chodzi mi o to ze jak macie dzieciaczka powiedzmy 2 letniego i maluszka kilku mies to czy spicie wszyscy w jednym pokoju?
bo wiadomo ze ten starszy to jednak ciagle maluch a mlodszy budzi sie w nocy i czy to nie przeszkadza starszemu?
czy nie budzi sie rowniez jak maluszek?
ja mam poki co dwa pokoje i jesli mialabym miec drugie dziecko to wszyscy spalibysmy w jednym stad moje przemyslenia
jak to jest u was rozwiązane
agata bez obaw starszakowi nie przeszkadza niemowlak ,kwestia paru dni przyzwyczajenia , pod warunkiem ,ze rodzic szybko wstanie i nie doprowadzi niemowlaka do furii płaczu co tez moze to sąsiada obudzic bez obaw duzo zalezy od rodzica jak szybko zareaguje na kwękanie nie nalezy czekac az sie bobo rozbeczy na dobre -liczy sie refleks…powodzenia
jagodka24, że wszyscy razem dzieci i rodzice w jednym pokoju? ja bym zrobiła tak: Zostawiła starszemu pokój, małe wzieła tam gdzie spię i kiedy zaczełoby przesypiać noc przeniosła do siostry czy tam brata. My teraz z bolem serca oddajemy dziecku pokój, ale uważam, że powinna mieć swoje miejsce i przyzwyczaić się, że śpi sama.
U nas na szczescie ten drugi pokój - niby salon jest bardzo duzy bo ma 25mkw. Wstawimy tu nasze łóżko - kanapę rozkładaną i tak myślę, że będziemy ją składać tylko jak będzie ktos przychodzić Mam nadzieję, że niedługo przeniesiemy się do wikększego mieszkania i będzie swiety spokoj z pokojami
ja mam 3 pokoje w jednym sypialnie w drugim pokój Karoliny - śpi sama w swoim pokoju od 4 miesiąca - i salon dosc spory prawie taki jak dwa pokoje nasze sypialniane. gdyby mi sie urodziło terazdziecko wstawiłabym łóżeczko do mojej sypialni zeby miec blizej do malucha i zeby płacz nie budził Karolinki gdy dziecko by podrosło nasza sypialnia zostałaby przekształcona w drugi pokoik dziecięcy a my z mężem poszlibyśmy spać do salonu. uwazam, ze dzieci powinny mieć swoje pokoje osobne bo kazdy potrzebuje swojego kąta i prywartności.
ale ja tez mam duzy ten salon bo jakies 28 m ale on jest polaczony z kuchnią otwartą i poprostu wiem jaki tu jest rozgardiasz
a zreszta juz bylam z dzieckiem w jednym pokoju i wiem czym to smierdzi
o 20 konczylo sie zycie bo mala szla spac
dlatego szukam innego rozwiazania
Ja jestem podwojna mama i moja corcia Nicole spi od niedawna sama w swoim pokoiku i nawet jej usypianie idzie ostatnio lzej mala szybko zasypia i dopiero o 5 00 przychodzi do nas do sypialni i wchodzi do naszego lozka A Moj Synus Marcus spi w swoim lozeczku w naszej sypialni i jak malutki sie pierwszy budzi przed Nicolcia bo chce jesc to mala ani sie nie obudzi tylko spi dalej a ja biore Marcuska i daje mu mleczko,jak narazie sie wszystko pieknie uklada i daje pogodzic niemoge narzekac My mamy 4 pokoje wiec miejsca jest troche,mamy sypialnie,stolowy,pokoj Nicolinki i pokoj Marcuska + Lazienka Pozdrawiam..
ja tez jeszcze nie jestem podwójna mamą ale staramy się i zrobie dokładnie tak jak Gabi na początku póki dzidzia malutka to bedzie spała w łóżeczku w naszym pokoju a ok.6 mies.przeniesiemy do Adrianka pokoju
hej, jestem podwojna mama i moje coreczki spia razem w osobnym pokoju. jest miedzy nimi bardzo mala ruznica wieku (3 i 5 lat), wiec doskonale się dogaduja. nie zgodze sie absolutnie z twierdzeniem, ze dzieci tez potrzebuja pryawtnosci i w zwiazku z tympowinny miec osobne pokoje. wiem z obserwacji dzieci znajomych czy z rodziny, ze jeśli rodzenstwo mieszka razem, to buduje silniejsza i bardziej poprawna wiez. musza umiec zyc ze soba, dzielic się zabawkami i obowiazkami (moje coreczki zupelnie same na przykład sprzataja swój pokoj). nie ma tematu „oddaj, nie rusaj, to moje, mama a ona zabiera mi lale”. male dzieciaki absolutnie powinny mieszkac razem, dopiero w okresie dojrzewania można je moim zdaniem rozdzielac do osobnych pokoi, bo wtedy rzecyiwscie bedze im się nalerzalo troche samotnosci i prywatnosci.
ja dzieliłam pokój z młodsza o półtorej roku siostrą i zawsze przez to były awantury nawet gdy byłyśmy małe. uważam, że nie wszystkie rodzeństwa moga dzielić jeden pokój.. czasem trzeba dla ich dobra je rozdzielić - gdybym miała osobny pokój z siostrą na pewno nasze relacje były by inne. teraz jest dobrze miedzy nami bo mieszkamy osobno. po prostu kazda z nas potrzebowała swojej przestrzeni, swojego biurka swojego miejsca. a ze sprzątaniem to tez było tragicznie bo zazwyczaj wszystko spdało na mnie bo mi bałagan przeszkadzał a mojej siotrze nie - im był większy bajzel tym ona sie lepiej czuła, jej to nie przeszkadzało wiec nie miała zamiaru sprzatać. a rodzice zazwyczaj zostawiali nam nasze problemy do rozwiązania samym sobie dopiero jak ich wkurzyłyśmy nieźle awanturami to niezależnie od tego która była rzeczywiście winna dostawało się nam obu. nie mozna wszystkich dzieci wsadzac do jednego worka i liczyc że sie nie pozabijają. ja nie zrobie tego błędu.