Nitka, a co robicie jak konflikt się ciągnie i ciągnie… i kompromisu nie widać… ? bo myślę, że wszystkim się takie sytuacje zdarzają.
Nie masz czasem takich momentów, że Ci się wydaje, że walka jest beznadziejna? I że ta nauka, siebie nawzajem i ta wyciągnięta z doświadczeń, nie następuje?
są sprawy których mimo wielu rozmów i czasami kłótni nie potrafimy rozwiązać, nie potrafimy znaleźć jakiegoś kompromisu. Na razie wygląda to tak, że przy każdej kłótni w tej sprawie szukamy nowego rozwiązania, bo skoro zastosowane wcześniej nic nie zmieniło to trzeba szukać nowego. Staramy się nie przeciągać jakiś sprzecznych spraw w czasie, bo to niczemu dobremu nie służy. Kiedyś trafiła mi w ręce książka o konfliktach i tam była opisana taka fajna metoda rozwiązywania konfliktów: analiza podłoża konfliktu - racje obydwu stron - możliwości rozwiązania konfliktu - wypracowanie konfliktu. Jakoś ta metoda mi podpasowała i ją właśnie stosujemy.
A walka nigdy nie jest bezsensowna jeśli na kimś nam naprawdę zależy. Warto ponieść trud by zatrzymać przy sobie ukochaną osobę.
ta metoda brzmi bardzo naukowo, ale jak się nad tym zastanowić, to i praktycznie. Dasz mi namiar na tę książkę? Chętnie bym sobie poczytała, o ile to nie jest jakaś super skomplikowana lektura - nie jestem psychologiem z wykształcenia i czasem nie rozumiem takiego języka.
ja akurat czegoś takiego nie doświadczyłam a jesteśmy ze sobą 14 lat w tym 7 lat jako małżeństwo. Wiadomo że każdy ma wady jak i zalety i ważne jest to żeby nauczyć się z nimi żyć. Czasami dochodzi do jakiś zgrzytów, ale gdy tak się dzieję to rozmawiamy o tym i załatwiamy problem na bieżąco.
ja uważam, że oczywiście warto zamieszkać z partnerem przed ślubem ale to nie daje tak naprawdę żadnej gwarancji na to, że po ślubie bedziemy ze soba do konca życia bo jednak jak sie nie ma dzieci to są inne problemy , inne życie, co innego nam odpowiada a co innego nam przeszkadza.. wtedy wydaje mi sie ze na więcej rzeczy przymykamy oko albo nie zauważamy… no i nie myślimy w tych kategoriach co po slubie i z gromadką dzieci…
tak na prawdę to szydło z worka wychodzi pomału i całe życie uczymy sie być ze soba, uczymy się siebie nawzajem i gdy już myślimy, ze znamy sie jak łyse konie nagle nowa sytuacja, nowa reakcja moze nas zdziwić.. najważniejsze, zeby miec do siebie zaufanie, szacunek i miłość - wtedy razem można wiele przejść, w każdym temacie się dogadać i pójść na kompromis, nie ma recepty na udany związek bo każda para ludzi jest tak inna , ze nie ma takiej drugiej na świecie…
my z S. zamieszkaliśmy ze sobą dopiero jak ja zaszłam w ciąże a było to kilka miesiecy przed ślubem wczesniej spedzaliśmy cały wolny czas razem , nie uniknęliśmy ani kryzysu małżenskiego z którego udało nam się razem wyjść ani drobnych kłutni.. ale jesteśmy ze sobą nadal, kochamy się i jest dobrze ![]()
NICOLA_1985, fajnie napisane i sie zgadzam, nigdy nie wiemy co zrobimy w danej sytuacji póki się w niej nie znajdziemy.
My tez sie uczymy siebie, od 2 miesięcy jakby od nowa bo nowa sytuacja, nowy członek rodziny i nowe problemy i zmartwienia, radości i smutki, i w tej sytuacji tez trzeba się odnaleźć choć mi się wydaje dziś że się oddalamy od siebie niestety a nie myślałam, ze tak będzie jeszcze 2 miesiace temu, inaczej mówiliśmy i planowaliśmy, a w rezeczywistości jest inaczej.
Nicola bardzo fajnie to opisałaś. Masz rację że ciągle musimy się siebie uczyć, bo życie się zmienia i to wymaga od nas dostosowywania się do tych zmian. I najważniejsze jest to, żeby nie zapomnieć o miłości która nas połączyła
Tenisoofka ta książka ma tytuł “konflikty między ludźmi” autorów WIlmot i Hocker. Nie jest taka typowo psychologiczna i nie ma w niej tych psychologicznych niezrozumiałych terminów.
niestety nie można wielu rzeczy przewidzieć , można planowac, umawiac się na jakies zasady czy kompromisy ale później rzeczywistośc weryfikuje co nam się uda wcielić w życie a co pozostanie tylko niespełnioną umową
Fakt, że wszystkiego przewidzieć się nie da. Nawet jak jest wszystko super, to mogą się zmienić okoliczności i taka zmiana przewartościuje nasz świat. Nic stałego, jak to się mówi
Trzeba być wielce elastycznym ![]()
Nitka, dzięki za polecenie książki! Poczytałam o niej w necie i ma bardzo dobre recenzje! I to od naukowców (eh… sprawdzam co robią osoby recenzujące - już tak mam), więc chyba musi być niezła ![]()
stabilność i szczęście w związku chyba w dużej mierze zależy od elastyczności i szybkości dostosowywania się do nowych sytuacji w rodzinie. U nas ostatnio właśnie coś takiego przechodziliśmy więc mówię na swoim przykładzie. tenisoofka ta książka jest naprawdę godna polecenia, zresztą sama już o niej poczytałaś więc wiesz. miłej lektury:]
Macie racje, że trudne sytuacja zdarzają się cały czas i mieszkanie ze sobą przed ślubem na nie nie przygotuje. Ale z drugiej strony znam kilka kompletnie niedobranych małżeństw, która bardziej wyszły za swoje wyobrażenia, niż za żywych ludzi. Gdyby oni pomieszkali ze sobą wcześniej może zobaczyliby, że to co sobie wyobrażali nie istnieje i nie byłoby tyle rozwodów.
Może też zajrzę do tych “Konfliktów między ludźmi”
w końcu rozwiązywanie sporów to jedna z ważniejszych części wzajemnych relacji.
to też nie jest reguła
ja nie mieszkam z chłopakiem, ale spędzamy ze sobą już tyle czasu, przed lub po pracy (więc i zmęczeni i rozdrażnieni), że wojny o porozrzucane skarpetki już też były ![]()
to też nie jest reguła
zgadzam się. My nie mieszkalismy ze soba przed slubem,a po zamieszkaniu razem nie bylo zadnego docierania sie i nieporozumien. Przez te 10 misiecy poklocilismy sie moze 2 razy i to raczej mozna nazwac sprzeczką.
Znalismy sie tak dobrze,ze nie musielismy sie w ten sposob " sprawdzac" przed slubem.
Ja cieszę się na możliwość mieszkania z narzeczonym przed ślubem, głównie dlatego, że męczą nas spotkania jedynie w weekendy. Kiedy ludzie się kochają, chcieliby móc spędzać razem więcej czasu i dzielić się ze sobą swoją codziennością
Myślę, że mieszkanie razem przed ślubem jest bardzo przydatne (choć może nie: konieczne) w przypadku par, które mieszkają daleko od siebie i spędzały dotąd mało czasu razem, w ten sposób można się lepiej poznać.
Jeśli para mieszka blisko siebie i spędza ze sobą większość czasu w ciągu tygodnia, to chyba jest trochę inaczej (nie wiem, nigdy nie miałam chłopaka z tej samej miejscowości, w ktorej mieszkam :P).
Ale jak ju ktoś napisał: nic nie daje gwarancji, że po ślubie wszystko będzie pięknie i dobrze ![]()
Może nie jest konieczne, ale jest bardzo przydatne. Pozwala poznać dobrze drugiego człowieka. Dotrzeć do siebie nawzajem. Często jest tak, że ludzie po zamieszkaniu razem decydują się na ślub lub po prostu się rozchodzą.
Lepiej rozstać się przed ślubem niż po ![]()
Najlepiej wogóle się nie rozstawać;) tylko miłość trzeba pielęgnować
Oczywiście nie jest konieczne ![]()
Ja z moim nie mieszkamy razem, jednak spędzamy dużo czasu wspólnie, nocujemy u siebie, wyjeżdżamy i wtedy mamy okazję się sprawdzić
Mimo wszystko jednak zamieszkamy razem przed ślubem, z innych względów niż poznawanie siebie. Jednak myślę, że ta codzienność jeszcze nam dużo o sobie nawzajem powie ![]()
Mnie się wydaje, ze jest to potrzebne, jesli poważnie myśli się o byciu z kim s do konca zycia, zalezy tez, jak sie podchodzi do slubu, jesli jest to związane z wiarą:P to przeciez nie jest dozwolone?Może to wszytko jest po to,zeby własnie po slubie się poznać:) nie wiem… ja nie mam slubu, ale nie wyobrazam sobie, gdybym miała zdecydowac sie na slub, nie poznanie sie pod katem wspólnego mieszkania - chyba ze strachu:Pże naprzyzekam, a brudne skarpetki pod łóżkiem spowodują, że złamę przysi ęgę:P
Spośród wielu znajomych mam w sumie w swoim otoczeniu tylko jedną parę, która nie mieszkała ze sobą przed ślubem. Mają dziś 27-28 lat, ślub wzięli podczas studiów (po 2 latach bycia razem), bo chcieli. Dziecko niedługo się pojawi. I z tych wszystkich par są jacyś inni. Bardziej odporni na kłótnie, ugodowi. A wielu znajomych nawet nie wytrzymało 2 lat od daty zaślubin. Może są wyjątkiem, który potwierdza regułę? Nie wiem, ale są świetnie dopasowani. Idealna para.