Deszcz za oknem, a maluch nie może usiedzieć w miejscu? Wystarczy duży koc i dwoje dorosłych, żeby w salonie powstała huśtawka, przy której dziecko piszczy z radości.
Kołyska z koca to jedna z tych zabaw, które pamięta się latami. Nie wymaga zakupów ani przygotowań, a daje dziecku dokładnie to, czego potrzebuje w szary, deszczowy dzień: ruch, bliskość rodziców i odrobinę dreszczyku. Dla nas to z kolei kilka minut wspólnego śmiechu zamiast kolejnej bajki na ekranie.
Jak zrobić kołyskę z koca
Potrzebny jest duży, mocny koc albo gruby pled, najlepiej bawełniany lub polarowy, bez dziur i rozprutych szwów. Cienkie narzuty i śliskie kapy się nie sprawdzą, bo łatwo wysuwają się z rąk.
- Rozłóż koc na podłodze, najlepiej na dywanie albo macie.
- Połóż dziecko na środku, na plecach, z głową w stronę jednego z dorosłych.
- Dwie osoby chwytają koc za rogi: każda trzyma dwa rogi po swojej stronie, mocno, całą dłonią.
- Unieście koc tylko kilkanaście centymetrów nad podłogę i zacznijcie powoli bujać na boki.
- Po kilku łagodnych ruchach połóżcie kołyskę z powrotem na ziemi i zapytajcie, czy jeszcze.
Bujanie zwykle trwa kilka minut. Dziecko samo pokaże, kiedy ma dość: przestaje się śmiać, wierci się albo próbuje usiąść.
Bezpieczeństwo przede wszystkim
Ta zabawa jest przeznaczona dla dzieci, które pewnie trzymają główkę i dobrze znoszą ruch, zwykle od wieku przedszkolnego, a z dużą ostrożnością także dla młodszych maluchów. Niemowląt nie bujamy w kocu: ich szyja i kręgosłup nie są jeszcze gotowe na takie kołysanie, a każde gwałtowniejsze szarpnięcie może im zaszkodzić.
Kilka zasad, o których warto pamiętać:
- zawsze bawią się dwie dorosłe osoby, nigdy jedna i nigdy starsze rodzeństwo;
- kołyska wisi nisko, tuż nad miękkim podłożem, a nie na wysokości bioder;
- bujamy łagodnie, bez podrzucania, obracania i wymachów;
- wokół nie ma mebli o ostrych krawędziach, stolika ani zabawek na podłodze;
- dziecko nie je i nie ssie niczego w trakcie zabawy;
- kończymy od razu, gdy maluch się boi albo jest zmęczony.
Jeśli dziecko ma za sobą poważniejszą chorobę, problemy z równowagą albo szybko robi mu się niedobrze w samochodzie, lepiej wybrać spokojniejszą zabawę.
Warianty na nudne popołudnie
Kołyskę można zamienić w małą opowieść. Koc staje się łódką na falach, hamakiem na wyspie albo statkiem kosmicznym, który powoli ląduje na dywanie. Śpiewana w tym czasie piosenka nadaje rytm bujaniu i uspokaja, a przy okazji ćwiczy pamięć i słuch.
Starsze dzieci uwielbiają ciągnięcie po podłodze: siadają na kocu, mocno trzymają się brzegów, a dorosły powoli przesuwa koc po gładkiej podłodze, jak sanie. Inna wersja to bujanie pluszaków. Dziecko razem z rodzicem trzyma mały kocyk za rogi i kołysze w nim misia, co świetnie ćwiczy koordynację i współpracę.
Po zabawie dobrze jest się wyciszyć. Koc może od razu zamienić się w namiot rozpięty między krzesłami albo w miękkie gniazdo do czytania książki.
Najczęstsze błędy
Najwięcej kłopotów sprawia zbyt duży zapał dorosłych. Bujamy coraz mocniej, bo dziecko się śmieje, i nie zauważamy, że śmiech zaczyna przechodzić w strach. Drugi błąd to zbyt śliski albo zbyt mały koc, z którego dziecko może się zsunąć na bok. Trzeci to zabawa tuż przed snem: zamiast uspokoić, potrafi rozbudzić malucha na dobrą godzinę.
Prosty koc, dwie pary rąk i odrobina wyobraźni wystarczą, żeby deszczowy dzień zamienił się w jedno z ulubionych wspomnień z dzieciństwa.
