Straszny kotek musi wyłapać myszki, ale czy mu się to uda? „Myszki i kot” to ruchowa zabawa na całego, w której ratunkiem przed kocimi pazurami jest szybkie znalezienie czegoś w ogłoszonym kolorze.
Zasady zabawy
Dzieci za pomocą wyliczanki wybierają kota. Może to być na przykład tradycyjne „Entliczek, pentliczek, czerwony stoliczek…” albo dowolna inna, którą znacie z przedszkola. Kot staje na środku i „ogłasza” jakiś kolor, na przykład czerwony. Wtedy myszki szybko rozbiegają się po pokoju albo podwórku i szukają czerwonego przedmiotu. Myszki, które znajdą coś czerwonego i dotkną tego, są bezpieczne, a kot nie może ich złapać. Łapie natomiast to dziecko, któremu nie udało się znaleźć niczego w tym kolorze.
Złapana myszka w następnej rundzie zostaje kotem i sama wybiera kolor. Jeśli wszystkie myszki zdążą się uratować, kot ogłasza kolejny kolor i gra toczy się dalej.
Kot może dać myszkom chwilę przewagi, na przykład licząc głośno do pięciu przed ruszeniem w pościg. Dzięki temu najmłodsi też mają szansę.
Dla kogo i co rozwija
Zabawa najlepiej sprawdza się w grupie kilku dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym, mniej więcej od czterech lat. Młodsze dzieci mogą bawić się w parze z dorosłym albo starszym rodzeństwem. Z jednym dzieckiem też da się zagrać: rodzic jest kotem, maluch myszką, a potem się zamieniacie.
„Myszki i kot” łączą ruch z myśleniem, a to bardzo cenne połączenie. Dzieci ćwiczą:
- znajomość kolorów i ich odcieni, bo w ferworze zabawy często pojawia się pytanie, czy pomarańczowy to jeszcze czerwony;
- spostrzegawczość i szybkie podejmowanie decyzji;
- refleks i zwinność podczas uciekania;
- przestrzeganie zasad i radzenie sobie z tym, że czasem się przegrywa.
Warianty na znudzone myszki
Kiedy kolory zaczną się powtarzać, kot może ogłaszać inne kryteria. Kilka pomysłów:
- Materiał: coś drewnianego, metalowego, szklanego, z materiału.
- Kształt: coś okrągłego, kwadratowego, długiego.
- Cecha: coś miękkiego, zimnego, gładkiego, chropowatego.
- Litera: dla starszaków coś na literę „k” albo „m”.
- Dwa warunki naraz: coś czerwonego i miękkiego, co wymaga już naprawdę szybkiego myślenia.
Na podwórku albo w parku zabawa nabiera rozmachu, bo kolory trzeba znaleźć w przyrodzie: coś zielonego to łatwizna, ale coś żółtego jesienią to już liść, a wiosną mniszek. Kot może też być „zaczarowany” i poruszać się tylko na czworakach albo podskokami, co wyrównuje szanse między starszymi i młodszymi uczestnikami.
Bezpieczeństwo w domu i na dworze
W pokoju przed zabawą usuń z podłogi zabawki i rzeczy, o które łatwo się potknąć. Ustal, które miejsca są niedostępne, na przykład kuchnia, łazienka, balkon i szafki z delikatnymi przedmiotami. Ostrzeż dzieci, żeby nie wspinały się na meble w poszukiwaniu koloru, bo ratunek nie może być na półce ani na parapecie.
Na dworze wyznacz wyraźne granice terenu zabawy i dopilnuj, by były daleko od ulicy, parkingu i wody. Kot łapie przez dotknięcie ręką, bez popychania, ciągnięcia za ubranie i przewracania. Jeśli zabawa robi się zbyt dzika, zrób przerwę i wprowadź spokojniejszą rundę, na przykład taką, w której wszyscy, łącznie z kotem, poruszają się wyłącznie na palcach.
Ta zabawa przydaje się szczególnie wtedy, gdy dzieci mają za dużo energii, a za oknem pada, bo kilka rund wystarczy, żeby się wybiegały i przy okazji czegoś nauczyły.
