zastanawiam sie często ja dużo jest nas matek,które siedzą w domku i opiekują się dzieciakami,gotują,prasują itp.Czyli są kurami domowymi,nie urażając nikogo.Czy wam się to podoba,jak sobie radzicie i ogólnie jak to u was wygląda…
Ja już od ponad dwóch lat siedzę w domu,oczywiście nie z własnego wyboru,tak musi być,ale powiem szczerze mam już dość.nie chodzi tu o to że nie lubię zajmować się domem czy wychowywaniem córki(mąż pracuje od rana do nocy)Nie zrozumcie mnie źle…ja chciałabym się spełniać,pracować i być nie zależną. Mieć własne życie po za domem.Jestem już zmęczona tą monotonią tym bardziej ze mieszkamy w Londynie z dala od rodziny i przyjaciół.Wiem że może wam się wydawać że za bardzo narzekam,ale ja mam naprawdę dość.Są dni kiedy jestem prze szczęśliwa a nie kiedy brak słów.
sylwiakr1, alez ty wcale nie narzekasz a jedynie masz dosc monotonii ,co nie oznacza ze jak pojdziesz do pracy to raptem bedzie kolorowo,tez z biegiem czasu wkrada sie monotonia ,ale wazne jest tez to ,ze jest sie wsrod osob doroslych ,zmienia sie klimat ,jest z kim o czym porozmwiac … ![]()
[ Dodano: 2007-09-13, 17:17 ]
sylwiakr1, tak apropo mozesz suwaczek dac sobie w profil tzn skopiowac kod suwaczka i wtedy bedzie sie automatycznie pojawial -za kazdym razem jak cos napiszesz
mysle ze tak bedzie tobie wygodniej i nie trzeba pamietac o suwaczku ![]()
sylwiakr1, ja tez jestem kura domowa i mam tego już dość i szukam pracy ale ja mam to szczęście ze mieszkam w Polsce choć do rodziców i znajomych tez blisko nie mam to jednak inaczej bo wsiadam w autko i juz wszystkich bliskich pod ręką…
sylwiakr1, przechodziłam to co TY… i rozumiem Cię w stu % , …
ale powiem Ci że teraz czuje sie dobrze…też marzyłam o tym żeby iść już do pracy…ale tak naprawdę to była taka ucieczka, od codzienności…byłam totalnie wypalona, miałam strasznie niskie poczucie własnej wartości…teraz kiedy się już czuje lepiej (miałam poczatki depresji)
nie mam aż takiej potrzeby pójscia do pracy…oczywiście pójdę ale poczekam jescze aż Antoś skończy 2 latka…wtedy
A tak wogóle przeprowadzamy się do Cambereley …to nie daleko Londynu
więc może będzie szansa spotkania się ![]()
sylwiakr1, jak widac inni tez swego czasu mieli dosc bycia non stop w domu
…
nie bardzo wiem jak mam to zrobić,jak możesz to prosze napisz mi jak mam to zrobić.Ja dopiero zapoznaję się z obsługą kompa
sylwiakr1, na gorze tam gdzie sie logujesz jest profil i w niego klikasz …potem jest PODPIS i w tej ramce prostokatnej dajesz skopiowany kod suwaczka
i calkiem na dole jest wyslij i klikasz na to i masz juz gotowe
jakby co to smialo pytaj ![]()
Hej ja tez od dwóch lat prawie siedzę w domu na początku z powodu ciąży a teraz z Oliwia i mam takie dni ze czuje jakby moje życie sie zatrzymało i wtedy mi jest źle bo ciągle to samo nigdzie wyjść non stop Oliwia i sprzątanie czasem mam ochotę uciec, ogólnie zawsze byłam aktywna może to dlatego…ale nie chce wracać do pracy bo większość mojego doświadczenia zawodowego to markety i naprawdę mam tego dosyć wyzysku mojej osoby za marne grosze!!!
chciałabym robić coś innego…zmienić totalnie zawód
ale czasem mam takie dni ze nie oddałabym za nic w świecie tego ze siedzę z Oliwia w domu tyle radości daje mi moje dziecko ze aż szkoda to tracić
wiec tak naprawde lubie to siedzenie tylko czasem chciałabym jakiejś odskoczni…zrobić coś innego…zwariowanego albo po prostu czym sie zając i mieć na to czas bo Oliwia pochłania mnie w całości
co czasem tez jest meczące bo chwili dla siebie nie mam… ![]()
Ja nie wytrzymalabym w domu. Wrocilam do pracy jak Maja miala 4,5 miesiaca i nigdy nie zalowalam,ze podjelam taką decyzje… Ile ja sie oplakalam jak siedzialam na macierzynskim ![]()
sylwiakr1 ja też się doskonale rozumiem - pierwszy rok z Piotrusiem był cudowny, potem zaczęłam łapać doły… Odkąd skończył 1,5 roku pracuję i cieszę się z tego, choć oczywiście teraz mam często wyrzuty sumienia, że nie spędzam już z nim tyle czasu. Ale porównując zyski i straty - zdecydowanie teraz jest mi lepiej.
To, że mam czasem dość siedzenia w domu nie znaczy, że jesteś złą matką - każdy nas potrzebuje odpoczynku, także od codziennej monotonii. Ale jak napisała mal pracując też monotnia się po pewnym czasie wkrada
Najpierw nie mogłam się doczekać kiedy zacznę pracować, teraz nie mogę się doczekać urlopu
Takie to życie już przewrotne ![]()
a ja jakaś nienormalna…
…
…siedzę w domu już 5 lat
jestem kurą domową
ale dobrze mi z tym
czasem potrzebuję wyjść gdzieś bez dzieci do knajpy itd,jak był M to raz on a raz ja wychodziliśmy bo nie mamy z kim dzieci zostawić żeby wyjść razem.Teraz M wyjechał więc wyjść nie mogę no i to jest trudny okres ale przejściowy.Zawsze wychodziliśmy razem z dziećmi,do pizzerii,parku,baru na stadionie …zawsze tam gdzie dzieci mogą być,najedliśmy sie ,wypiliśmy piwko
a i dzieci były szczęśliwe.Pracować nie mogę bo biorę świadczenia na dziecko niepełnosprawne.Kocham przebywać z moimi dzieciakami i choć czasem szlag mnie trafia
i mam wszystkiego dość to szybko mi przechodzi
przyzwyczaiłam się,ze nie pracuję i moze to niedobrze
no ale cóż tyle lat to nic dziwnego
Po prostu od czasu do czasu jakiś wypad i już mi wystarczy
ja faktycznie jakaś dziwna jestem
![]()
Podajmy sobie ręce…ja też siedzę z córką w domu i dobrze mi z tym…pracuję chałupniczo,więc finansowo jestem w miarę niezależna od męża,mam koleżanki z TT,z którymi spotykamy się na kawce co jakiś czas…w weekendy jeździmy z mężem i Izą na wycieczki…i pasuje mi takie życie
Ale zdaję sobie sprawę,że nie każdy tak lubi…ważne,żeby pomyśleć też o sobie i swoich pragnieniach,bo lepsza mama spędzająca z dzieckiem trochę mniej czasu,ale szczęśliwa,niż będąca z dzieckiem cały czas,ale zfrustrowana i nieszczęśliwa ![]()
Dokładnie tak!!! ![]()
zgadzam się w zupełności
ja spędzam w domciu już po raz drugi urlop wychowawczy: jak byłam w ciąży z Marzenką to muisłam leżeć o d5miesiąca ciąży i potem po macierzyńskim wzięłam urlop wychowawczy - wiadomo, że nie każdy ma z kim zostawić pociechę
ale jak córcia skończyła 1,5roku wróciłam do pracy i niestety nie wiem kiedy dokładnie zaczęła mówić wyraźnie pierwsze zdania, kiedy zaczęła sikać do nicnika, ani kiedy w pełni zjadła sama posiłek - teraz z Radkiem siedzę już 1,5roku i nie zamierzam wrócić wcześniej do pracy niż za rok, a wtedy już synuś pójdzie do przedszkola
poza tym jest mi w domu dobrze: dzieci potrafią spędzić same w pokoju ok. pół godziny, żebym mogła w tym czasie przygotować obiad, a sprzątam wieczorem, kiedy one idą spać ok.19:30 i jak wstaję rano to mam czysto i świeżo i wcale nie zarywam nocek, poza tym ja mam ich dwoje i wiem, że potrafią się jakiś czas bawić wspólnie i mam chwilkę dla siebie na spokojne wypicie kawy czy pomalowanie paznokci
a jak mam ochotę wyrwać się z domu to wystarczy mi telefon do przyjaciółki i tatuś moich serduszek ![]()
Ja też uważam ze dużo nam ucieka w życiu naszych dzieci jak idziemy do pracy ,ale oczywiście w pełni rozumiem mamy które jednak idą do pracy,ja tak bardzo czekałam na Oli ze nie mam serca jej zostawić mimo tego ze czasem jest ciężko ![]()
A ja to ciesze sie ze sobie siedze w domku,i ze moge przezywac kazdy dzien z moja coreczka bo kazdy dzien cos innego przynosi niby sie monnotonia wkrada ale ja staram sie jej nie zauwazac,moj maz pracuje pieniadze mamy wiec nie mowie ze wogule do pracy nie pojde bo owszem pojde do pracy ale to dopiero jak moje dzieci pojda do szkoly i to tez pojde na pol etatu a nie na caly bo ja chce byc z moimi dziecmi i nie zaniedbywac ich teraz jestem drugi raz w ciazy i mysle i wiem ze zycie z dzieckiem,bycie z nim w domu caly czas jest piekne i nie musze sie spieszyc jeszcze zdaze sie napracowac w domku tez mam wystarczajaco roboty
Jestem szczesliwa z mojego zycia jakie mam teraz i jestem z moja coreczka na codzienn i to jest wazne ![]()
Ja siedze w domu od czasu jak zaszlam w ciaze ![]()
Ja siedziałam w domciu od wczesnej ciąży i dopiero niedawno poszłam do pracy-pracuję w weekendy na pół etatu.To trochę męczące ale mam jakąś odskocznię od codzienności i swoje parę groszy a i tak cały tydzień jestem z córką.Ale nie zamieniłbym tych 2,5 lat bycia codziennie z dzieckiem.To ja zobaczyłam pierwsza jej pierwszy ząbek,pierwsze kroczki a wypowiedziane pierwszy raz słowo mama rozczuliło mnie do łez.Jeśli będę ponownie w ciąży i syt.finansowa nam na to pozwoli to również zostanę w domu z dzieckiem na dłużej.Nie mam parcia na karierę ale rozumiem te kobiety które chcą się realizować.
ja siedziałam z moją córcią 5 lat, to była moja decyzja i jaej nie żałują , jednak bywało niekiedy ciężko , miłam dość domu i takiej codziennej monotoni.
teraz pracuję i dla Ali naprawdę mam niewiele czasu , bo wiadomo ,że w domu też trzeba coś zrobić , a jak wraca sie o 18 z pracy to niewiadomo za co się zabierac i to jest równie denerwująde i dołujące co i siedzenie ciągłe w domu.
dlatego nie ma rozwiązania idealnego człowiek to taka dziwna istota ,że zawsze narzeka na to co ma .Ja teraz nie moge doczekac się urlopu, tylko wiem ,że te kilka dni tasz szybko miną ,ż enie zdąże naładować akumulatorów i trzeba bedzie wrać.
Jedno wiem napewno czas poswięcony pierwszym latom dziecka jest to piękny czas, i napewno jak będe mial rugie dziecko poświęcę mu tylo samo czasu co i pierwszemu , bo praca nie jest najważniejsza a dzieci tak ![]()
dokladnie
![]()