Mama w Pracy - felieton Marioli Jarockiej

Dzień zaczyna się jak zwykle pobudką. O 6.15. Wstaję, otrząsając się z resztek snu. Piętnaście minut później jestem już w kuchni i szykuję chłopcom śniadanie – oni wychodzą z domu jako pierwsi.

  • A gdzie moja koszula? – burczy zaspany mąż.
  • Nie mam skarpetek! – skarży się syn.
    Oboje nurkujemy pod komodą. Jakieś klocki, zeszyt, dwie kredki i miękka kulka. To one. Są, świetnie! Potem kanapki, jabłka i … mam ich z głowy! Jeszcze tylko zapomniana teczka z kolorowym papierem, plasteliną i już. Nareszcie wychodzą. Patrzę na zegarek - jest 6.50, a ja mam chwilę na drugi oddech.
    7.00 – saksofon (jedyny jakiego da się słuchać dzwonek z komórki) wyrywa mnie spod koca.
    Jeszcze chwila i dziewczynki także są na nogach.
  • Mamo, gdzie moje płatki?
  • Chcę mamę misiowąąą!
  • Nie założę tej bluzki! Wyglądam w niej jak
    balon! – syczy najstarsza córka.
    Spoglądam na nią zdziwiona. Wyglądem przypomina bardziej kij od szczotki niż balon ale co robić?! Pośpiesznie przeszukuję szuflady w poszukiwaniu tej właściwej. Po kilku próbach udaje mi się w końcu na nią trafić.
  • Kaszka! Chcę kaszkę! – beczy najmłodsza.
    Koty też już są w kuchni i ocierając się o nogi, patrzą na mnie z wyrzutem. No tak. Zapomniałam. Jedną ręką mieszam mleko, drugą sypię im chrupki.
    Uwijam się jak w ukropie. Wlewam do butelki resztkę soku malinowego (trzeba koniecznie kupić, notuję w pamięci) i siadamy do stołu. Koty próbują się nań wspiąć ale jestem nieprzebłagana.
    O 7.26 – kończymy śniadanie i zaczyna się najgorsze. Ubieranie.
  • Gdzie buty? A plecak? Nie chcę tych kanapek! – marudzi najstarsza.
    W końcu udaje mi się ją wypchnąć za drzwi. Dwie minuty później widzę jak dochodzi do przystanku. Nadjeżdża tramwaj. Rudy kucyk znika za jego drzwiami. Oddycham z ulgą.
    Jest 7.35 i zostaję sam na sam z najmłodszą córką. Przed nami pół godzinki na bajeczki, czytanki, żywy teatrzyk z misiową mamą … Jeszcze tylko telefon do kafelkarza – miał przyjść przed ósmą – i zaraz potem zbieramy się do wyjścia. Czy spodnie małej nie są aby założone tył na przód!? Nie. W porządku. Zamykam drzwi i wychodzimy z domu.
    Biegniemy między kałużami, pochylając się nad każdą znajdującą się na chodniku dżdżownicą. W ostatniej chwili wchodzimy do przedszkola. Mała zostaje z misiową mamą, ja wracam do domu.
    Od progu zabieram się za sprzątanie. W rytm piosenek Niny Simon kończę godzinną harówkę – to lepsze niż gimnastyka - i siadam do komputera.
    Mam wielkie plany. Najpierw skrzynka pocztowa i listy. Potem korekta, zaległa bajeczka i rozdział książki dla młodzieży. A jak się uda to może jeszcze jedna z tęczowych baśni? Przynajmniej jej początek!
    Jak tylko składam pierwsze słowa, dzwoni telefon.
  • Jestem w pobliżu. Mogę wpaść? – to Kaśka. Mruczę coś na znak zgody i spoglądam za zegarek. Prawie południe. Niedobrze. Błyskawicznie przygotowuję rzeczy potrzebne do zrobienia obiadu. Z zamrażarki wyjmuję dwa płaty mięsa - koty są już na blacie – i wkładam je do rondla. Rondel przykrywam deską do krojenia, deskę obciążam patelnią i wszystko wędruje do zlewozmywaka. Koty są wyraźnie zniesmaczone, miauczą cichutko. Pewnie liczyły na coś więcej …
    Na dźwięk domofonu wyjmuję schowane w szafce na szczotki kruche ciasteczka.
    Kaśka jest minutę później. Koty witają ją wylewnie. Parzę herbatę i zapominam o pracy. Dwie godziny później wychodzimy razem – ona wraca do siebie, ja do szkoły po syna. Po drodze obiecuję sobie nie odbierać przed trzynastą żadnych telefonów!
    W świetlicy wypełniam jakieś druczki, płacę składki, zapisuję syna na włoski i biegiem do MDK-u.
    Z niedowierzaniem przysłuchuję się pani przekonującej mnie, że mam do czynienia z niezwykłym talentem plastycznym. Na boga! Przecież doskonale wiem jak on rysuje! Fakt, wyobraźnię to chłopak ma ale żeby zaraz talent! Ale co tam … Pewnie nie znam się … Ostatecznie decydujemy się na plastykę i modelarstwo. Bierzemy druczki do wypełnienia, wpisujemy się na listy i gnamy do przedszkola. Mała już na nas czeka. Od mamy misowej dowiaduję się, że było fajnie. Uśmiecham się i spacerkiem wracamy do domu.
    15.27 – wstawiam wodę na makaron i gdy wyjmuję deskę do krojenia koty prężą się, miauczą przymilnie … Siekam warzywa i mięso – na szczęście tym razem nie udało im się go dosięgnąć! W nagrodę za dobre zachowanie dostają po kilka smakowitych kąsków.
    Kilka minut później wraca najstarsza i pomaga mi przy obiedzie. Potem bawi się z najmłodszą – budują domki dla teletubisiów. Syn przy komputerze prowadzi wojny, buduje mury obronne, wieże strażnicze, wysyła wojów na misje …
    Na chwilę siadam do klawiatury.
    16.43 – wraca mąż. Dzieci, tłocząc się w przedpokoju, zdają mu relację z dzisiejszego dnia. Koty nie chcą być gorsze.
    Zaraz potem obiad jest gotowy – siadamy, jemy, rozmawiamy, sprzeczamy się. Mama misiowa tłucze talerzyk …
    Po 17 tato wyprowadza dzieci na spacer. Koty, zwinięte w kłębek, śpią na kanapie. Mam więc prawie dwie godzinki. Z herbatą siadam przed komputerem. Pięć minut na sprawdzenie tego co w świecie … Potem praca. Kończę bajeczkę, zmieniam koncepcję powieści dla młodzieży i odpisuję na dwa pilne listy.
    Około 19 potwornie boli mnie głowa i słaniam się ze zmęczenia. Przypominam sobie, że nie kupiłam soku malinowego. A tu jeszcze straszą nienajlepszym początkiem „tęczowe” …
  • Moja koszulka jest zła – tłumaczy syn – Powinna być bez kołnierzyka. Pani powiedziała, że nie mogę w niej chodzić.
    Obiecuję jutro kupić mu nową bo nie mam ani czasu ani ochoty tłumaczyć, że „polo” to też koszulka!
  • Ta klasa jest okropna – mówi mi setny raz najstarsza córka – Nie chcę do niej chodzić!
    Tłumaczę, że tak bywa. Że nowe miejsce, nowa szkoła, że aklimatyzacja może potrwać … Nie słucha mnie wcale.
  • Ta klasa jest okropna – powtarza.
    Udaję, że nie słyszę i zabieram się za poprawianie „tęczowych”.
  • Jutro wracam później – oznajmia mąż, szykując kąpiel dla najmłodszej. Kiwam głową na znak, że wiem, że będę pamiętać. Składam wszędzie porozrzucane zabawki i spoglądam na zegarek.
  • O rany! Już prawie ósma! – mówię do siebie.
    Potem bajka na dobranoc dla najmłodszej. Daję buziaka mamie misiowej i przymykam drzwi.
  • Odrobiłeś lekcje? – pytam syna – Wyłącz komputer, spakuj się i do łazienki – poganiam.
    Pół godziny później mam stracie z najstarszą córką.
  • Nie! Nie pójdę – krzyczy – Nie podoba mi się. A dyrektor i jego żona to czubki!
    Milczę dyplomatycznie i obiecuję zająć się także i tym.
    21.34 – segreguję rzeczy. Prasuję i przygotowuję je na jutro, robię listę zakupów. Tylko koty dotrzymują mi towarzystwa …
    Na chwilkę siadam do klawiatury, piszę list do koleżanki z liceum, która właśnie się odezwała. Układam całkiem inną baśń i trzeci raz poprawiam odesłaną już korektę. Może jeszcze zdążę podrzucić ją przed publikacją?
    Około 23.40 z dzbankiem herbaty kładę się do łóżka.

***
Jest 6.14 Patrzę na zegarek i spokojnie czekam aż cyfra zmieni się na „15”. Chwilę potem słyszę jego brzęczenie.
Mąż zrywa się i biegnie budzić syna. Potem wizyta w pokoju dziewczynek.

  • Ale ja nie chcę! - słyszę – Chcę spaaać!
  • Nie pójdę do tej okropnej szkoły! Nie! Nie!
  • Gdzie misiowa mamaaa?
    Uśmiecham się. Atak kaszlu zagłusza to co dzieje się za ścianą. Nie ruszam się.
  • Poproszę o herbatę z cytryną – wołam spod kołdry.
    Cisza.
  • Nie śpisz mamo? – syn wsuwa głowę między drzwi a ścianę. Zaraz za nim pojawiają się dwa kosmate pyszczki. Wskakują na łóżko i układają się w nogach. Robię im miejsce, a synowi mówię, że nie. Już nie śpię.
    Chwilę potem dostaję upragniony napój. Piję wolniutko, zachłannie nasłuchując tego co dzieje się za drzwiami. Słyszę jak mała marudzi, a najstarsza przekonuje, że nigdy, przenigdy nie pójdzie do tej koszmarnej szkoły …
    Patrzę na koty. Mruczą zadowolone. Ja też się cieszę. Mam wolne i zostaję w łóżku. Wybawiła mnie grypa.

Mariola Jarocka

*MARIOLA JAROCKA
jest znaną i cenioną autorką wielu książek dla dzieci i młodzieży. Po pierwsze, mama trójki dzieci. Po drugie, autorka książek - pisze dla dzieci i o dzieciach. Do tej pory wydała kilkanaście książek. Z myślą o maluchach napisała m.in. serię
“Jak pies z kotem” (pod patrronatem Tik-tak.pl), dla nieco starszych czytelników zbiór opowiadań “O dzieciach dla dzieci” i serię opowieści “Klub odkrywców”.

Z konieczności jest wrocławianką - tutaj przyjechała na studia i … tak już zostało. Uwielbia szarlotkę, muzykę baroku, książki i wycieczki w góry. Jest wielką miłośniczką kotów i “nieobliczalną” kolekcjonerką aniołów. Największe marzenia ciągle jeszcze ma przed sobą. Jednym z nich jest… podróż dookoła świata.*