Matki polki......

witam ja siedzę w domu od dwuch lat. Czasami chciałabym wrócić do pracy , ale nie mam z kim zostawić synka . Moja mama i tesciowa pracują. ostatnio rozgladalismy się za opiekunką, ale trochę się boję zostawić dziecko z obcą osobą

Ja siedzę w domku już półtora roku, czasem to faktycznie trochę nurzące, szczególnie że mieszkam w miasteczku pod warszawą,gdzie życie niezbyt tętni… a teraz jestem znów w ciąży i znów od sierpnia przynajmniej rok posiedzę w domu. Ale cieszę się ze mogę poswiecić czas dla mojej córki, i że będę mogła wychować dwójkę będąc przy nich. To cudowne widzieć na własne oczy jak dziecko dorasta :slight_smile:

ja siedze w domku od 4 miesiaca ciąży czyli 5 miesiecy w ciąży i teraz 6 miesiecy bo karola ma juz prawie pół roku.. przed ciążą moje życie wygladało zupełnie inaczej szkoła, 2 prace, imprezy - żyłam w biegu zawsze gdzies sie śpieszyłam, cały czas musiałam coś robić, nie umiałam usiedzieć na tyłku nawet 5 minut. teraz jestem w domu 24h/dobe sprzatam gotuje zajmuje sie dzieckiem… niby dopiero pół roku ale czasami mam dość postanowiłam, że od wrzesnia karolina pójdzie do żłobka a ja do pracy, zarobie troche kasy i odpoczne psychicznie - pewnie myslicie ze jestem egoistką - ale to nie tak. mój mąż mi nie pomaga on uważa, ze jego obowiazek to praca 8 godzin dziennie a w domu odpoczywa a mój obowiazek to prowadzenie domu i dziecko, ze taki jest podział pracy i że go nic co jest zwiazane z dzieckiem i domem nie dotyczy…
więc ja z dzieckiem na ręku gotuje, sprzatam, piore, prasuje, a wieczorem gdy karolina juz spi około godziny 21.00.. niby mam czas dla siebie tylko ze ja jestem wtedy już na tyle zmęczona ze mam dosc i poprostu ide spac.. oczywiscie w nocy też tylko ja wstaje do dziecka wiec moja praca trwa 24h/dobe…
a o ile byłoby mi łatwiej gdyby mój maz gdy jest w domu troche zajął sie dzieckiem a ja w spokoju mogłabym cos posprzatac, coś zrobić albo zwyczajnie usiaść i odpocząć.
ale nie.. jeszcze słysze wymówki ze siedze cały dzien w domu i nic nie robie. dlatego własnie chce isc do pracy.. miec kilka godzin dla siebie. wiedziałam co mnie czeka gdy decydowalismy sie na małzenstwo i na dziecko ale szczerze liczyłam na jakąkolwiek pomoc ze strony męża.

NICOLA_22, :hugs: trochę Cię rozumiem mój E mi “pomaga” no dobra więcej niż Twój maż ale to i tak czasem mało czasem są dni takie jak dzisiaj ze krzyczę o wypoczynek a go nie dostaje bo …mój E jest zmęczony ble ble ble tylko ze on ma weekendy wolne od pracy a ja nie mam żadnego dnia wolnego bo tak jak piszesz bycie mama to etat na 24 h ech ale myślę ze jakbym miała pracować to tylko tyle ze bym poszła do ludzi a obowiązki i tak musiałabym robić tak jak teraz bo kto niby posprząta???

wiem, że jak przyjde z pracy będę musiała i tak wszystko zrobić to co teraz robię ale będę miała te kilka godzin dziennie dla siebie, bede mogła psychicznie odpocząć porozmawiac z ludzmi spotkac sie ze znajomymi. to jest bardzo ważne, bo siedzenie w domu 24 h / dobe jest bardzo męczące i dla mnie destrukcyjne.. może niektóre osoby stwierdzą że użalam się nas sobą i przesadzam ale ja poprostu nie umiem tak żyć musze być między ludzmi a nie sama w domu.

NICOLA_22, naprawdę Cię rozumiem :thinking:

Ale ja tez Cie rozumiem i to w 100 % :rofl: :rofl: :rofl:

to fajnie, ze mnie rozumiecie i nie piszecie, że przesadzam, że ja poza posprzataniem, ugotowaniem i zajeciem sie dzieckiem nie mam innych problemów, ze tylko nażekam.. bo już się spotkałam z takim podejściem. same wiecie jak to jest naprawde dlatego rozumiecie co czuje.

No ja też się przyłączę do tego głosu. Mam 8 miesięcznego malucha i czasem też jest mi ciężko. Do tej pory pracowałam pełną parą, teraz cała moja aktywność zaczyna się w zasadzie i kończyw domu…Ale powiem wam że są tego i plusy. Przewartościowałam swoje życie. Teraz wiem, że za nic nie dam się wrobić w pracę po 17 godzin, jak pogotowie ratunkowe również w soboty i niedziele jak potrzeba. Wiem, że nikt lepiej niż ja nie zaopiekuje się moim dzieckiem, nie będzie tak go przytulał i miał do niego tyle cierpliwości. Kiedy o tym myślę to jakoś jest mi łatwiej. No i trochę też uciekam w internet :smiley: Zaraz sobie znajdę jeszcze jakieś fajne wątki! Pozdrawiam

ja tez to popieram w stu procentach :rofl:
No ja siedzę z synusiem już prawie dwa latka, ale niedługo to się skończy, moj Antolek idzie do przedszkola (dzisiaj był pierwszy dzień) :wink:
A ja do pracy za jakieś trzy tygodnie, narazie staram się przyzwyczaić szkraba do przedszkola, do rozstaniaz mamą.

Ja w domku siedzę od zajścia w ciąże czyli dokładnie od lipca 2000r. ..miałam po urodzeniu zamiar wrócić do pracy i szkoły ale potoczyło się inaczej .Basia jest dzieckiem niepełnosprawnym i jak na razie nie wyobrażam sobie pójścia do pracy na cały etat…przez pierwsze 3 lata po urodzeniu Basi nie miałam czasu nawet pomyśleć o sobie :szpitale ,poradnie ,rehabilitacja… tak wyglądały moje 24 godz ale opłacało się …Gdy Basia poszła do przedszkola podjęłam prace dorywczą - i tak już ponad 3 lata sprzątam wieczorem zaklad fryzjerski blisko domu a od miesiąca zaryzykowałam i na 2 godz rano 2 x w tyg chodzę na inne sprzątanie…reszta dnia to już normalne zajęcia domowe i choć czasami mam dość nie żałuję …Gdy muszę jadę na kontrole z Basia czy na rehabilitacje itp i nie muszę sie martwić ze nie dostane wolnego itp…a na rozrywkę znajduję czas :wiadomo necik obowiązkowo :wink: i choć raz w miesiącu wypad z mężem potańczyć do rana…

Ja bym nie mogła siedzieć cały czas w domu. Przez pierwszy miesiąc siedziałam i perspektywa, że nie muszę nic zrobić doprowadzał mnie do szału. Lenka cały czas spała, a ja obsesyjnie sprzątałam. Wyczyściłam wszystko łącznie z fugami na wszystkich kafelkowanych ścianach i podłogach. Potem wróciłam na zajęcia, parę godzin tygodniowo. Z Lenką zostawał Marek. Bardzo dobrze mi w takim układzie, chociaż chciałabym mieć czas i odwagę wyjść chociaż na godzinkę sama do sklepu, czy gdzieś.
Generalnie do ciągłego prowadzenia domu nie mam drygu i mogę zwalić to na brak czasu :slight_smile:

od października chyba na parę godzin zatrudnimy jakąś nianię, ale wynika to z faktu iż będę mieć dużo ćwiczeń i konwersatoriów.
Cieszę się, że nie zrezygnowałam ze studiów ani nie wziełam dziekanki, przynajmniej coś mnie pcha do przodu i czuję, że robię coś dla siebie, gdybym cały czas była w domu popadłabym w totalny marazm.

Matek Polek jest w naszym kraju mnóstwo. Przykładem pierwszy z brzegu jest moja mama, która całą siebie poświeciła na rzecz domu i rodziny. Co prawda pracowała zawsze, ale od razu po pracy zamiast relaksować się przed telewizorem zadylała do garów, a później siedziała ze mną nad książkami. Straszne. Zresztą to taka kobieta, która najpierw martwi się o innych, a dopiero później o siebie. To takie smutne… Zawsze mowiłam jej ‘mamo, zrób, kup coś dla siebie’ a ona zawsze odpowiadała, że są rzeczy ważniejsze :frowning:

A faceta, o jakim piszecie powyżej to tylko wypatrosić i powiesić na haku :smiley: :clap: