i kręcisz palcem kółeczka po wnętrzu małej dłoni, jakbyś mieszała kaszkę w garnuszku. Potem wyliczasz na kolejnych paluszkach: „temu dała, temu dała…”, dotykając każdego po kolei, od kciuka do serdecznego. Przy ostatnim, najmniejszym paluszku leciutko go skręcasz i mówisz: „a tego ukręciła, ukręciła i pod paszeczkę wsadziła”. Na koniec Twoje palce wędrują po rączce aż pod pachę i tam łaskoczą.
Nasza czytelniczka bawiła się tak ze swoją jedenastomiesięczną córeczką, która tę zabawę po prostu uwielbiała. Nie ma w tym nic dziwnego. Dziecko szybko uczy się, co nastąpi po „temu dała”, i z napięciem czeka na łaskotki pod paszką. Często zaczyna chichotać już przy trzecim paluszku.
Kilka wskazówek:
- skręcanie paluszka to tylko gest, zrób je bardzo delikatnie, prawie na niby,
- mów powoli i rytmicznie, a ostatnie słowa wypowiedz z lekkim zawieszeniem głosu,
- powtarzaj zabawę na drugiej rączce, a potem na stópce, bo paluszki u nóg też mogą „dostać kaszki”,
- gdy maluch jest zmęczony lub nie ma ochoty na łaskotki, skończ na samym wyliczaniu.
Dlaczego stare zabawy wciąż działają
„Kokoszka”, „Sroczka” czy „Kosi kosi łapci” to zabawy z czasów, gdy nasi rodzice bawili się w ten sposób z nami, ale wcale nie tracą na wartości. Wręcz przeciwnie, łączą w sobie kilka rzeczy, których małe dziecko bardzo potrzebuje: dotyk, rytm, Twój głos i zabawne zakończenie.
Powtarzalne wierszyki osłuchują z językiem i uczą przewidywania. Dotykanie kolejnych paluszków to pierwsza, nieświadoma lekcja liczenia i poznawania własnego ciała. A wspólny śmiech buduje więź mocniej niż niejedna droga zabawka. Wystarczą dwie minuty na przewijaku, w kolejce do lekarza czy podczas czekania na obiad.
Gdy dziecko podrośnie, samo zacznie podawać Ci rączkę i domagać się zabawy. Później spróbuje odwrócić role i „ugotować kaszkę” na Twojej dłoni, a to dla niego wielka frajda.
Zabawki obok rymowanek
Dzieci mają oczywiście swoje ulubione zabawki. Córeczka czytelniczki uwielbiała swój telefon komórkowy, oczywiście zabawkowy, z przyciskami i dźwiękami. Takie zabawki są w porządku, bo maluch naśladuje dorosłych, „rozmawia”, naciska przyciski i ćwiczy palce. Mama zauważyła jednak coś ciekawego: przy wspólnych zabawach z rymowankami dziecko bawiło się jeszcze lepiej niż z telefonem.
To dobra wskazówka na co dzień. Zabawka może zająć malucha na chwilę, ale najwięcej daje mu kontakt z drugim człowiekiem. Z prawdziwym smartfonem czy tabletem lepiej poczekać: u dzieci poniżej dwóch lat zaleca się, by ekranów w ogóle nie było, z wyjątkiem rozmów wideo z bliskimi, np. z babcią.
Możesz też połączyć jedno z drugim. Weź zabawkowy telefon i „zadzwoń” do kokoszki, która opowie przez słuchawkę wierszyk, albo zadzwoń do babci, żeby zaśpiewała „Kosi kosi łapci”. Dziecko poczuje, że zabawka i rymowanka to części tego samego świata.
Kilka słów, pięć paluszków i trochę łaskotek pod paszką wystarczy, żeby zwykła chwila zamieniła się w najlepszą zabawę dnia.
