Moje dziecko jest dyslektykiem

Otrzymanie opinii stwierdzającej u twojego dziecka dysleksję rozwojową nie jest ostatnim, ale pierwszym krokiem na drodze do pokonania trudności. Dyslektycy wymagają szczególnego traktowania w szkole i zindywidualizowanego toku nauki, ale rodzice również są zobowiązani do pracy z dzieckiem.

Dysleksja to specyficzne trudności w uczeniu się czytania i pisania stwierdzone u dzieci z normalnym poziomem inteligencji. Jej przyczyny to nieprawidłowość rozwoju funkcji słuchowych, językowych i wzrokowych, deficyty rozwoju funkcji ruchowych i zakłócenia lateralizacji (np. oburęczność lub lateralizacja skrzyżowana: praworęczność przy jednoczesnym występowaniu lewooczności).
Dysleksja rozwojowa występuje pod trzema postaciami: dysgrafia dotyczy trudności w opanowaniu odpowiedniego poziomu graficznego pisma, dysleksja to specyficzne trudności w nauce czytania i pisania, dysortografia oznacza trudności w opanowaniu poprawnej pisowni przy jednoczesnej znajomości zasad ortograficznych. Dyslektyk nie dostrzega różnicy między podobnymi głoskami, opuszcza wyrazy podczas dyktanda, ma wolne tempo pisania i niski poziom graficzny pisma, myli litery o podobnych kształtach, a to tylko niektóre z trudności, jakie mu towarzyszą.
Stwierdzenie dysleksji rozwojowej wymaga wielospecjalistycznej diagnozy przeprowadzanej przez poradnię psychologiczno-pedagogiczną, gdzie rodzice mogą się udać bez skierowania. Badania diagnostyczne są bezpłatne i mogą być wykonane tylko wtedy, gdy rodzice wyrażą na to zgodę. Po ich przeprowadzeniu rodzice otrzymują pisemną opinię, zawierającą opis słabych i mocnych stron dziecka oraz wskazania do pracy dla nauczycieli i terapeutów. Należy ją dostarczyć szkole. Dziecko powinno rozpocząć terapię pedagogiczną, ale niezależnie od tego, jakie efekty dają zajęcia korekcyjno-kompensacyjne prowadzone przez terapeutę, rodzice również muszą pracować ze swoim dzieckiem.
Rodzice powinni zrozumieć, że dziecko nie jest leniwe ani niezdolne, tylko po prostu potrzebuje właściwie ukierunkowanej pomocy. Najczęstsze błędy rodziców to porównywanie dziecka z rówieśnikami, liczenie na natychmiastowe efekty, krytykowanie i ośmieszanie. Rodzice nie powinni podważać autorytetu nauczycieli i terapeutów, usprawiedliwiać niechęci dziecka do wykonywania ćwiczeń ani wykonywać za nie prace domowe.
Do głównych zadań rodziców dyslektyka należy umacnianie w dziecku pozytywnych wartości, zapewnienie mu warunków do pracy, nagradzanie pochwałą nawet za najdrobniejsze sukcesy, nadzorowanie systematycznej pracy, wspólne czytanie z dzieckiem oraz ćwiczenie pisania z pamięci.
Rodzice muszą odpowiednio zmotywować dziecko do pracy. Akcentowanie jego mocnych stron i odniesionych sukcesów pomoże mu w pokonywaniu trudności. Należy zachęcać dziecko do rozmów o jego porażkach i osiągnięciach, dawać wsparcie oraz poczucie bezpieczeństwa.
Każdy rodzic może szukać wsparcia w Polskim Towarzystwie Dysleksji, które zatrudnia wykwalifikowanych pedagogów, psychologów i terapeutów. Główna siedziba PTD mieści się w Gdańsku i posiada ponad siedemdziesiąt oddziałów na terenie całego kraju.

Autor: Kamila Gieba