Wchodzisz rano do pokoju dziecka i widzisz… kreski i kropki na ścianie, a na tapecie domki, lale, misie i odrzutowce. Zanim sięgniesz po gąbkę i podniesiesz głos, przeczytaj, jak spokojnie przenieść twórczość malucha ze ściany na papier.
Kilkulatek jest święcie przekonany, że używa kredek zgodnie z ich przeznaczeniem. W końcu rysuje, więc nie widzi w tym nic niestosownego. Ściana jest duża, pionowa, gładka i kusząca, a kartka bywa za mała na wielkie pomysły. Zabranie kredek nic nie da, a tylko pozbawi małego artystę możliwości swobodnego wyrażania siebie. Dużo lepiej pokierować jego zapał tam, gdzie nikomu nie przeszkadza.
Przyłapany na gorącym uczynku
Jeśli zastaniesz dziecko z kredką przy ścianie, najpierw się uspokój i policz do dziesięciu. Artysta jest dumny z tego, co zrobił, i spodziewa się raczej zachwytu niż krzyku. Ostra reakcja może go zniechęcić do rysowania w ogóle. Z kolei mały buntownik szybko zrozumie, że malunki na tapecie to świetny sposób na zwrócenie na siebie uwagi, i będzie tworzył kolejne graffiti właśnie po to.
Spróbuj więc dwóch rzeczy naraz: doceń samo dzieło („jaki wielki samolot, ma nawet okna”) i spokojnie wytłumacz, że rysujemy na kartce, a ściana jest do oglądania. Mów krótko i konkretnie. Dwulatek nie zrozumie wykładu o remoncie, ale zapamięta prostą zasadę powtarzaną za każdym razem tak samo.
Świeć przykładem i daj miejsce na rozmach
Najlepszym argumentem jest wspólne rysowanie. Wyciągnij blok i kolorowe kredki, usiądź obok i rysuj razem z dzieckiem. Możecie też stworzyć obraz na naprawdę dużym formacie. Kilka sposobów, które dają maluchowi poczucie swobody:
- przyklej taśmą do podłogi lub stołu długi pas szarego papieru albo starej tapety,
- przypnij na ścianie arkusz papieru na wysokości wzroku dziecka i powiedz, że to jego „ściana do rysowania”,
- kup tablicę kredową lub magnetyczną albo farbę tablicową na fragment ściany, jeśli lubisz takie rozwiązania,
- latem wyjdźcie z kolorową kredą na chodnik lub taras, gdzie wszystko zmyje deszcz.
Podczas zabawy miej małego twórcę na oku, żeby jego zapędy nie przeniosły się z papieru na najbliższą ścianę. Kredki i flamastry trzymaj w jednym pudełku, które wyjmujecie razem, zamiast zostawiać je w zasięgu ręki przez cały dzień. Wybieraj zmywalne, nietoksyczne przybory przeznaczone dla dzieci w danym wieku.
Sprzątamy razem
Gdy na ścianie pojawią się już nowe dzieła, zaproś malucha do sprzątania. Wręcz mu ściereczkę i pokaż, jak się czyści ścianę. Nie traktuj tego jak kary, raczej jak naturalny ciąg dalszy: kto narysował, ten pomaga sprzątać. Dziecko uczy się wtedy, że jego działania mają skutki, a przy okazji często samo traci ochotę na ścienne malunki, bo zmywanie jest dużo mniej zabawne niż rysowanie.
Plamy po zwykłych kredkach świecowych często schodzą z farby zmywalnej po potarciu wilgotną ściereczką z odrobiną płynu do mycia naczyń. Zanim zaczniesz szorować całą powierzchnię, zrób próbę w mało widocznym miejscu, żeby nie zmatowić farby.
Codzienny kwadrans dla artysty
Postaraj się regularnie poświęcać choć kwadrans na wspólne rysowanie albo na spokojne towarzyszenie dziecku przy kolorowaniu kartek. Rozmawiaj o tym, co powstaje, pytaj o kolory i bohaterów. Taki czas buduje bliskość i rozwija wyobraźnię, a także sprawność dłoni potrzebną później do pisania.
Ogromną radość sprawi też wystawa prac: na lodówce, na sznurku rozpiętym w pokoju albo na ścianie w korytarzu, gdzie każdy domownik może ją obejrzeć. Wymieniajcie obrazki co jakiś czas, a najładniejsze chowajcie do teczki. Mały artysta, którego rysunki są doceniane na papierze, szybko przestaje szukać sławy na tapecie.
